“1922 - 2022”  Ημερολόγιο 2022 της Εταιρείας Συγγραφέων

Αγαπητοί φίλοι,

Το 2022 συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή, όπως έχει καθιερωθεί να ονομάζεται στην ελληνική ιστοριογραφία. Το θέμα έχει απασχολήσει πολλούς συγγραφείς. Μεταξύ αυτών την ευεργέτιδα της Εταιρείας Διδώ Σωτηρίου, στην οποία θα είναι αφιερωμένο το Ημερολόγιο. 

Η Εταιρεία Συγγραφέων καλεί τα μέλη της (τακτικά, επίτιμα και αντεπιστέλλοντα) να στείλουν σε ηλεκτρονική μορφή μέχρι τις 9 Ιουνίου 2021 αδημοσίευτα κείμενά τους (ποιήματα, πεζά, δοκιμιακά) σχετικά με το θέμα, που δεν πρέπει να υπερβαίνουν τις 300 λέξεις. 

Με κοινοποίηση στο e-mail της Εταιρείας info@authors.gr, τα κείμενα αποστέλλονται στο e-mail της Αγγελικής Στρατηγοπούλου a.stratigopoulou@yahoo.gr, που θα επιβεβαιώνει ότι έχουν ληφθεί. (Αν για τεχνικούς λόγους δεν υπάρξει επιβεβαίωση, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της στον αριθμό κινητού 697 4395181).

Μέχρι να αναλάβει το επόμενο Δ.Σ., μετά τις εκλογές στη Γενική Συνέλευση που προβλέπεται στις 20 Ιουνίου, με το θέμα του Ημερολογίου ασχολείται επιτροπή από τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο και τη Γενική Γραμματέα της Εταιρείας.

Επιστροφή

Σύγκληση Γενικής Συνέλευσης

Αγαπητές φίλες & φίλοι, αγαπητά μέλη της Εταιρείας,

Η αδυναμία πρόβλεψης υγειονομικών κινδύνων, αν πραγματοποιηθεί νωρίτερα, καθιστά αναγκαία τη σύγκληση Γενικής Συνέλευσης τον Ιούνιο, έως το τέλος του οποίου έχουν παραταθεί οι θητείες των διοικητικών οργάνων επαγγελματικών ενώσεων (άρθρο 72 ν. 4756/20).

Καθώς απαιτούνται μυστικές ψηφοφορίες (για την εκλογή Διοικητικού Συμβουλίου και Εξελεγκτικής Επιτροπής, για την εκλογή νέων μελών και συναφή θέματα), οι τεχνικές και οικονομικές δυνατότητες της Εταιρείας και των μελών της δεν επιτρέπουν να πραγματοποιηθεί ηλεκτρονικά. Κατά συνέπεια, η πραγματοποίηση Γενικής Συνέλευσης με όλα τα προβλεπόμενα υγειονομικά μέτρα και φυσική παρουσία (συν μία αντιπροσώπευση ανά μέλος) είναι απαραίτητη. Εισηγήσεις και πληροφορίες για νέα μέλη, που έχουν προταθεί για το 2020 και το 2021, έχουν ήδη σταλεί και θα υπάρξει υπενθύμιση.

Όπως προβλέπεται, η Γενική Συνέλευση θεωρείται σε απαρτία όταν είναι παρόντα τουλάχιστον τα μισά συν ένα ταμειακά τακτοποιημένα τακτικά μέλη. Σε περίπτωση που η Συνέλευση ματαιωθεί ελλείψει απαρτίας, η Γενική Συνέλευση συνέρχεται, χωρίς ατομική πρόσκληση στα μέλη, στον ίδιο τόπο, την ίδια ημέρα και ώρα της επόμενης εβδομάδας, με τα ίδια θέματα της ημερήσιας διάταξης. Στην περίπτωση αυτή θεωρείται ότι βρίσκεται σε απαρτία οποιοσδήποτε και αν είναι ο αριθμός των παρόντων μελών.

Μειωμένη προσέλευση λόγω υγειονομικών συνθηκών, σε συνδυασμό με αυξημένο αριθμό ταμειακά τακτοποιημένων τακτικών μελών, καθιστούν πολύ πιθανό το ενδεχόμενο, λόγω έλλειψης απαρτίας την πρώτη Κυριακή που θα έχει συγκληθεί, η Γενική Συνέλευση να πραγματοποιηθεί την αμέσως επόμενη Κυριακή.

Παίρνοντας υπόψη όσα έχουν εκτεθεί, η Γενική Συνέλευση συγκαλείται

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2021, 10 π.μ. (σε χώρο που θα ανακοινωθεί εγκαίρως)

με την προοπτική, σε περίπτωση έλλειψης απαρτίας, να πραγματοποιηθεί                                                            

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2021, 10 π.μ. (στον ίδιο χώρο).

Υπενθυμίζεται ότι ταμειακά τακτοποιημένα τακτικά μέλη που θέλουν να υποβάλουν υποψηφιότητα Συμβούλου ή μέλους της Εξελεγκτικής Επιτροπής καταθέτουν σχετική έγγραφη δήλωση προς το Διοικητικό Συμβούλιο το αργότερο είκοσι ημέρες πριν από την ημέρα των αρχαιρεσιών.

Ευχαριστώντας θερμά όσους έχουν ανταποκριθεί, ανανεώνουμε την έκκληση προς μέλη και φίλους για την εξόφληση οφειλών και την κατάθεση έκτακτης ενίσχυσης ή δωρεάς στον τραπεζικό λογαριασμό της Εταιρείας Συγγραφέων

Alpha Bank IBAN GR 5701 4081 3081 300200 2000 324

(με αιτιολογία το όνομά τους και ενημερώνοντας με email την Εταιρεία για την κατάθεση).

Με ευχές να μας βρει όλους καλά το Πάσχα,

Το Διοικητικό Συμβούλιο

Επιστροφή

Βράβευση των  Μάνου Κοντολέων, Μαρίζας Ντεκάστρο και Τίτου Πατρίκιου

Με μεγάλη χαρά ενημερωθήκαμε για τη βράβευση των συγγραφέων και μελών της Εταιρείας Μάνου Κοντολέων και Μαρίζας Ντεκάστρο, από τον Κύκλο Παιδικού Βιβλίου - ΙΒΒΥ, και του ποιητή Τίτου Πατρίκιου από τον Σύνδεσμο Πoλιτισμού Ελλάδας - Κύπρου (ΣΠΕΚ) για το σύνολο του έργου του. Τους συγχαίρουμε και για αυτές τις διακρίσεις.

Αναλυτικά, ανακοινώθηκε ότι:

Το βραβείο «Φανή Αποστολίδου» σε συγγραφέα εκτενούς αφηγήματος, για παιδιά μεγάλων τάξεων Δημοτικού και Γυμνασίου απονέμεται, κατά πλειοψηφία, στον Μάνο Κοντολέων για το βιβλίο «Το νησί με τις λέξεις που αγαπάνε», εκδόσεις Πατάκη.

Το βραβείο «Βίτω Αγγελοπούλου» σε συγγραφέα βιβλίου με πληροφοριακά κείμενα (γνώσεων) για παιδιά απονέμεται σε δύο συγγραφείς, κατ’ αλφαβητική σειρά: στη Στέλλα Κάσδαγλη για το βιβλίο «30 γυναίκες που άλλαξαν τον κόσμο και πώς μπορείς να τον αλλάξεις κι εσύ», εκδόσεις Πατάκη και στη Μαρίζα Ντεκάστρο για το βιβλίο «24 εικόνες για την Επανάσταση του 1821. Μακρυγιάννης & Ζωγράφος: Ένας αγωνιστής και ένας καλλιτέχνης», εκδόσεις Καπόν.

Περισσότερα για τα βραβεία του ελληνικού τμήματος της IBBY:

https://www.elculture.gr/blog/article/anakoinothikan-ta-vraveia-tou-ellinikou-tmimatos-tis-ivvy-gia-ti-syngrafi-eikonografisi-kai-metafrasi-vivlion-ekdosis-2020

Ο Σύνδεσμος Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου (ΣΠΕΚ) διοργάνωσε τελετή απονομής ‘Βραβείου Λογοτέχνη για το σύνολο του έργου του’/ ΒΛΣΕ σε δύο κορυφαίους λογοτέχνες, με τον καινοτόμο τρόπο της ψηφιακής τηλε-τελετής. Τίμησε δύο ανθρώπους, που με το έργο τους έθεσαν τη δική τους σφραγίδα στη λογοτεχνία τού απανταχού Ελληνισμού, αλλά και της Ευρώπης, και προσέφεραν ισχυρό πρότυπο στους νέους να γράφουν έργα αξίας και διαχρονίας.

Η αυτόνομη Κριτική Επιτροπή του ΣΠΕΚ βράβευσε α) τον Έλληνα ποιητή και δοκιμιογράφο Τίτο Πατρίκιο και β) τον Κύπριο διηγηματογράφο και μυθιστοριογράφο Ανδρέα Ονουφρίου. Πέρυσι είχε βραβεύσει α) την Ελληνίδα ποιήτρια και δοκιμιογράφο Μαρία Κέντρου Αγαθοπούλου και β) τον Κύπριο ποιητή Κυριάκο Χαραλαμπίδη, αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και σήμερα Μέλος της αντίστοιχης Ακαδημίας Κύπρου.

Περισσότερα για τη βράβευση του Τίτου Πατρίκιου:

https://cultural-association.org/%ce%b2%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b5%ce%b9%ce%bf-%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%bf%ce%bb%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b5/?utm_source=%27newsletter%27&utm_medium=info@cultural-association.org&utm_campaign=Cultural%20Association

ReplyReply to allForward

Επιστροφή

ΒΕΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΣ

 

Η θερισμένη στην ώρα της σίκαλη

το άγριο κανναβούρι

μια βελανιδιά στην άκρη του θέρους  

ή μήπως από μουσική όλα

ένα νεκρομαντείο στη στροφή δεξιά

η γερακίνα έτοιμη να σ΄ αρπάξει για τα καλά

ενώ το πορφυρό κοχύλι, ο ορίζοντας

ανοίγει δύο από τα μυστικά του.

 

Τα βλέπω ξανά όλα αυτά

αλλά εσύ πού ακριβώς να είσαι τώρα πια

και πως να δέσουν άραγε όλα μαζί

που μάθαμε ως σήμερα με τόσο κόπο

με όσα μας περιμένουν από ΄δω και πέρα.

 

Ένα ζευγάρι δεκαοχτούρες

από την πατρίδα των αναμνήσεων

κοντοστέκονται, δείχνουν αμέσως ουρανό

όλες οι σημασίες βέβαια στ’ αγκάθια

στ΄ αγριόχορτα οι αλήθειες.


Γιώργος Βέης

Επιστροφή

ΒΑΛΤΙΝΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ

Γνώρισα τον Σεφέρη το 1970, την εποχή των 18 Κειμένων. Συμμετείχε σ’ αυτά με τις «Γάτες του Άη Νικόλα». Κάμποσο πιο πριν είχε δώσει στη δημοσιότητα την γνωστή δήλωσή του κατά της Χούντας. Αμέσως έπειτα την προσυπογράψαμε και εμείς, οι υπόλοιποι από τους 18. Ήταν η αρχή των δοσοληψιών μου με την Ασφάλεια.

Δεν μπορώ να πω ότι μέχρι τότε υπήρξα συστηματικός αναγνώστης της ποίησής του. Παρ’ όλο το κύρος του Νόμπελ. Κάτι δεν μου πήγαινε, ίσως μια αίσθηση επιτήδευσης, που ήξερε να την κρύβει τόσο καλά. Την ίδια επιτήδευση την βρήκα αργότερα στα ημερολόγιά του. Αλλά εκεί ήταν φανερό ότι έχτιζε το σκαρί της υστεροφημίας του.

Αναντίρρητα ήταν μάστορας. Χειριζόταν τη γλώσσα και εκείνη τον υπάκουε σαν φοράδα. Ίσως τελικά να μην ήταν επιτήδευση το στοιχείο που με ενοχλούσε αλλά αυτή η περίσσεια της τεχνικής του. Όσο κι αν ο ίδιος επεσήμαινε ότι παραφορτώσαμε την τέχνη με μαλάματα δεν απέφυγε το λάθος. Φυσικά σε μιαν άλλη εκδοχή από εκείνην που ο ίδιος καυτηρίαζε. Εντούτοις θα συνιστούσα σε κάθε νέο ποιητή να σκύψει απάνω του. Να τον μελετήσει. Ήξερε τις πηγές, είχε αντλήσει απ΄όλες: κλασσική γραμματεία, Βίβλο, δημοτικό τραγούδι. Και τις χρησιμοποιούσε με ευφυΐα.

Το «΄Εξη νύχτες στην Ακρόπολη» είναι το μυθιστόρημα ενός ποιητή. Όχι ακριβώς το πάρεργό του. Εξ αντιδιαστολής του χρωστάω ένα καλό μάθημα. Περισσότερα ωστόσο χρωστάω στις «Δοκιμές» του. Στις πρώιμες κυρίως. Η ματιά του έκοβε. Η επαφή επίσης με τα σύγχρονά του ρεύματα τον οδηγούσε σε θέσεις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες.

Το 1971 ο Σεφέρης πέθανε. Η κηδεία του έγινε πάνδημη. Είκοσι οχτώ χρόνια πριν, το 1943, μαθητής του δημοτικού στην Σπάρτη, είχα οδηγηθεί στη Μητρόπολή της -όλα τα σχολεία συντεταγμένα- σε μια εξόδιο δέηση για έναν άλλο ποιητή, τον Κωστή Παλαμά.

Τι ωραία μοίρα οι ποιητές να γίνονται ταγοί των λαών τους σε δύσκολες περιστάσεις. Και τι ωραία τύχη να κηδεύονται απ’ αυτούς.

ανέκδοτο

Επιστροφή

Ας ψηφίσουμε για να παραμείνουν τα βιβλιοπωλεία ανοιχτά!

Σας κοινοποιούμε το ψήφισμα που ανέβασαν η Εταιρεία Συγγραφέων και η Σύμπραξη Εκδοτών στο avaaz.org:

για να παραμείνουν τα βιβλιοπωλεία ανοιχτά
για να χαρακτηριστούν καταστήματα ζωτικής ανάγκης!

Καλέστε τους συνεργάτες και φίλους σας να ψηφίσουν υπέρ των ανοιχτών βιβλιοπωλείων. Προωθήστε το μήνυμα σε όσους γνωρίζετε και αγαπούν το βιβλίο.

Ας ακουστεί η φωνή μας!

Ας ζητήσουμε να χαρακτηριστούν επιτέλους τα βιβλιοπωλεία καταστήματα ζωτικής ανάγκης!

Ας ψηφίσουμε για να παραμείνουν τα βιβλιοπωλεία ανοιχτά!

https://secure.avaaz.org/community_petitions/el/yp_anaptyxis_ypprostasias_toy_politi_yp_politismoy_psifiste_gia_anoihta_vivliopoleia/?rc=fb&utm_source=sharetools&utm_medium=facebook&utm_campaign=petition-1194332-psifiste_gia_anoihta_vivliopoleia&utm_term=nWfbsb%2Bel&fbclid=IwAR3s-zH_vPVAy-BAMJM7I1AHrL05iKGZzkR9YqYSCqWF3Vc-OxVcZfZI2_I

Επιστροφή

Ανακοίνωση της  Βασιλικής Εταιρείας της Λογοτεχνίας (RSL = Royal Society of Literature)

Για τα 200 χρόνια από την ίδρυσή της, η Βασιλική Εταιρεία της Λογοτεχνίας (RSL = Royal Society of Literature) θα τιμήσει συγγραφείς απ' όλο τον κόσμο για τη συμβολή τους στη λογοτεχνία και για τον λόγο αυτό, καλεί συγγραφείς και αναγνώστες να προτείνουν εμπιστευτικά (μόνο σε ηλεκτρονική μορφή στα αγγλικά) συγγραφείς (μη Βρετανούς, μη μόνιμους κατοίκους Ηνωμένου Βασιλείου) με τουλάχιστον δυο σημαντικά λογοτεχνικά έργα που έχουν γραφτεί ή μεταφραστεί στα αγγλικά. Τα έργα μπορεί να είναι, μεταξύ άλλων, θεατρικά, μυθοπλασία, μυθοπλασία σε κόμικς, μη μυθοπλαστικά, ποίηση και σενάρια.

Σχετικές πληροφορίες, κριτήρια και οδηγίες:   

RSL International Writers| Royal Society of Literature (rsliterature.org)

RSL-Interational-Writers-Eligibility-and-Terms-.pdf (stackpathdns.com)

Επιστροφή

Το φετινό Βραβείο για την OPERA OMNIA στον Βίκτορ Ιβάνοβιτς

Mε χαρά ενημερωθήκαμε ότι το Τμήμα Κριτικής της Ενώσεως Συγγραφέων της Ρουμανίας  απένειμε στον Βίκτορ Ιβάνοβιτς το φετινό Βραβείο για την OPERA OMNIA, που αφορά την δουλειά του ως κριτικού και συγκριτολόγου. Τον συγχαίρουμε γι αυτή του τη διάκριση.

Επιστροφή

Δικαίωση του Μένη Κουμανταρέα με παρέμβαση του Εισαγγελέα Εφετών ζητά η Εταιρεία Συγγραφέων

Ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων

Δικαίωση του Μένη Κουμανταρέα με παρέμβαση του Εισαγγελέα Εφετών ζητά η Εταιρεία Συγγραφέων 

Στις 5 Δεκεμβρίου 2014 δολοφονήθηκε μέσα στο σπίτι του ο Μένης Κουμανταρέας, ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες συγγραφείς και ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, βραβείο της οποίας για νέους πεζογράφους φέρει το όνομά του.

Στους δύο κηρυχθέντες ενόχους για τη δολοφονία του Μένη Κουμανταρέα επιβλήθηκε η πρωτόδικη ποινή της ισόβιας κάθειρξης. Το Εφετείο όμως μείωσε την αρχική ποινή σε 15 έτη για την ανθρωποκτονία και φυλάκιση 18 μηνών για απόπειρα ληστείας, μείωση που συνεπάγεται έξοδο από τις φυλακές εντός ολίγων ετών. Η απουσία Πολιτικής Αγωγής, καθώς ο Μένης Κουμανταρέας δεν είχε συγγενείς βαθμού εγγύτερου από τον τρίτο, φαίνεται να μην επέτρεψε να αναδειχθεί η υποχρέωση τιμωρίας ανάλογης προς τις πράξεις.

Ζητούμε από τoν Εισαγγελέα Εφετών να κινήσει τις διαδικασίες που απαιτούνται για την Αναίρεση της απόφασης του Εφετείου, δικαιώνοντας τη μνήμη ενός ανθρώπου, που υπήρξε θύμα στυγερής δολοφονίας και διασύρθηκε κατά τη διάρκεια των ακροαματικών διαδικασιών.  

Εταιρεία Συγγραφέων

Επιστροφή

ΣΕΦΕΡΙΑΔΟΥ

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Οι σαράντα τρεις σιωπές», εκδόσεις Κέδρος, 2018

 

Την παραμονή της επιστροφής τους κηδευόταν ο Γιώργος Σεφέρης. Η Έλλη με τους γονείς της παρακολουθούσε από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου τη νεκρική πομπή να συνοδεύεται από αληθινή λαοθάλασσα. Ξαφνικά, άρχισαν να ψάλλουν το απαγορευμένο τραγούδι του Θεοδωράκη «στο περιγιάλι το κρυφό». Νότες και συνθήματα δονούσαν την πρωτεύουσα της Ελλάδας: «Αθάνατος», «Ελευθερία», «Δημοκρατία». Οι αστυνομικοί παρακολουθούσαν βλοσυρά αμήχανοι την κηδεία του ποιητή να μετατρέπεται σε διαδήλωση κατά του καθεστώτος.  Ήταν η στιγμή που οι ξένοι επισκέπτες μπορούσαν να δουν πεντακάθαρα τι κρυβόταν κάτω από την κρούστα της κανονικότητας.

Ο πατέρας συνέδεσε την κηδεία του Σεφέρη με εκείνην του Παλαμά εν μέσω Κατοχής.

«Η ποίηση πουθενά αλλού δεν είναι ζώσα όπως στην Ελλάδα. Αν το γένος μας αποκοπεί από τους ποιητές του, θα οδεύσει την οδόν της απωλείας…»

Το ίδιο εκείνο βράδυ, στο δείπνο, η Έλλη διάβασε στους γονείς της ένα ποίημα που εμπνεύστηκε από τον «Έφηβο των Αντικυθήρων» και κατόπιν τους ανακοίνωσε με ενθουσιασμό ότι είχε αποφασίσει να σπουδάσει Αρχαιολογία. Ο πατέρας τής έβαλε μισό ποτήρι κρασί και ήπιαν στην επιτυχία των στόχων της. Η μητέρα δεν θέλησε να χαλάσει τη γιορτινή ατμόσφαιρα. Στο κάτω κάτω αυτή ήταν η Έλλη τους. Ακόμη κι απ’ το γιαούρτι Σηλυβρίας στην αρχαιότητα κατέληξε! Τι θα μπορούσαν να κάνουν; Η τάση της για ποίηση, για φιλοσοφία, για εν γένει άχρηστα πράγματα, χωρίς οικονομικό αντίκρισμα,  ήταν ολοφάνερη. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να μην αναρωτηθεί μέσα της, τι άραγε θα έκανε μια αρχαιολόγος στην Αυστραλία.

 

 Καθώς ανέβαινε τις σκάλες  του αεροπλάνου, η Έλλη κοντοστάθηκε και κοίταξε πίσω της. Όπου κι αν πήγε σ’ αυτήν τη χώρα, συνάντησε την Ιστορία, τον μύθο, την υψιπέτιδα τέχνη, την όμορφη και ποικιλόμορφη φύση, τη θαλπωρή των ανθρώπων. Πότε θα ξαναρχόταν άραγε;

Τακτοποιήθηκε στη θέση της δίπλα στο παράθυρο. Δεν άργησαν να απογειωθούν. Ήδη η γη των προγόνων της περνούσε στον χώρο των αναμνήσεων. Όμως το πλούσιο σε εμπειρίες ταξίδι ήταν γι’ αυτήν λειψό. Έπρεπε να  είχαν βρει χρόνο τουλάχιστον για μια επίσκεψη στους Δελφούς, στον ομφαλό της γης… Περισσότερο απ’ όλα τα θαυμαστά που είχε διαβάσει, ο νους της είχε κολλήσει στον τοίχο όπου αναγράφονται τα ονόματα  οκτακοσίων εβδομήντα δούλων που απελευθερώθηκαν.  Οκτακόσιοι εβδομήντα άνθρωποι είχαν γιορτάσει εκεί πριν από  δυόμισι χιλιάδες χρόνια τη μεγαλύτερη γιορτή του ανθρώπου: ελευθερία! Ήδη από τον 6ο αιώνα π. Χ. το Δίκαιο της Γόρτυνας τιμωρούσε την προσβολή δούλου. Το πληροφορήθηκε με κατάπληξη γνωρίζοντας τη συμπεριφορά των Βρετανών απέναντι στους Αβορίγινες είκοσι τέσσερις αιώνες αργότερα!

Άνοιξε τον οδηγό του Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών, με τον Έφηβο του Μαραθώνα στο εξώφυλλο. Περνούσε από τον αρπιστή της Κέρου στους αρχαϊκούς Κούρους, στα χρυσά προσωπεία των Μυκηναίων, κι έπειτα στον Ποσειδώνα και στον μικρό ιππέα του Αρτεμισίου, στην επιτύμβια στήλη της Ηγησούς, στην κεφαλή ενός φιλοσόφου, στον αστραφτερό Έφηβο των Αντικυθήρων, στο χαμογελαστό παιδάκι με τη χήνα, και αναρωτιόταν από τι, άραγε, ευνοήθηκαν οι άνθρωποι σε αυτό εδώ το σημείο του πλανήτη για ν’ αναπτύξουν τέτοιον πρωτοφανή πολιτισμό. Πώς επιτεύχθηκε αυτή η εξέλιξη; Τι σήμαινε για την κοινωνία κάθε στάδιό της το οποίο αντικατοπτριζόταν στην τέχνη; Τέχνη που, από την προϊστορική ακόμη εποχή απεικόνιζε την ίδια την τέχνη της μουσικής με τα ειδώλια του αρπιστή και του αυλητή, ενώ οι αδέξιοι Κούροι ευαγγελίζονταν τον ελεύθερο άνθρωπο, ευαγγελίζονταν τη δημοκρατία, ευαγγελίζονταν την ανατολή ενός ανεπανάληπτου πολιτισμού.

Επιστροφή

ΒΕΝΤΟΥΡΑΣ ΙΩΣΗΦ

Η άγνωστη μορφή του Πέτρου Αλώβητου
        

               [….Αυτή είναι η Ελλάδα, είπε ο δάσκαλος..]                                                                                                                   
               […. Εμείς καταστρέφουμε τους κήπους με τις ορχιδέες μας….]                       
                                                     Από το «Η δύσκολη τέχνη» του Δημήτρη Ελευθεράκη
 

Ήταν ημέρες που ο Πέτρος Αλώβητος* γονάτιζε στη χλόη, τραγουδούσε:

Αξέχαστέ μου ποιητή
της χώρας μας λυράρη
η λευτεριά που ύμνησες
με  άρμα σ’ έχει πάρει.
Ξύπνησε σαν  έρωτας
νεραΐδα ονειρεμένη
κι ήταν σαν ερωμένη
στο θάνατο και  στη ζωή.

Φαύλοι χρόνοι ήρθανε, πιες το κρασί μας Πέτρο.
Γύπας απ’ άνοιγμα λερό
αφέντεψε το μίσος
φθόνε φθοράς σπορά
πού ’ναι το γιασεμί;
πού  τα τριαντάφυλλα;
Τώρα  αφέντης ο φονιάς
και γκρίζα τέφρα η χώρα
σπασμένα γύρω  μάρμαρα
η λύκαινα χορεύει
και είναι θρήνοι  και στριγκλιές
του πόνου λόγια, ουρλιαχτά
και απ’  αδελφών το στόμα
ξεχύνεται χολή.
Ξεστράτισε το φως
Απλώνει γύρω καταχνιά
Πού ’ναι η αγάπη; πού η αδελφοσύνη;
Όποιος φτερά δεν έχει ψηλά ν ’ανέβει
την ανημποριά με μνήμες την παλεύει
κι όταν λιχνίζει ο στίχος τον καρπό
με μιας η λαμπηδόνα ασπαίρει

Στέρεψε το κρασί μας, πιες ουίσκι Πέτρο.
στις ράχες των βουνών λάμπει ακόμη ο ήλιος
με χέρι δυνατό γράψε σε βράχο τη ζωή σου.

* Ο Πέτρος Αλώβητος, άγνωστος δάσκαλος, σκιά που χάθηκε, ούτε μία πρόταση γι’ αυτόν στα σχολικά βιβλία,
ούτε μια λέξη γι’ αυτόν τον ποιητή που αγαπούσε τη μορφή, διότι όπως έλεγε, ταίριαζε στη σκοτεινή εποχή που υπήρξε.

 

Ο μονόλογος του Πέτρου Αλώβητου

I

Άβελ εμαύρισε η ζωή στου Κάιν το μαχαίρι.
Σήμερα κι αν γεννήθηκα  αύριο θα πεθάνω.
Σε σήραγγες απόκοσμες στου Άδη το λημέρι,
θα τριγυρνώ, θα σας κοιτώ στο όνειρό μου πάνω.
Άβελ και Κάιν, σκιές κι οι δυο που ζείτε εντός μου.
αράχνες είστε στις ρωγμές, στα οχυρά του κόσμου.

Θα μείνω στο πλατύσκαλο να χαιρετώ τους φίλους,
πριν να με πάρει ο κόνδορας σ ένα ταξίδι άλλο.
Θα μείνω στο πλατύσκαλο να χαιρετώ τους φίλους.
Καθώς αργά θα προσπερνούν, χέρια καημού θ’ απλώνουν.
Και θα ’ναι σαν τα σύννεφα που σιωπηλά πυκνώνουν
και  στο σκοτάδι  ρίχνονται έτσι που χάνονται όλα.

II           

Καθώς το ηλιοβασίλεμα μετράει τη ζωή μου
κι αποτιμά  με χρώματα κάθε στιγμή και πράξη
στη μοναξιάς  την αμμουδιά στα φύλλα  του αλίμου
γέρνω το σώμα προς τη γη κι αναζητώ τη λάμψη
που θα ’δινε παρηγοριά στη δύστυχη ψυχή μου
Πλαγιάζω. Τ’ ονείρου μου η πνοή κερί θ’ ανάψει.

Στίχοι, ψαλμοί του Ασάφ, θα ηχήσουνε  στο αυτί μου.
Κι είναι κεντρί που μου ζητά  τι  θα ’θελα ν’ αλλάξει.
Ο χρόνος τρέχει γρήγορα, αφήνει γεύση ερήμου.
Στη λησμονιά,   το σώμα  μου για δώρο έχει τάξει.
Ρίχνει ζαριές.  Ζιζάνιου σκιά παίζει μαζί  μου.
Στη λύτρωση μιας αστραπής το πνεύμα μου θ’ αρπάξει.

Λάμπα που συ με φώτισες σαν είδωλο του πλάστη,
πένθους κρουστά, μεσάνυχτα κροτούνε στην αυλή μου.
Αν Λεβιάθαν είμαι εγώ, κανένα δεν θα νοιάξει
κι αν Γκόλεμ είμαι,  άρωμα θέλω ελιάς βρωσίμου,
ίχνος ν’ αφήσει στo γραφτό, στις λέξεις, σε μια φράση.
Σ' ολόγραμμα να φαίνομαι,  πικρή εικόνα μίμου

Τέλος του τέλους πάλι αρχή.                                                         

(Από το βιβλίο: Τα ποιήματα του Πέτρου Αλώβητου, Εκδόσεις ΝΙΚΑΣ, 2020)

Επιστροφή

ΖΑΡΚΑΔΗΣ  ΓΙΑΝΝΗΣ


ΕΔΩΣΑ ΤΑ ΒΟΥΝΑ

Ἔδωσα τὰ βουνὰ
τὴ μαύρη ἐλάτη
καὶ ποῦ νὰ βροῦν τοὺς λύκους εἶπα.
Μαρτύρησα πηγές,
ἐκεῖ ποὺ δάκρυζαν
νερὰ κι ἀγάπες ποὺ κατέβαζαν.
Ναί, τό ’κανα κι αὐτὸ
ψηλὰ ποὺ φώλιαζαν ἀετοὶ
τοὺς πῆγα νύχτα στὰ μικρὰ
τὰ φώτισαν
τὰ ξύπνησαν τὰ σκότωσαν.
Καὶ μὲς στὴν ποταμιὰ
τοὺς ἔδειξα τῶν ἀηδονιῶν λαρύγγια.
Μαρτύρησα σαλιγκαρότοπους
ἀρχαῖα μονοπάτια τῆς χελώνας
κι ὅλες τὶς γέφυρες
μὲ ζωντανοὺς κι ἐντοιχισμένους.
Νύχτες ὁλόκληρες, τὶς πρόδωσα
ἐκεῖ, ποὺ ξημερώνανε οἱ ὀμορφιὲς
τὰ σήκωσα τὰ μάνταλα καὶ μπήκανε.
Ἔδειξα τὴ ρωγμὴ τοῦ κόσμου
ποὺ φώτιζε καὶ δάκρυζε.
Φίδια σὲ νάρκη τρυφερὴ
χειμῶνες ποὺ κρυβόνταν
μὲς στὴν ἄνοιξη.
Ἔσπασα, ναὶ τὸ ὁμολογῶ,
κι ἄφησα νὰ μοῦ πάρουνε τὰ μέσα
κρατώντας μάταια τὸν σκοπό.

Από τη συλλογή "ΜΕΛΙΣΣΟΧΟΡΤΟ" , εκδόσεις Μελάνι, 2017

Επιστροφή

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ


Κατ' ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες
Υπάρχουν ακόμη ποιητές και θέματα.
Αν όμως αυτοκτόνησε κρεμασμένος
Απ' τον σωλήνα του καλοριφέρ
Εκείνος ο μοναχικός με την κοιλίτσα
( Φορούσε πάντα δροσερή κολόνια ),
Το αγγελτήριο κοντά στο ασανσέρ αρκεί
Ως ένας τύπος χάι κου για τον θάνατο.
Κάποια αναστάτωση, μια οσμή φαρμακείου
Προσθέτουν και την εκδοχή της άνοιξης,
Αφού οι καταθέσεις των γειτόνων
Ανθούν πολύχρωμες σαν ρίμες σονέτου.
Ένας αυτόχειρας κατά τα λοιπά παραμένει
Θέμα ανεπιφύλακτα έλασσον.
Έτσι κι εγώ, ένα σχεδόν χιονισμένο βράδυ,
Σε μια σχεδόν υπαρκτή αυλή,
Όπου θα ψάχνουν περίπου ψυχές
Την πιθανή συνάντησή τους μ' ένα σώμα,
Μέσα στο πιο αληθινό που φαντάστηκα
Εξαντλημένο φεγγάρι,
Θ' αρχίσω σαν κατά προσέγγιση αοιδός
Να μέλπω μιαν επιγραμματική ραψωδία,
Να την ζηλέψουν κατά φαντασίαν κριτικοί 
Και να την θάψουν κάτω από βέβαιο χιόνι.
..........................
( Από το υπό έκδοση βιβλίο ποίησης "Ευγενής Ναυσιπλοϊα" )
 

Επιστροφή

ΨΑΡΡΑΣ Χ

 
«Ο φιλόξενος ερμητισμός του Γιώργου Σεφέρη»
Το Δέντρο, τχ. 179–180, Ιανουάριος–Μάρτιος 2011

 

Την οφειλή του στον Προυστ ο Σεφέρης τη δηλώνει ρητώς διαλέγοντας για πρώτο στίχο του Piazza San Nicolό την πρώτη φράση από το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο.

[…]

Ο Σεφέρης γνωρίζει ότι ενίοτε στιγμιότυπα από τη λογοτεχνία με νόημα διαχρονικό και οικουμενικό κουβαλούν κι ένα διόλου περιττό επιχρύσωμα ιθαγένειας που μαρτυρεί την πολιτισμική ταυτότητα του συγγραφέα τους και κορυφώνει το αισθησιακό τους φορτίο αναδεικνύοντάς τα ως συμβολικές εκφάνσεις ενός απτού κόσμου και διακόσμου, μιας ορισμένης κοινότητας ή εποχής. Ας θυμηθούμε τον Έλιοτ της Έρημης χώρας, που μας καλεί να νοήσουμε την υποβλητική εικόνα ενός πλήθους που ξεχύνεται πάνω σε μια γέφυρα με σημείο αναφοράς όχι οποιαδήποτε γέφυρα, αλλά τη London Bridge. Ας θυμηθούμε και τον Καβάφη που στην Ιθάκη του φροντίζει να κοσμήσει ένα παντός καιρού και τόπου μάθημα ζωής με αναφορές στον εκλεπτυσμένο ηδονισμό των λιμανιών της, κατά τον Παλαμά, «λαγγεμένης Ανατολής». Τα σύμβολα της εκκλησίας και του καμπαναριού από το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο φέρουν την αύρα της γαλλικής επαρχίας στο τέλος του 19ου αιώνα. Αυτή η αύρα είναι οικεία στον Προυστ, αλλά πολύ λιγότερο οικεία στον Σεφέρη και στους σύγχρονούς του Έλληνες αναγνώστες. Μεταφέροντας τα σύμβολα από τη Γαλλία στα καθ’ ημάς, ο Σεφέρης κερδίζει μια μάχη όχι στο όνομα κανενός μυωπικού πατριωτισμού, αλλά στο όνομα της αισθητικής ποιότητας. Αυτό συμβαίνει γιατί η μεταφορά τους σε άλλες γεωγραφικές συντεταγμένες ενδυναμώνει τον οικουμενικό χαρακτήρα τους και πιστοποιεί την καθαρότητα του νοήματός τους.

[…]

Ακολουθώντας το νήμα της απώλειας του σπιτιού των παιδικών χρόνων οδηγούμαστε και στον τελευταίο καρπό που χαρίζει στον αναγνώστη η φιλοξενία των συμβόλων του Προυστ στα μονοπάτια του Σεφέρη. Η τραυματική απώλεια του πατρικού σπιτιού απαντάται συχνά στα ποιήματά του. Γίνεται η οδός για να συνδέσει ο ποιητής τη ζωή του με τη μοίρα των διωγμένων Ελλήνων του ’22 ή του νέου ελληνισμού που αναζητά την κοίτη ενός ένδοξου, αλλά χαμένου παρελθόντος και, κατ’ επέκταση, με τις περιπέτειες των όπου γης ανέστιων και προσφύγων. Έτσι, στους πρώτους στίχους από την Κίχλη ( Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν. Έτυχε / να ’ναι τα χρόνια δίσεχτα· πόλεμοι χαλασμοί ξενιτεμοί·), η απώλεια του σπιτιού ισοδυναμεί με τη βίαιη απομάκρυνση από την πατρίδα που χρεώνεται σε δυσμενείς ιστορικές συγκυρίες. Το σπίτι και η πατρίδα προβάλλονται ως αγαπημένοι τόποι, τους οποίους μας στερεί η συχνά ανήλεη τροπή των διεθνών εξελίξεων. Η αντίληψη αυτή, όταν αποδίδεται με τη στοχαστική δραματικότητα του Σεφέρη, παράγει πολύτιμη συγκίνηση και γνώση, πρωτίστως για όσους είδαν τη ζωή τους να συντρίβεται από τη μηχανή της Ιστορίας. Στις μέρες μας ένα μεγάλο μέρος των προνομιούχων πολιτών των ανεπτυγμένων χωρών, λόγω της αδιαφορίας τους για τον ανθρώπινο πόνο που ακμάζει αμείωτος αλλού, αποξενώνονται από τις πληγές της Ιστορίας. Η Ιστορία βέβαια αχνίζει έξω απ’ την πόρτα μας, γεγονός που πιστοποιούν όσοι μετανάστες καλούνται εκ των πραγμάτων να ζυγίσουν την τρυφηλή μας αποξένωση από πολέμους, χαλασμούς, ξενιτεμούς με τους όρους μιας οφειλόμενης αλληλεγγύης.

Επιστροφή

ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ Γ

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 2021
50 χρόνια από τον θάνατο του Γιώργου Σεφέρη

 

Όπου και αν ταξιδέψω – άλλοτε
ο Σεφέρης, τώρα εσύ
επιστρέφεις σε κάποιο παρελθόν, λες, δικό μας
η όσων κατέστρεψε αφού δεν μπόρεσαν

Έτσι αρχίζει το ποίημα «Στροφές» (στον τόμο «Δρόμοι της μελάνης», 2005), που απαρτίζεται από στροφή, αναστροφή, μεταστροφή, επιστροφή και καταλήγει:

Δεν είναι ο τόπος
είναι ο τρόπος

Πράγματι, στα χρόνια της μεγάλης άρνησης, είχε προηγηθεί ένα άλλο ποίημα.

 

Σεπτέμβριος 1971

                                             του Δ.Κ. που έγραψε

 

το καλοκαίρι ολοένα φεύγει από τα ανοιχτά

             παράθυρα

το φως καίει

πλημμύρισε στην πεταλούδα το δωμάτιο

 

τέτοιον καιρό και εκείνος

γύρευε του πεθαμένου βασιλιά το πρόσωπο

σε μια χρυσή ανταύγεια

 

λίκνιζε η βάρκα

μέσα στα αυλάκια του μυαλού

και το χωράφι έσκασε στα δυό

να βγει ο ήλιος οπλισμένος

τα φωτεινά αγκάθια του

 

ο τόπος μύρισε βασιλικό

μπορεί να είναι αυτό το μήνυμα

εκείνου που γυρεύουμε

στην πέτρα στα πουλιά και στο καράβι

 

πολλά τα ονόματα που δεν αλλάξανε

από εκείνους τους καιρούς

όμως εμείς τι ξέρουμε

             Ασίνην τε

μια λέξη στον Σεφέρη

Επιστροφή

ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ- ΚΑΡΑΒΙΑ Λ

Αγαπημένη μου, σε μίσησα

 

Αγαπημένη, σε ήθελα δική μου.

Σου πρόσφερα πολλά

κυρίως τη ζωή μου

δε ζήτησα παρά να μου ανήκεις

πάντα ωραία και τρυφερή

προέκταση να είσαι του χεριού, της θέλησής μου

να δέχεσαι τα δώρα μου για σένα

καθώς δέχτηκες το σπέρμα μου

πάντα ωραία και τρυφερή

μα όχι αυτόβουλη.

Υπήρξαν όχι λίγες πρόθυμες ωραίες και τρυφερές.

Εσύ το δρόμο σου, όχι τον δικό μου,

χρόνια και χρόνια, αγαπημένη.

Προσπάθησα να σε τελειώσω

χωρίς να πάω φυλακή

φανερά πια στο τέλος -

μέχρι το τέλος τρυφερή, ακόμα και ωραία.

Σε μίσησα γιατί δε μου ανήκες.

Επιστροφή

ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ Α

Πέντε ποιήματα

 

Ο ΠΥΡΗΝΑΣ  ΤΟΥ  ΝΟΗΜΑΤΟΣ 

 

Μιλάω σημαίνει έχω ακούσει.
 

Μέσα στον ύπνο μου άκουσα

Θα ’μουν ακόμη αγέννητος                        

Την έκρηξη του αλφαβήτου που έσπερνε

Τα πύρινα κομμάτια

Ενός πυρήνα νοήματος,

Ν’ ανάβουν γύρω εκατοντάδες                                             

Γαλαξίες με λέξεις.

Κι όσο μιλάω ακούγοντας

Μια γλώσσα ξένη όλο γυαλιά

Θρυμματισμένα, σκέφτομαι

Ποιο μπορεί να ’ταν το κρυμμένο νόημα

Του ακέραιου πυρήνα –

 

Ή μήπως η έκρηξη

Να ’ταν αυτή

Που υπήρξε απ’ την αρχή

         Ο αληθινός πυρήνας

         Όλων των νοημάτων;

 

ΠΡΟΕΠΕΤΕΙΟΣ                                                                          

 

Κάθε χρόνο

Προσπερνάω ανύποπτος

Την ημερομηνία την ώρα

Εκείνο τ’ αφανέρωτο λεπτό

Του μέλλοντος θανάτου μου –

 

Χωρίς ποτέ το καμπανάκι

Μιας διαίσθησης,

Τον φευγαλέο έστω υπαινιγμό

Μιας τέτοιας                                

Κορυφαίας

Προεπετείου.

 

ΧΩΜΑ  ΣΑΠΙΟ                                                                                      

 

Στο δροσερό σαλόνι σας θροϊζει ένα δάσος.

Ζούγκλα ορόφου

Με υπέρηχους κρωγμούς τα όρνεα

Φτεροκοπώντας απ’ το γείσο του τζακιού

΄Ως το πολύφωτο.

Λιοντάρια τίγρεις ξεδιψούν

Στις λόχμες του μπουφέ. Κι αθέατα

Σερνάμενα ερπετά

Σε χώμα σάπιο                                                              

Κάτω απ’ το χαλί

Στρωμένο με τα φύλλα που μουλιάζουν –

Ίδιο

       Χώμα

       Σάπιο

Λάσπη του μυαλού                                                               

Εκεί που φύτρωσε                                                                  

Χαράζοντας τη νέα μέρα κάποτε

Κι ο

       Χόμο

       Σάπιενς.

 

ΔΕΝ       

 

Για ποια λοιπόν ευαισθησία ποια συμπόνια

Όταν πλάι σου

Στα δέκα μέτρα στα χιλιάδες μίλια πλάι σου

Αυτή την ώρα τη στιγμή ένας άνθρωπος

Ενώ εσύ διαβάζεις ένας άνθρωπος

Ενώ εσύ μιλάς καπνίζεις ένας άνθρωπος                            

Βουλιάζει μόνος

Κι αμετάκλητα                                                                    

Στο έρεβος                                                      

Με την απόγνωση της απορίας τι άραγε

Μπορεί να σήμαινε

Το φως του ήλιου

Ο έρωτας

Η πλήξη του θρανίου το γήπεδο

Οι νύχτες του καλοκαιριού και η θάλασσα

Οι ορδές των λέξεων που ορμούσαν καταπάνω του

Κι αυτή την ώρα

Τι σημαίνει άραγε

Ο άδειος ήχος, άδειος ήχος ενός ‘‘έζησα’’

Ενός ‘‘δεν ξέρω αν φαντάζομαι πως έζησα’’ –

Δεν έχει ο ήχος γάντζους κρίκους να πιαστεί                                                         

Δίπλα ένας άνθρωπος βουλιάζει αργά και τίποτα                 

Το ξέρει πια

Πως δεν σημαίνει τίποτα

Πιο λίγο ακόμη κι απ’ το τίποτα

Ένα ‘‘δεν’’.

 

ΘΑΝΑΤΟΣ  Ο  ΔΕΥΤΕΡΟΣ

 

Και τι σημαίνει αληθινά                                                                  

Για κάποιον ζωντανό

Το φως του ήλιου ο έρωτας

Το χιόνι τα ποτάμια η άνοιξη –

Όλα δοθήκανε σ’ εκείνον διαμιάς

Ως έπαθλο

Στην πουλημένη πάλη με το Ανύπαρκτο

Προτού καλά καλά ο ίδιος να υπάρξει,

    Ως έπαθλο                                                                                                                                                                                                                                                                            

    Που ’μεινε ανέγγιχτο                                           

    Κι αράχνιασε στο ράφι.                                                                                   

 

Όμως το φως του ήλιου ο έρωτας

Οι τρίλιες τ’ αηδονιού η πανσέληνος

Είναι κτερίσματα για τον νεκρό που επέζησε

Αυτόν που πέθανε νοερά

Κι ανέστη ολόχαρος                   

Με μια πλημμύρα ευγνωμοσύνης σκύβοντας

Πάνω απ’ τον άγνωστο εαυτό του

Ανέστιος

Να προσκυνάει λατρευτικά

Το εικόνισμα κάθε στιγμής

Το κάθε κλικ δευτερολέπτου, ανοίγοντας

Μια τεχνητή αιωνιότητα

Μες στο πεπερασμένο. Αδιάφορος               

Από την τόση αθανασία που ’χει ζήσει                    

Αδιάφορος

Για το τι πράγματι σημαίνει αυτή η δαμόκλειος

Που αιωρείται αόρατη                                   

Τι τα λεπίδια των ωρών

Και τι ο ερχόμενος

Με καλπασμό σημειωτόν                                     

                                                          

Ο αναβαλλόμενος

Το ιμάτιο

Του σκότους

 

    Θάνατος

    ο

Επιστροφή

ΤΟΜΑΖΑΝΗ  ΔΕΣΠΟΙΝΑ

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ Η ΕΛΛΛΔΑ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ  

                                                                   

Στη σκάλα, το παραθαλάσσιο χωριό στα  Βουρλά, βρίσκεται το εξοχικό σπίτι του Σεφέρη.Η παρουσία μας εκεί ήταν στο πλαίσιο της ελληνοτουρκικής φιλίας που οι εκδηλώσεις  έκλειναν εκείνο το βράδυ με την συναυλία στα Βουρλά και την ποίησή του.Φτάσαμε κατά τις εφτά και στις εννιά ήταν η εκδήλωση.

Το μισό σπίτι έχει αναπαλαιωθεί και είναι έτοιμο να λειτουργήσει ως πανδοχείο το άλλο μισό,σχήμα γάμα με το πρώτο, είναι όπως το άφησαν τότε. Γκρίζο, παλιό κι ο κισσός ξερός, μαρτυρία πολλών στίχων του ποιητή.

Μας το διέθεταν για μία ώρα, ίσα να πλυθούμε και ν΄αλλάξουμε. Στην είσοδο, μπροστά από έναν παλιό καθρέφτη δέσποζε  ένα κάδρο με το  πορτρέτο του Σεφέρη κι ένα βάζο με λουλούδια.

Κατά τα άλλα στους τοίχους το πορτρέτο του Κεμάλ σε διάφορες εκδοχές.

Το ίδιο βράδυ το ελληνικό κλιμάκιο θα γύριζε στη Χίο από τον Τσεσμέ. Εμείς θα διανυκτερεύαμε στα  Βουρλά, μια και την άλλη μέρα  θα φεύγαμε για το Αιβαλί, να ψάξουμε για το σπίτι όπου γεννήθηκε η μάνα μας.

Η Γκαμζέ, ιδιοκτήτρια και ρεσεψιονίστα,  μας παραχωρούσε το μεγάλο δωμάτιο. Θα κοιμόμαστε στο δωμάτιο του ποιητή. Κανείς άλλος δεν  είχε κοιμηθεί πριν.

Ήμουν κάπως συνεπαρμένη.

Κατέβηκα τη γυαλισμένη ξύλινη σκάλα σε έξαψη. Η Ελληνίδα υπεύθυνη της διοργάνωσης, μια δραστήρια  μπίζνες γούμαν,γύρω στα τριάντα, μας πλησιάζει και λέει:

«Ισως είναι καλύτερα να μην απαγγείλουμε απόψε ποίηση του Σεφέρη, μια και δεν είναι μεταφρασμένη στα τουρκικά. Να μην κουράσουμε τους Τούρκους». Έγινα Τούρκος.

«Γιατί ήρθαμε εδώ;» της λέω έκπληκτη και συγχυσμένη.

«Τα τραγούδια θα τους διασκεδάσουν περισσότερο», μου λέει.

« Μα δεν ήρθαμε εδώ για ν΄ακουστεί η ποίησή του; Έστω ο ήχος;”

“Τέλος πάντων βρείτε ένα μικρό». Και έδειξε  τρία εκατοστά με  τον αντίχειρα και τον δείκτη (!).

«Ντρέπομαι « της λέω. «Ντρέπομαι για σας και για μένα, ντρέπομαι για όλη την Ελλάδα»

Κρατούσα το βιβλίο με τα ποιήματα και όση ώρα το πρόγραμμα των μουσικών προχωρούσε, εγώ έψαχνα ποιο ποίημα θα πω, .Δίπλα μου καθότανε φίλος καθηγητής της φιλοσοφικής. Θα πω τον  «Αστυάνακτα», του λέω. «Μην το κάνεις δεν θα το αντέξω». Θα πω την «Αλληλεγγύη». «Όχι προς θεού, βρες κάτι άλλο».Στάμάτησα να τον πληροφορώ τι πρόκειται να απαγγείλω.

Δεν υπάρχει ποίημα ή στίχος του Σεφέρη που να μην διαμαρτύρεται, να μην είναι πικρός, όχι μόνο για τότε αλλά και για τώρα, και την ώρα εκείνη, στον τόπο εκείνο η ποίησή του εύρισκε την πραγματική, προφητική της διάσταση σε όλα τα επίπεδα.

«Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει».

« Παλιέ μου φίλε τι γυρεύεις;

Γυρεύω το παλιό μου σπίτι /με τ΄αψηλά τα παραθύρια σκοτεινιασμένα απ΄τον κισσό/ γυρεύω την αρχαία κολόνα που κοίταζε ο θαλασσινός/ πώς θες να μπω σ΄αυτή τη στάνη / οι στέγες μου έρχονται ως τους ώμους/ κι όσο μακριά και να κοιτάξω βλέπω γονατιστούς ανθρώπους…»

Κάτω οι Τουρκοκρητικοί γέροι είχανε βγάλει μεγάλα άσπρα μαντήλια  και σκούπιζαν τα δάκρυά τους.. ΜΙΛΟΎΣΑΝ  ΌΛΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΆ, Η ανταλλαγή έγινε το 23,κι ο φίλος καθηγητής τα δικά του κι η υπεύθυνη της εκδήλωσης ….

Σεφέρης θα πει ταξιδευτής , συλλογιζόμουν.

Κι αν ορώμεν ανθούν πέλαγον Αιγαίον νεκροίς/ είναι εκείνοι που θέλησαν να πιάσουν το μεγάλο καράβι / με το κολύμπι/ Εκείνοι που βαρέθηκαν να περιμένουν τα καράβια που δεν μπορούν να κινήσουν/ Την ΕΛΣΗ , ΤΗ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ, ΤΟΝ ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ,Το καράβι που ταξιδεύει το λένε ΑΓΩΝΙΑ 937».

Επιστροφή

ΤΖΑΝΕΤΑΚΗΣ Γ

Ψάχνουμε τα θνητά τους μάτια    

                                                         

Ας λένε με τις μάνες τους  
πως δένονται τ’ αγόρια       

οι άντρες χαμογελάμε      
–κρυφά μην πληγωθούν–                       

πάει στους μπαμπάδες μας ο νους

βρέφη γινόμαστε ξανά  
φωτογραφίες                                      

γέρνουμε στο σακάκι τους                                                        

κι αν το ’χετε προσέξει                                                           

έτσι όπως μας σηκώνουν 
στον αέρα

–λες και τους νοσταλγούμε ήδη–                       

ψάχνουμε τα θνητά τους μάτια

και τη μικρή μας
με λαχτάρα                                                       

ανοίγουμε αγκαλιά          


// Από τη συλλογή «Θαμπή πατίνα», Εκδόσεις Πόλις 2017.                             

Επιστροφή

ΣΟΥΕΡΕΦ Κ

 ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ           

 Ι. ΑΤΙΘΑΣΗ                                                                                                   

 

Πορτοκαλί ντοσιέ

Τα δάχτυλα στα πλήκτρα

μακρόσυρτο φιλί στη βιβλιοθήκη

σε κίνηση ονειρική

        να πέφτουν τα βιβλία από το ράφι

 

Επανάληψη

 

Η εικόνα της φύλλα αρχείου ιστορικού

σκονίζεται ανάμεσα σε άλλες

αγιογραφίες που ζωντανεύουν

φωτογραφίες ασπρόμαυρες

ανταύγειες στη λίμνη

βράχια κάστρου σε απογείωση

 

Αποδόμηση

 

Με άφησε να αγγίζω

να πλάθω επιθυμίες

να  γυροφέρνω σε στρωσίδια

ανήμπορος να προφέρω το όνομα

Αν ήθελε θα έκλεινε στο πορτοκαλί ντοσιέ την αγκαλιά και το φιλί της

Αλλά προτίμησε τα φύλλα του αρχείου

ανάκατα με κιτρινισμένες φωτογραφίες

σαν εκδρομή στο νησάκι

                     ή επίσκεψη σε διαλυμένο θέατρο

 

Ρίχνει ακτίνες άσωτες παντού

σαρώνοντας  και πλοηγώντας

καταλήγοντας  με γυμνά πόδια

εμπρός στον υπολογιστή

 

Σίγαση

 

Σέρνω την πολυθρόνα κοντά

εισπράττω την εικόνα των δαχτύλων

ρουφάω τη σκόνη

εκτίθεμαι στην ακτινοβολία

και τέλος μετράω τους χτύπους του ρολογιού

λίγο πριν σταματήσουν

 

Θέρμη Θ. 23/12/2016

 

ΙΙ. ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΦΑΚΕΛΩΝ

                                                                                                                                                                                               
Βαλίτσες αδειανές με φθορές στο μπαλκόνι

έτοιμες για αποθήκη ή για ταξίδι

χωρίς προορισμό

Τι θα γίνει μ’ αυτό το όνειρο;

Τις μικρές σου στιγμές απορρόφησα

Μαλλιά της βροχής οι πορτοκαλί φάκελοι

Είπες: ακόμη και τα λουλούδια υποφέρουν από μοναξιά

Ποίηση ήταν τελικά

                                                                                                                                                                                               
Αθήνα 2/6/2020     

ΙΙΙ. ΕΚΔΙΚΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ;

 

Εκδικούνται τα βιβλία όπως και τα όνειρα;

Γκρεμίζονται από το ράφι στα πόδια

αδειάζοντας σκόνες που ξεπηδούν

διαλύοντας οράματα ατύπωτα

Ανάμεσα τους άγραφα τετράδια παιδιού

                               βάρκα βουτηγμένη στο βούρκο

                               ουράνιο τόξο στο κύμα

Τα βιβλία κατά γης

Τα όνειρα κοπιάζουν και κωπηλατούν

Η εκδίκηση των βιβλίων γίνεται έκρηξη ονείρων

συστροφή σελίδων

ήχος από παλιά παράθυρα

Ύστερα στα ράφια με σιγή

συμμαζεμένα ζαρωμένα

έτοιμα να εκδικηθούν πάλι κάποια στιγμή

με απωθητική φθορά και με το λ της τρέλας

Θα βουτήξουν με θόρυβο στη δεξαμενή των ακόρεστων και άπραγων ονείρων

συνθλίβοντας δάχτυλα ποδιών στον πυθμένα του αμήχανου ερέβους

Πότε θα βγεις ξανά  στον κήπο γυμνούλι

να σε λούσει η βροχή ολότελα;

 

                                                                                                               Κέρκυρα 30.12.2020-9.1.2021

 

ΙΙΙ. ΕΚΔΙΚΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ;

 

Εκδικούνται τα βιβλία όπως και τα όνειρα;

Γκρεμίζονται από το ράφι στα πόδια

αδειάζοντας σκόνες που ξεπηδούν

διαλύοντας οράματα ατύπωτα

Ανάμεσα τους άγραφα τετράδια παιδιού

                               βάρκα βουτηγμένη στο βούρκο

                               ουράνιο τόξο στο κύμα

Τα βιβλία κατά γης

Τα όνειρα κοπιάζουν και κωπηλατούν

Η εκδίκηση των βιβλίων γίνεται έκρηξη ονείρων

συστροφή σελίδων

ήχος από παλιά παράθυρα

Ύστερα στα ράφια με σιγή

συμμαζεμένα ζαρωμένα

έτοιμα να εκδικηθούν πάλι κάποια στιγμή

με απωθητική φθορά και με το λ της τρέλας

Θα βουτήξουν με θόρυβο στη δεξαμενή των ακόρεστων και άπραγων ονείρων

συνθλίβοντας δάχτυλα ποδιών στον πυθμένα του αμήχανου ερέβους

Πότε θα βγεις ξανά  στον κήπο γυμνούλι

να σε λούσει η βροχή ολότελα;

                                                                                                              

Κέρκυρα 30.12.2020-9.1.2021

Επιστροφή

ΣΚΙΑΘΑΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

Μονόλογος Με Ήλιο

 

Τι σύννεφο κ' αυτό; Λαιμοδέτης. Η πόρτα ανοιχτή, ο χιονιάς φτάνει μέχρι τη σάλα. Έχει στεγνώσει η θάλασσα μέσα του όπως και το έθνος με τις επαναστάσεις του. Παρατηρεί το ποδοβολητό του ήλιου στο ακίνητο μάρμαρο της σκάλας, που φθαρμένος πιάνει θέση ανάπαυλας στο χαλί. Η ανάκριση των έσωθεν στην αναπαυτική μπερζέρα της κάμαρας. Τι ήθελες στον κήπο, τις ώρες των αισθήσεων της μητέρας, γιατί ξερίζωσες τον απήγανο, τις πασχαλιές, τους αθάνατους που κράταγαν τις εκτελέσεις της εφηβείας; Από τότε διάδοχος της μοναξιάς δίπλα στο τζάκι γιατί φέρνεις ήρωες του εικοσιένα να σου κρατούν συντροφιά; Απάντησε μας, πριν φίλοι και γείτονες αγαπημένοι έρθουν να τους διδάξεις τις λεηλασίες της ζωής που αγάπησες. Η φωνή του τρεμάμενη στα ανθισμένα μαύρα της απουσίας. Ο κήπος στις απώλειες των ξάγρυπνων εγώ. Η σάλα στις ενοχές των σκοτωμένων εμείς. Ο χρόνος πλέον στις μεταμορφώσεις που εξισώνει την εφηβεία με τα γηρατειά. Αυτές τις περιώνυμες νίκες και ήττες έζησα, ως λαιμοδέτες ψέλλισε. Τόσα χρόνια που τα σύννεφα στα έρημα σανίδια των ουρανών της κάμαρας ορίζουν την αρχή μα και τέλος.

 

Αντώνης Δ. Σκιαθάς

(Από την υπό έκδοση συλλογή «Κατασκοπεία του Χρόνου»)

Επιστροφή

ΣΙΔΗΡΑ

Ὁ Κύκλος τῶν Ἐποχῶν

 

Ι. Χειμερινὸ ἡλιοστάσιο

 

Ξημερώνοντας ἡ γιορτή σου, Ἀναστασία

σκέψου πὼς διανύσαμε

τὴν πιὸ μεγάλη νύχτα.

Σκέψου, πόσα καὶ πόσα ὄνειρα

πασχίζαμε κάποτε νὰ στοιβάξουμε

μὲς στὸ πηχτὸ σκοτάδι

ἐνῶ καραδοκοῦσε ἀνελέητο τὸ φῶς

τόσων καὶ τόσων ἡμερῶν κατοπινῶν

νὰ ματαιώσει.

 

Κι ἐμεῖς φαντάσου

πῶς στριμωχτήκαμε

σὲ μιὰ ζωούλα τόση δὰ

ἐνῶ τὸ ἄμεσο μέλλον μας ὑπονομεύει

ἡ ἀέναη διάρκεια.

Ἡ ἀπειλή; Ἡ ὑπόσχεση;

τῆς πιὸ μεγάλης νύχτας.

 

ΙΙ.  Ἐαρινὴ Ἰσημερία

 

Ἤξερε ὁ Βιβάλντι

ποιά ἐποχὴ

διάλεξε νὰ ὑμνήσει περισσότερο.

Ἤξερε ὁ Διάκος

ποὺ μοιρολογοῦσε:

Γιὰ δὲς καιρὸ ποὺ διάλεξε...

Φευγάτη παπαρούνα ἡ ζωὴ

σμίγει μὲ τοῦ κυπαρισσιοῦ τὴ θαλερότητα

ἡ αἰχμηρότητα τοῦ ἀγκαθιοῦ

μὲ τὸ βελούδινο τῆς πασχαλιᾶς.

 

Ἀγάπη, προδοσία, ὅλα

δίκαιη μοιρασιὰ

ἡ μέρα μὲ τὴ νύχτα.

 

ΙΙΙ. Θερινὸ ἡλιοστάσιο

 

Ἀγαπῶ καὶ φοβᾶμαι τὸ φῶς.

Συνήθως ἀγαπῶ ὅ, τι φοβᾶμαι.

Τὴν θάλασσα, τὸν ἔρωτα κυρίως τὸ φῶς.

Αὐτὸ ποὺ δίνει ὑπόσταση στὴν λεπτομέρεια.

Ὅταν ὁρμάει στὸ δωμάτιο ἀδίστακτο

τὰ πρωινὰ καθὼς δειλὰ

ἀνοίγω τὰ παντζούρια.

Μαζὶ αἰσθάνομαι τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ

ν’ ἁπλώνεται στ’ ἄδυτα τῆς ψυχῆς μου

Ἐκτίθεμαι σ’ Ἐκεῖνον

ὅπως ἡ κάμαρα στὸν ἥλιο

βιάζομαι μετά, θέλω νὰ σκοτεινιάσει

νὰ κρυφτῶ στὸν ὕπνο μου.

Αὐτὴ τὴ λειψὴ νύχτα

ὁ τρόμος θὰ ξημερώσει πιὸ νωρὶς

ὅταν ἀπ’ τὰ σεντόνια τιναχθῶ

ἀκούγοντας τὸν ἦχο

τῆς γρήγορης ἀνάσας μου

σὰν κτύπος ρολογιοῦ

νὰ ἐπαναλαμβάνεται

στὸ ἄδειο σπίτι.

 

ΙV. Φθινοπωρινὴ ἰσημερία

 

Πέφτουν τὰ φύλλα, πέφτουνε

ἴσως γιατὶ τὸ δέντρο τόσο τ’ ἀγαπᾶ.

Ἴσως γιὰ νὰ τὰ νοσταλγήσει

ὅταν γυμνὸ ριγήσει στὰ ραπίσματα

τοῦ ἀνελέητου βοριά.

 

Σὲ λίγο θὰ ξεθυμάνει σὲ κλάμα

ὁ καύσωνας τοῦ Αὔγουστου

καὶ χείμαρρος δακρύων θ’ αὐλακώσει

τὸ στεγνωμένο πρόσωπο τῆς γῆς.

Ὅμως ἀκόμα εἶναι καλοκαίρι

καὶ μιὰ ὑπόνοια μονάχα ἀνεπαίσθητη Χειμώνα.

Εἶναι μεγάλο κρίμα

νὰ τὴν διεκδικοῦν

μὲ ἴσια δικαιώματα

τὸ φῶς καὶ τὸ σκοτάδι.

 


 

Επιστροφή

ΣΑΡΑΚΗΣ  ΣΩΤΗΡΗΣ

Μικρή επετειακή αναδρομή

 

 

                 ΘΥΜΗΣΗ Γ. Σ.

Κοίτα να δεις
μας έζωσαν από παντού τα φίδια
κι έχουμε κιόλας φάει όλες
τις γάτες του Αϊ-Νικόλα.

                (Τα αιφνίδια άστρα, 1997)

 

          

ΝΕΚΥΙΑ

 

Νύχτα

οι σκοτεινοί ποιητές

στον Άλλο Κόσμο της βιβλιοθήκης μου

σηκώνονται, επαναστατούν

ποιος Οδυσσέας πάλι τους ξεσήκωσε

ποιος άθλιος αγύρτης ποντοπόρος

 

τάχα δε ζήσανε δω πέρα

κάνουν πως δε θυμούνται τίποτα

ο Καρυωτάκης το χαμόγελό του

–ακόμα θέλει να γελάει τελευταίος–

πρώτος στους πρώτους ο Σινόπουλος

που βρήκε, βέβαια, το στοιχείο του

 

κι άλλοι αμέτρητοι

 

κι ολοξωπίσω Αυτός

αυτός οπού ’κανε τον φωτεινό

λέει πως για μια σταγόνα αίμα

δίνει όλο το μελάνι του κόσμου.

                             (Τα αιφνίδια άστρα)

 

                                                                  

ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΙΣ

 

Ο τόπος ήτανε λιγάκι μυθικός

ώρες ατέλειωτες περιφερόμουνα στους λόφους ξεχασμένος

μέσ’ απ’ τις λόχμες ξεπετάγονταν λαγοί

πλήθος πουλιά στον ουρανό, στα δέντρα

κι έπρεπε να προσέχω, να φυλάγομαι

καθώς νυχτώνει τα τσακάλια γίνοντ’ επικίνδυνα

όμως εγώ

γνώριζα τα καθέκαστα κι όλα κρατούσα

τα περίφημα όπλα μου

ντουφέκι τελευταία λέξη επαναληπτικό

και τόξο από τεχνίτη ασυναγώνιστον

και δίχτυα κι άλλα σύνεργα

είχα φέρει και σπονδές για τη θεά

κι έφτασα δίχως να το καταλάβω

έξω απ’ το σπίτι ενός παλιού μου φίλου

γνωστός δασόβιος κι αυτός είχε γνωρίσει

βασιλιάδες κι αρχηγούς ανθρωποφάγων, έφυγε

με την καρδιά γεμάτη σκάγια

κι ένα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων το μυαλό του

στο λόφο τον αντικρινό

άλλος καλός μου φίλος – από την Κύπρο αυτός

βοσκούσε το κοπάδι του απλωμένο στην πλαγιά

κι είδα που η κόρη του η Ειρήνη του ’φερνε το λιτό του δείπνο

–εσύ, του φώναξα

εσύ, σε τέτοιον τόπο και δεν κυνηγάς;

τα μάτια του σα να ’δειξαν προς το άλλο Ιερό

που τόσην ώρα ο άθλιος δε θυμήθηκα κι ας είχα

περάσει χρόνια απ’ τη ζωή μου γεωργώντας

–εγώ, αποκρίθηκε σεμνά ο αγαθός

εγώ τ’ αγρίμια τα μερώνω, έλα να δεις

από κοντά

πόσοι αιμοβόροι λύκοι, πόσες ύαινες

βόσκουν αμέριμνα σε τούτο το κοπάδι

σαν από θαύμα ακούστηκε η φωνή πολύ κοντά μου

–θα συνεχίσουμε ως το Στάδιο ή κατεβαίνουμε από δω;

έτσι εγκατέλειψα κι εκείνη τη βραδιά

την προσφιλή μου οδό της Άγρας στο Παγκράτι.                                                          

                                                          (Αγγειογραφία, 2000)

Επιστροφή

ΡΗΝΙΩΤΗ ΕΙΡΗΝΗ

ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ

«Να κινδυνέψουμε για να σωθούμε»

(«Ο κίνδυνος» - «Το φράγμα»)

Κώστας Στεργιόπουλος

 

1

Πώς να υπάρξεις ανάμεσα σε δυο γκρεμούς

που ανοιγοκλείνουν ένα στόμα από πέτρα;

 

Βράχος αντίκρυ στον βράχο

 

Ενδιάμεσα σώμα πηλός

φλέβες ποτάμια, πλεούμενα οστά

σάρκα που θρέφει σπέρμα φθοράς

        

Έρημος είμαι

Έρημος

 

Ουρανός  που βουλιάζει

 

Μέσα απ’ τις Συμπληγάδες μιλώ

 

2

Πότε έφτασα ίσαμε εδώ

στο φαράγγι που σμίγουν οι πέτρες

μες στο χάσμα που ανοίγει ο καιρός;

 

Συμπληγάδες 

μια πύλη κινδύνου 

που κανείς δεν ποθεί να περάσει

 

Ποιο πουλί θα θυσιάσει φτερό; 

 

Αργοναύτης στου χρόνου το δράμα 

ιστορώ ένα μύθο παλιό 

 

Αντικρίζω στα μάτια τον κίνδυνο

 

Δραπετεύω με  τo άρμα του Ήλιου στο φως *

 

* Η έξοδος της Μήδειας από το δράμα πραγματοποιείται με το άρμα του Ήλιου,

   σημαίνοντας την είσοδό της στον μύθο και την επιστροφή της στον Ήλιο από

   τον οποίο κατάγεται.

 

3

Όλα είναι εδώ

 

Ο έρωτας, η επιθυμία, η στέρηση

η πλάνη, η απόγνωση, η προδοσία

 

Όλα είναι εδώ

ντυμένα με την πυρκαγιά

γιορτάζουν μες στον κίνδυνο

 

Απλώνει σαν μελάνι η απελπισία

 

Ποιος μπορεί να συντρίψει τον άνεμο;

 

4

Ο Μιχαήλ Άγγελος

γλίστρησε απ’ τη χαραμάδα του ύπνου μου

με τύλιξε σε μια δέσμη φωτός

 

«Μη φοβηθείς!» είπε

 

Φωσφόριζαν τα χέρια του  

φτερά τα δάχτυλα του  

 

Με πελεκούσε η σμίλη του

Χτυπούσε

μια στη λογική και μια μες στην καρδιά 

«Σε απάλλαξα από το περιττό

 Γίνε παιδί»

 

Άφησε τα κομμάτια μου πλάι  

 

Είχα μείνει η μισή

 

Το ήξερα

Θα ξαναρχόταν

 

5

Φανερώθηκε την ώρα που έκλειναν οι Συμπληγάδες

Άναψε με τα χείλη του έναν ήλιο  στο μέτωπό μου

 

«Μη φοβηθείς» ξανάπε

«Άσε το προς τα έξω ονειροπόλημα

Στρέψε τα μάτια μέσα για να δεις»

 

Άκουσα τον κρότο

Ένιωσα τον τριγμό

 

Από τα έγκατα ανέβηκε ο εαυτός μου στο φως

Άστραψε στα σκοτάδια η ύπαρξή μου

 

Ποιος πατά πάνω στα νερά;

Ποιος ίπταται;

 

Να κινδυνέψουμε! ακούστηκε η φωνή

Να κινδυνέψουμε για να σωθούμε!

 

6

Ας τον αποδεχτούμε τον σεισμό

Κατεδαφίζει ό,τι νοσεί

 

Το σπίτι που αράχνιασε δίχως να καταλάβεις

Τον τοίχο που τον ρήμαξε η βροχή

Την εκκλησία χωρίς Χριστό

Τα προσωπεία που φόρεσες ν’ αρέσεις

Τα πρέπει που στοιχειώνουν την ψυχή

Τις λέξεις που αδειάσανε το νόημά τους

                                                                                   

Ας τον υποδεχτούμε το σεισμό

Μας ξαναχτίζει

 

7

Οι Συμπληγάδες τσάκισαν τα μέλη μου

Ξεθεμελίωσαν ό,τι δεν ήτανε δικό μου

 

Κοιτώ μες στα νερά

 

Βουλιάζουν  

η οδύνη  η ηδονή

τα λάθη τα πάθη

η απελπισία  η χαρά

οι πόθοι η απαρέσκεια

οι προσδοκίες η φήμη

 

οι διδαχές οι ενοχές τα θέλω τα μη

 

8

Υπάρχω –χωρίς σώμα- στο φως

 

Ήταν κάποτε έξι άνεμοι τέσσερις θάλασσες

δέκα αστέρια τριάντα πουλιά

 

Θυμάμαι    

ανάμεσά τους τον εαυτό μου

 

Υπήρξα μες στον κίνδυνο

Θυμάμαι

 

Επικαλούμαι

ότι μ’ ανέβασε στο φως

πάνω απ’ τις Συμπληγάδες

 

Το έργο αυτό δεν έχει τελειωμό

 

9

Ξεκόλλησα το δέρμα μου

 

Μέσα απ’ το δέρμα εμφανίζεται άλλο δέρμα

 

Η εμπειρία της σάρκας με τσακίζει

 

Πονώ

Αυτός ο πόνος μου ανήκει

 

Κάποιος ουρλιάζει μέσα μου

 

Δεν είμαι η φωνή του

 

10

Στενεύει η δίοδος

Κλείνουν οι πέτρες

 

Ταλαντευόμαστε 

στον φόβο στην αγάπη

 

Δεν είσαι μόνος

Σε κρατώ

 

Μη φοβηθείς!

 

Να κινδυνέψουμε!

Να κινδυνέψουμε  για να σωθούμε!

____________________________________________________________

Από το βιβλίο της Ειρήνης Ρηνιώτη με τίτλο Ίλιγγος, (2011), εκδόσεις ΑΓΡΑ.

Επιστροφή

ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ  ΑΡΙΣΤΕΑ

Ποια παντρεύτηκε στον γάμο της Κανά;

 

Ζῆλος ἔνθεος, καταλαβῶν σε,
τοῦ γνωσθέντος σοι, σαρκὸς ἐν εἴδει

                            Ορθόδοξος Συναξαριστής

 

Φημολογείται πως ο Άγιος Σίμων ο Ζηλωτής

ήταν ο Γαμπρός στον Γάμο της Κανά

εξ ου κατά πολλούς ο Κανανίτης

Τίποτα βέβαια σίγουρο

κι ελάχιστοι ασχολήθηκαν

με το τι έγινε ακριβώς

τότε, στο πρώτο θαύμα του Χριστού

εάν ήταν όντως, ευτυχής ο Γάμος

και προπαντός εκείνη η γυναίκα του

ποια ήταν και πώς πέρασε

όποια ζωή τής δόθηκε

απ’ το πλευρό του

           

Στο βάθος, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ

Κι ούτε που σε λυπεί να μη γνωρίζεις τίποτα

γι’ αυτήν την πρώτη επίσημη συμβία

που είτε παντρεύτηκες ποτέ είτε όχι

λίγο ως πολύ, στα βήματά της χόρεψες

έναν χορό κι εσύ του Ησαΐα

 

Όμως το ότι, μετά τον γάμο,

την εγκατέλειψε κι έγινε Ζηλωτής

Αυτός, ο πρώτος εν επισημότητι Νυμφίος

μικρούλες λεπτομέρειες

 

Και φεύγοντας, ξανά νερό

ο οίνος που είχαν πιει γουλιά-γουλιά μαζί

Κι από το πρώτο θαύμα Του

μια ακόμη Εύα ανώνυμη

πρώην Κανανίτου

Επιστροφή

ΠΑΓΚΡΑΤΗΣ ΠΕΡΙΚΛΗΣ

ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ

(Το στεφάνι του Σπύρου Πλασκοβίτη στην κηδεία του Σεφέρη)

** ** **

 

                Παρά το τεράστιο  πλήθος που είχε συγκεντρωθεί εκείνο το  απόγευμα της 21ης Σεπτεμβρίου  1971, για να τιμήσει τον Γιώργο Σεφέρη και να τον συνοδεύσει στο Πρώτο Νεκροταφείο, κατόρθωσα να φθάσω σχεδόν δίπλα στον Ναό της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στην Πλάκα, όπου θα γινόταν η εξόδιος ακολουθία.΄Ήδη από την προηγούμενη είχε κυκλοφορήσει η φήμη ότι κατά τη διάρκεια της κηδείας θα υπήρχαν και αντιδικτατορικές εκδηλώσεις- πράγμα απολύτως φυσικό μετά τη γνωστή δήλωση του Σεφέρη ενάντια στη χούντα. ΄Ετσι- τριτοετής τότε φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών- ξεκίνησα δειλά και μόνος απ’ τα Εξάρχεια για την εκκλησία.

                Κάποια στιγμή είδα να βγαίνει απ’ τον Ναό της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος –σημάδι ότι η τελετή είχε φθάσει  στο τέλος. Σε λίγο μια ομάδα νέων ανθρώπων από αγόρια και κορίτσια  σχημάτισε παράταξη, κρατώντας τα στεφάνια που είχαν σταλεί προς τιμήν του Ποιητή. Το μάτι μου έπεσε πρώτα στο στεφάνι των πολιτικών κρατουμένων των φυλακών Αλικαρνασού κι αμέσως μετά στο στεφάνι του Σπύρου Πλασκοβίτη, που το κρατούσε μια νεαρή κοπέλα. Στην ταινία έγραφε τον στίχο του Σεφέρη «στην πέτρα της υπομονής» κι από κάτω: «Σπύρος Πλασκοβίτης-φυλακές Κορυδαλλού».

                Μου έμενε ανεξήγητο πώς  ο πολιτικός κρατούμενος στον Κορυδαλλό, συγγραφέας των Γονατισμένων μπόρεσε να πληροφορηθεί τον θάνατο του Σεφέρη κι ακόμη περισσότερο να στείλει στεφάνι στην κηδεία του. Μια δεκαετία περίπου αργότερα ο ίδιος ο συγγραφέας μου έλυσε την απορία.

                Οι πολιτικοί κρατούμενοι του Κορυδαλλού είχαν, πριν μέρες, μάθει από τα επισκεπτήρια των συγγενών τους για την κακή κατάσταση της υγείας του Σεφέρη, για τη νοσηλεία του στον Ευαγγελισμό, για τη μετέπειτα επιδείνωση της υγείας του και για το πολύ πιθανό επικείμενο τέλος του. Αναμένοντας το προγραμματισμένο επισκεπτήριο της συζύγου του Φούλας, ο Σπύρος Πλασκοβίτης πήρε ένα τσιγάρο  απ’ το πακέτο του και το διέλυσε. Στο τσιγαρόχαρτο με πολύ μικρά γράμματα έγραψε την παραγγελία στην περίπτωση του απευκταίου θανάτου του Ποιητή να σταλεί εκ μέρους του στεφάνι. Και έγραψε και το σύντομο  κείμενο που θα αναγραφόταν σ’ αυτό. Ύστερα το ξαναέφτιαξε τσιγάρο και το τοποθέτησε πάλι στο πακέτο του. Την ώρα του επισκεπτηρίου, που γινόταν πάντοτε υπό το άγρυπνο βλέμμα του φρουρού των φυλακών, ακούμπησε το πακέτο του επάνω στο τραπέζι που βρισκόταν ανάμεσα στον ίδιο και τη σύζυγό του, υποδεικνύοντας με νεύμα να κάνει και εκείνη το ίδιο με το δικό της πακέτο τσιγάρων. Στην κατάλληλη στιγμή, με ταχύτατη κίνηση, άλλαξε τα δύο πακέτα ψιθυρίζοντάς της ότι αυτά τα τσιγάρα δεν είναι για κάπνισμα. Το μήνυμα έγινε αντιληπτό από τη Φούλα Πλασκοβίτη, η οποία και εκτέλεσε την παραγγελία με το άγγελμα του θανάτου του Σεφέρη.…

                Την επόμενη  της κηδείας, ο Πλασκοβίτης κλήθηκε από τον προϊστάμενο των φυλακών Κορυδαλλού, για να δώσει εξηγήσεις, αρχικά αν το μήνυμα ήταν πράγματι δικό του, και αν ναι, τότε πώς αυτό  βγήκε από τον Κορυδαλλό. Ο Πλασκοβίτης επιβεβαίωσε ότι το μήνυμα ήταν δικό του. Όσο για το αν βγήκε το μήνυμα απ’ τον Κορυδαλλό, απάντησε ότι αυτό δεν επιθυμεί ούτε να το επιβεβαιώσει, αλλά ούτε και να το διαψεύσει, γιατί ούτως ή άλλως, έξω υπάρχουν άνθρωποι εξουσιοδοτημένοι να ενεργούν εξ ονόματός του. ΄Ετσι δεν δόθηκε συνέχεια…

                Πενήντα χρόνια από τον θάνατο του Γιώργου Σεφέρη, και είκοσι χρόνια από τον θάνατο του Σπύρου Πλασκοβίτη καταθέτω τη μαρτυρία αυτή στη μνήμη των πνευματικών ανθρώπων, που τίμησαν τον τόπο μας, όχι μόνο με το έργο τους, αλλά    κ   α    ι     με την έντιμη στάση τους σε δύσκολους καιρούς.. 

Επιστροφή

ΝΟΥΣΙΑ ΕΛΕΝΑ

Μια φορά κάποιο νερό

 

Ο παππούς μου ήταν κυνηγός. Μας κουβαλούσε από το βουνό λύκους και λιοντάρια. Ήταν τρομερός και τα θηρία τον φοβόνταν και μας έκαναν όλες τις δουλειές του νοικοκυριού. Έπειτα, ο παππούς μου πέθανε. Αλλά μετά έγινε βοσκός κι έμαθε να παίζει τη φλογέρα. Οι πάντες τον θαύμαζαν και μόλις τον άκουγαν, παρατούσαν τις δραστηριότητές τους στη μέση και τον ακολουθούσαν. Έπειτα ο παππούς μου πέθανε. Άρχισε να μην μ’ αναγνωρίζει. Αγρίευε συνεχώς. Πήρε έναν κουβά και κατέβρεχε το πεζοδρόμιο έξω από την πολυκατοικία μας. Μονολογούσε: «Αν δεν σβήσει, πώς θα οδηγώ στο σπίτι τα προβατάκια μου;». Όσο πιο πολύ νερό έριχνε όμως στο πεζοδρόμιο, τόσο εκείνο πύρωνε. Άρπαξε φωτιά και ολόκληρη η πολυκατοικία, το οικοδομικό τετράγωνο κι ούτε ξέρω τι ακόμη. Κάηκε κι ο παππούς μου. Τελείως. Μετά πέθανε.

 

***

Όλα τα παράθυρα τα επισκέπτεται ένας γκρεμός, όπως άλλωστε κι ένας αυτοκινητόδρομος. Μια φορά είχα έναν κήπο. Μια φορά κάποιο νερό πήδηξε απ’ το ποτήρι και φίλησε ένα παιδί. Μια φορά κάποια σβούρα, με την οποία έπαιζε ένα παιδί, περιδινήθηκε με τέτοια ταχύτητα που μου έσπασε το μέτωπο. Συνήρθα και δεν συνήρθα. Το τμήμα μου που δε συνήρθε άρχισε αμέσως να τρέχει. Έψαχνε τον αυτοκινητόδρομο που είχα δει από το παράθυρο, τότε. Όχι, δεν ήταν παράθυρο. Όνειρο ήταν. Πίστευε, το τμήμα μου που δε συνήρθε, ότι εκείνος ο αυτοκινητόδρομος οδηγούσε κάπου. Όχι, δεν ήταν παράθυρο. Μαγνήτης ήταν. Κι άλλα τμήματά μου έτρεχαν πιο μπροστά, εκείνα δεν τα είχε χτυπήσει η σβούρα. Ζούσαν χωρίς να έχουν ακούσει ποτέ για μένα στις χώρες τους τις μακρινές. Της νοσταλγίας μου και των παραμυθιών.

 

Από τη συλλογή «Μωσαϊκό από παλιά και νέα υλικά»

Επιστροφή

ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΗΡΩ

Ο κα­πνός

 

Σκοι­νί σε­ντό­νι τυ­λιγ­μέ­νο στο λαι­μό του. Έ­να κου­βά­ρι υ­γρό που του πνί­γει  την α­νά­σα. Πα­λεύ­ει να ξε­φύγει. Έ­να σε­ντό­νι σύν­νε­φο τον παίρ­νει σε α­θέ­λη­τη α­νά­λη­ψη. Σκό­νη λευ­κή ψι­χαλί­ζει στα βλέ­φα­ρα. Μα­ντή­λι που α­νε­μί­ζει. Λευ­κό πα­νί τον τα­ξι­δεύ­ει, θη­λιά ολο­στρόγ­γυ­λη. Κου­λού­ρα μα­γι­κή φω­σφο­ρί­ζει α­πό πέ­ρα. Το σώ­μα της πε­λώ­ριο σωσί­βιο φου­σκω­τό, κολ­λά­ει πά­νω της, κρα­τιέ­ται, μι­κρός, ε­λά­χι­στος ελ­πί­ζο­ντας να ξυ­πνή­σει.

Πε­τά­γε­ται α­πό­το­μα απ’ το κρε­βά­τι. Τα μαλ­λιά του μού­σκε­μα στά­ζουν, τα μάτια του τσού­ζουν, α­λά­τι, φέρ­νει το χέ­ρι στο στό­μα, αγ­γί­ζει τα δό­ντια με τη γλώσ­σα. Μοιά­ζει σω­σμέ­νος. Μη­χα­νι­κά γυ­ρεύ­ει  τσι­γά­ρο, ό­πως άλ­λο­τε πι­πί­λα μυ­ρω­δά­τη. Την κου­λού­ρα σου, μην ξε­χά­σεις την κου­λού­ρα σου… τα νε­ρά ε­δώ εί­ναι βα­θιά… κρα­τή­σου. Πή­ρες το κου­λού­ρι σου για το σχο­λεί­ο; Αν μου ξα­να­φέ­ρεις κου­λού­ρι α­ντί δε­κά­ρι α­λί­μο­νό σου… Το δά­χτυ­λό της τε­ντω­μέ­νο ε­πι­ση­μαί­νει. Ση­μαί­νει. Τα πά­ντα και τί­πο­τα ε­ντέ­λει. Δεν εί­ναι α­κό­μα και­ρός για να βά­λεις κου­λού­ρα, αυ­τή έ­χει το σκο­πό της ε­σύ έ­χεις άλ­λον, ας πε­ρι­μέ­νουν οι έ­ρω­τες.

Τί­πο­τα που να έ­χει ση­μα­σί­α τώ­ρα πια. Τη βλέ­πει να πάλ­λε­ται α­νά­με­σα στους γκρί­ζους κα­πνούς του τσι­γά­ρου. Το βα­ρύ της σώ­μα κυ­μα­τί­ζει α­νά­λα­φρα κρα­δαί­νο­ντας ω­στό­σο α­κό­μα το δε­ξί χέ­ρι, σαν κί­νη­ση μοιά­ζει χο­ρευ­τι­κή, και για πρώ­τη φο­ρά κα­­τα­­λα­βαί­νει πως βρί­σκε­ται στην α­να­πά­ντε­χη δι­καιο­δο­σί­α του. Αν σβή­σει το τσι­γά­ρο θα γκρε­μι­στεί ο κα­πνός, δεν θα έ­χει που να στα­θεί η α­πει­λή και το λί­κνι­σμά της. Ξε­φυ­σά δυ­να­τά τον κα­πνό, ύ­στε­ρα περ­νά θριαμ­βευ­τικά τη γλώσ­σα  α­νά­με­σα στα χεί­λη, δια­κο­ρεύ­ο­ντας την γκρί­ζα μά­ζα, του χα­λά­ει το σχή­μα. Τώ­ρα δο­κι­μά­ζει πιο α­πα­λά α­νοί­γει το στό­μα κι α­πε­λευ­θε­ρώ­νει αργά μι­κρές μπου­κιές σύν­νε­φου τρυ­πώ­ντας τες ε­λα­φριά. Γκρί­ζα ο­λο­στρόγ­γυλα δα­χτυ­λί­δια στρο­­βι­λί­ζο­νται κι α­πομα­κρύ­νο­νται νω­χε­λι­κά. Ε­πι­τέ­λους τα κα­τά­φε­ρε! Χρό­νια το προ­σπα­θού­σε.

Ά­σε που μι­κρός ή­ταν βέ­βαιος ό­τι πιά­νο­νται και κυ­νη­γού­σε τις κου­λού­ρες του κα­πνού με τα χέ­ρια.

 

Από την συλλογή διηγημάτων Ελληνιστί: ο γρίφος, (εκδ. Γαβριηλίδης, 2013).

Επιστροφή

ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ - ΚΑΡΑΒΙΑ ΛΕΙΑ

Αιώνια αγάπη

 

Γι’ αυτήν ήταν η μεγάλη αγάπη της ζωής της. Το ήξερε από πριν. Όταν σπούδαζαν μαζί. Για να αποφύγει τον πόνο που θα μπορούσε να της φέρει τόσο μεγάλη αγάπη, ήταν επιφυλακτική, σχεδόν εχθρική. Εκείνος, από μεριά του, ήταν αυστηρά συγκρατημένος. Σχεδίαζε να φύγει από τη χώρα στο τέλος των σπουδών του. Μόνιμα. Για να ζήσει μακριά από τις δύσκολες συνθήκες της ζωής του. Μιλούσαν λιγοστά, μόνο τα απαραίτητα για την κοινή δουλειά τους, ετοιμάζοντας σκηνές από τα έργα που έπρεπε να παρουσιάσουν στις εξετάσεις, που οι καθηγητές έδιναν σχεδόν πάντα μαζί στους δυο τους. Εκείνος Οθέλος, εκείνη  Δυσδεμόνα. Εκείνη  Μήδεια, εκείνος Ιάσων. Εκείνος Ιππόλυτος, εκείνη Φαίδρα. Ρόλοι. Δεν είμαστε ο εαυτός μας όταν λέμε τα λόγια του προσώπου που υποδυόμαστε. Πρέπει να φαινόμαστε αληθινοί, να κοιταζόμαστε στα μάτια, έντονοι στην αγάπη και στο μίσος, μα όλο αυτό με την ασφάλεια του γεγονότος ότι υποκρινόμαστε.

Στη Σχολή Θεάτρου δεν υπάρχει η αντιπαλότητα που συναντιέται στο εμπορικό θέατρο. Εδώ όλοι μπορούν να παίζουν μεγάλους ρόλους ενώ μετά, στο εμπορικό θέατρο, θα χρειαστεί να αναλάβουν ρόλους ασήμαντους, που ίσως αποφέρουν πλούτη και δόξα, μα που δε θα τους κάνουν να νιώθουν σπουδαίοι.

Μαζί μελετούσαν την Ιστορία Θεάτρου, γιατί έτσι μπορούσαν να δουλεύουν πιο γρήγορα και δίχως διαλείμματα. Μελετούσαν στο δικό του σπίτι, με τη μάνα του να τους ετοιμάζει καφεδάκια, τον πατέρα του να διαβάζει αδιάκοπα, όπως συνήθιζε να κάνει κι ο δικός της πατέρας, που είχε πρόσφατα πεθάνει. Ίδια ηλικία, ίδιος τόπος καταγωγής, ίδιο επάγγελμα διδάσκοντος. Δάσκαλοι παλαιών ηθών.

Οι εξετάσεις στάθηκαν εύκολες γι’ αυτούς. Όχι για όλους. Την επόμενη μέρα, η τάξη τους δεν υπήρχε πια. Συναντήθηκαν αργότερα, τη μέρα που παρέλαβαν τα πτυχία τους. Φεύγοντας, διέσχισαν το διπλανό πάρκο και κάθισαν σε παγκάκι. Σιωπηλοί. Εκείνος πήρε το χέρι της και το ακούμπησε στο παντελόνι του. Το πέος του ήταν σε στύση. Αυτή δε σάλεψε. Έμεινε σιωπηλή, με το βλέμμα ίσια μπροστά.

Ύστερα ήρθαν αγάπες. Για εκείνον οι πιο σημαντικές, στη μακρινή καινούρια πατρίδα του, που διάλεξε. Κι επίσης ταξιδεύοντας στον κόσμο.

Αγάπες και γι’ αυτήν. Όμως όλοι στη ζωή της ήξεραν ότι εκείνος ήταν η μεγάλη της αγάπη. Το να κρατάς μέσα σου για πάντα μιαν αγάπη σε εξευγενίζει, σε προστατεύει από ασήμαντους έρωτες, ανασκάπτει και φέρνει στο φως πλούτη που περιέχουμε βαθιά μας, μα που θα μπορούσαν να μείνουν λανθάνοντα αν κάτι σπουδαίο δεν τα είχε αφυπνίσει.

Τέτοιες στιγμές είναι σύντομες κι αιώνιες.

Επιστροφή

ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ  ΘΑΝΑΣΗΣ

ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

Βγαίνει απ’ το καβούκι του

μονάχα τη νύχτα

αρτιμελής σταλακτίτης σιωπής

όταν οι άλλοι επιστρέφουν οιμώζοντας

με κομμένα δάχτυλα

για να χαϊδέψουν τις μπαγιάτικες γυναίκες τους

και να σπαργανώσουν των τραυμάτων τα βρέφη

στη φόδρα του ύπνου

 

Τότε λοιπόν ξεπορτίζει

απ’ τις χαραμάδες της μνήμης

μ’ ένα μολύβι κρεμασμένο στον ώμο

κι επιστρέφει ξημερώματα

κατάκοπος

μ’ ένα ποίημα ματωμένο στη ζώνη

 

Παράξενος άνθρωπος

ο ποιητής

(Μοντέλο σώματος, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1988)

 

ΤΟ ΑΠΟΛΩΛΟΣ ΠΟΙΗΜΑ


Έμπαινα στο ποίημα

με τ’ άσπρα πανιά μου στο φουλ φουσκωμένα

πλήθη στην προκυμαία τσακίζανε χέρια

μπάτης κι έπαιρνε το σώμα στις μνήμες

 

Έμπαινα ήδη στο ποίημα

με ανασκουμπωμένα μανίκια

παντόφλες ευρύχωρες και λάσκα πιτζάμα

τρένο υπέροχα μόνο

στην απέραντη ερημία της χάρτινης στέπας

 

Έμπαινα επιτέλους στο ποίημα

εν πλήρει στύσει

σκαμπανέβαζα πες σε κρεβάτι τριζάτο

όταν αναπάντεχο μ’ έκοψε τηλεφώνημα


(Χαμηλά ποτάμια, Μελάνι, Αθήνα 2015)

Επιστροφή

ΜΑΡΚΟΓΛΟΥ  ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ

ΚΙ  ΑΝΑΡΩΤΙΟΥΝΤΑΙ  ΟΙ  ΠΟΙΗΤΕΣ

                         *

 

Κι αναρωτιούνται οι ποιητές

          πως πεθαίνει ένας άντρας

κι έτρεξε το αίμα

από τις δημόσιες βρύσες

τα κόκαλα στοίβες ορθώθηκαν

στους χώρους των αφανισμών

κι αυτοί που γλίτωσαν

τους βρήκε ο χάρος στην άσφαλτο

βούλιαξαν μέσα στα βάσανα που τους επιβάλλανε

χάθηκαν στην πίκρα των ανεκπλήρωτων πράξεων,

στους σκοτινούς τοίχους

της φυλακής .

 

           πως  πεθαίνει ένας άντρας

Κάθε μέρα συντελείται ο θάνατος

μέσα σε κάμαρες σκοτεινές

κάτω απ' το άγρυπνω μάτι του εκτιμητή

στο περιθώριο των συμβάσεων

λιγοστεύει η ζωή σου

κερματισμένη στη συναλλαγή , στον καταναγκασμό

στην αποσύνθεση κάθε αγάπης

με τις μυλόπετρες της ντροπής

ν  ' αλέθουν τα κόκκαλα της έσχατης υπόσχεσης,

τα πικρά δάκρυα τίποτε να μην ξεπλένουν .

 

            πως πεθαίνει ένας άντρας

Το τραγούδι του Ρήγα να χτυπάει στις φλέβες

τ ' αλώνι του Διγενή χορταριασμένο

αδιάφορος ο ουρανός κι η γη αδιάφορη

παλιό δάκρυ στα μάτια

κυλάει η βροντή :

             προλετάριοι

             όλων των χωρών

             ενωθείτε .....

 

Σκοτεινή μέρα και το φως μέσα στους βράχους.

 

_______________________________________________

ΣΥΜ: Από την ποιητική συλλογή “Τα κύματα και οι φωνές” 1971.

και τώρα στην συγκεντρωτική έκδοση “ Έσχατη Υπόσχεση” ποιήματα

1958-2010 , εκδ. ΕΝΕΚΕΝ 2016.

 

*Ο στίχος “ πως πεθαίνει ένας άντρας “ είναι του Γ. Σεφέρη από το      ποίημά του “ Η τελευταία μέρα “.

Επιστροφή

ΛΥΜΠΕΡΗ ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ ΠΟΝΗΜΑ

 

Μούσα είσαι γυναίκα; Είσαι η bella dona; H

δεσποσύνη που χορδίζει τις χορδές; (έτσι όπως επιμένουν

οι άντρες ποιητές;)

                                 Αμφιβάλω.

Εγώ σε βλέπω άντρα με πόδια γερά, με ουρά

με χέρι που απλώνει κλαδιά και φυλλώματα

στη σκιά του να μένω, ν’ αναμένω

(κι αυτή τη φορά, ο άντρας κρατάει το μήλο).

Τι όνομα λοιπόν να σου δώσω; Ο ερωμένος ο

μοτοσικλετιστής, ο σοφός σφαγέας

ο που με σπάζει σαν γυαλάκι

ο λέων μου το πρόβατό μου

ο πολυμήχανος

ο μηχανοδηγός μου, ο αλέθων ψυχή

ο ιερός βρυχηθμός μου, ο πηλός μου

ο απέχων εκ της θαλάσσης μόλις δυο βήματα

ο απερίσκεπτος ο θηριώδης ο

αυθάδης ο επιδιορθωτής.

 

Η μούσα είναι άντρας· γι’ αυτό λοιπόν κι εγώ

με το αρσενικό άρθρο Ο,

θολώνω το νόημα των ελληνικώ

                                                       (ν).

Επιστροφή

ΛΟΙΖΙΔΗΣ ΒΑΚΗΣ

H ποίηση δεν είναι ο τρόπος
να αποξηράνουμε τη ζωή


Τι να πω για τους ποιητές
που ρίχνουν συνθήματα
με την πεποίθηση
πως έτσι πυκνώνουν τον λόγο
Τους ποιητές
που μιλούν για παρθένες
στο ποίημα φορώντας την ανατροπή
σαν φτηνή κουρελού
αγορασμένη στο γιουσουρούμ
Σάββατο μεσημέρι
Τους ποιητές
που προσπερνούν την ομορφιά
γιατί δεν τους βολεύει
Τους ποιητές που μιλούν
για τον έρωτα δίχως σώμα
και κολλούν αγκάθια στις λέξεις
προσποιούμενοι τους αιχμηρούς
Τους ποιητές που κακοποιούν τον νεκρό
λίγες ώρες πριν την ταφή του
Αυτούς που ως ανθολόγοι
παραλείπουν τους τεθνεώτες
Τους ποιητές που καμώνονται πως
αποστρέφονται τις βραβεύσεις
ενώ παραμιλούν γι’ αυτές στο ροχαλητό τους
Αυτούς που εκτρέφουν την έπαρση τους
με φίλους στα Εξάρχεια
και γίνονται αποκρουστικά
φιλεύσπλαχνοι στο ποίημα
Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος
να αποξηράνουμε τη ζωή.

Επιστροφή

ΛΙΒΕΡΙΑΔΗΣ Θ

Ανεπίδοτη στον Μιχαήλ Μήτρα

 

Μιχάλη έχω ένα παράπονο.

Εκείνη την Παρασκευή του Φλεβάρη που ήρθα στη «Βηθανία» ήσουν’ πολύ σιωπηλός. Αν μάλιστα, κάποια στιγμή, δεν μου χαμογελούσες θα έμενα με την εντύπωση
πως είχες θυμώσει που ήρθα έτσι-απροειδοποίητα να σε δω.

Σε αντίθεση με ’μένα που ίσως να σε κούρασα με τη φλυαρία μου.
Για το πόσο ‘σου πήγε’ έτσι που σου ξύρισαν τα γένια και μαζί με τα κιλά που είχες χάσει ήσουν’ όχι μόνο πιο όμορφος, αλλά έδειχνες και δέκα – για να μην πω δεκαπέντε χρόνια νεότερος.

Κι είχες μια ακίνητη γλύκα και ηρεμία στο πρόσωπο, στην έκφρασή σου, που κάποιες στιγμές θαρρείς με τρόμαζε. Περίεργο...

Σου ’λεγα πόσο παράξενη μου φάνηκε η ονομασία ... αυτό το «Βηθανία» του οίκου περιθάλψεως ... που σε φιλοξενούσε και σε φρόντιζε.

Σου περιέγραψα καθώς ερχόμουνα στη Νέα Μάκρη τις εφιαλτικές εικόνες που αντίκρυσαν τα μάτια μου, περνώντας μέσα απ ’το καμένο Μάτι.

Σου έφερα τα χαιρετίσματα του Βασιλικού και του Πρατικάκη.

Μιλώντας πια και για τους δυο μας, σου θύμισα μέχρι κι εκείνο το παλιό :

«ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει...»

Εσύ όμως εκεί...στην πολυθρόνα.  Αμίλητος και σκεπτικός   

Κάποια στιγμή άνοιξες το κουτί που σου έφερα με ’κείνα τα τρουφάκια που σου αρέσουν. Μου πρόσφερες μάλιστα ευγενικά και ’μένα ένα.

Ύστερα έσκυψες και κοίταζες επίμονα τη φωτοτυπία μιας ζωγραφιάς σου, που μου ’χες χαρίσει παλιά, και σκέφθηκα να σου φέρω ένα αντίγραφό της.
Έσερνες πάνω της αβρά τα δάκτυλά σου σα να τη χάιδευες.

Και τότε – ξαφνικά,  όταν ήρθαν να μου θυμίσουν πως θα ’πρεπε να φεύγω γιατί ήρθε η ώρα του φαγητού,  σηκώθηκες όρθιος,  

πήρες τα χέρια μου στα χέρια σου και με κοίταζες επίμονα στα μάτια. Είσαι ο Θέμης, ψιθύρισες.
 

Μόνο αυτό...Δεν πειράζει Μιχαήλ...Όλα τ’ άλλα τα πήρες μαζί σου.       

Επιστροφή

ΛΑΔΙΑ ΕΛΕΝΗ

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ ΚΑΙ Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

 

«Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει»

 

Η σχέση του Σεφέρη με την αρχαία Ελλάδα είναι μνημονική. Εδώ το άγαλμα δεν μεταφέρεται στην σύγχρονη εποχή: η σχέ­ση ανάμεσα στον ποιητή και τον αρχαίο κόσμο είναι αποστα­σιοποιημένη.
Μιά σχέση μνήμης, όπου πάνω της μετριέται το πενιχρό παρόν. Και η αναφορά τού Μυκηναϊκού κόσμου στο Σεφερικό έργο, σύμφυτου με την αρχαία τραγωδία, δεν απο­πνέει παρά οδύνη.
Η μνήμη προσπαθεί νά γίνει αφετηρία για την «επιστροφή» αλλά εμποδίζεται απ’ την βαθιά στοχαστικότητα του ποιητή.
Κι αυτή η στοχαστικότητα συμβολίζεται με τη μορφή της Μοίρας και του Θανάτου. «Η μοίρα μας χυμένο μολυβί, δεν μπορεί ν’ αλλάξει — δεν μπορεί νά γίνει τίποτε».
Αυτό το αρχαιοελληνικό αναπότρεπτο της Μοίρας, που αναφέ­ρεται στον Ορφικό ύμνο, «Μοίρα γαρ εν βιότω καθορά μόνον», παίζει στην ποίηση του Σεφέρη ρόλο καθοριστικό.
Ο Θάνατος επίσης δεν ομοιάζει με τον αρχαιοελληνικό «ιερόθυτον» κατά τον Πινδάρειο στίχο θάνατο, ούτε με τον δίδυμο αδερφό τού ύ­πνου, που απεικονίζεται σαν νέος γενειοφόρος άντρας
πάνω στα αττικά ληκύθια. Στην ποίηση του Σεφέρη ο θάνατος ψάχνει να βρει το πρόσωπό του. Η αγωνία τού ποιητή είναι ο τρόπος, το «πώς» του θανάτου.
«Θα μπορέσουμε να πεθάνουμε κανονι­κά;» ή «μας βαραίνουν οι φίλοι που δεν ξέρουν πια πώς να πε­θάνουν».

Η μνήμη της αρχαίας Ελλάδας είναι «εν πολλοίς» καταλυ­τική για τον σύγχρονο άνθρωπο. Οι πανάρχαιες Μυκηναϊκές πέτρες είναι πανάρχαιες και γι’ αυτό «βουλιάζει όποιος σηκώ­νει τις μεγάλες πέτρες».
Μιά απ’ τις μορφές που κυριαρχεί στην ποίηση του Σεφέρη και που από τον Όμηρο συνδέεται με τη μνήμη και επομένως με την ανάγκη για το «νόστιμον ήμαρ», είναι το πρόσωπο του Οδυσσέως.
«Τ’ άστρα της νύχτας με γυρί­ζουν στην προσδοκία του Οδυσσέως για τους νεκρούς μέσα στ’ ασφοδίλια». Ακόμη και τα άστρα της νύχτας, τα καθημερινά άστρα, δεν υπάρχουν για τον ποιητή
παρά σαν ερεθίσματα μνή­μης. Κι ακόμη τα αγάλματα και οι προσωπίδες δεν είναι παρά μνημονικά κάποιου αληθινού άλλοτε προσώπου και σώματος.
Ή μνήμη και η οδύνη της χαρακτηρίζει τη σχέση του Σεφέρη με το αρχαίο πνεύμα. Και «η επίκληση της αρχαίας Ελλάδος», όπως αναφέρει ο Robert Jouanny[ii],
«βιώνεται συγχρόνως από τον ποιητή σαν ένα είδος παραίτησης. Θεμελιώνεται στην πίστη σ’ ένα “απόλυτο”, που, συγκρινόμενο με το παρόν, απο­καλύπτεται ατελέσφορο».
Άλλο θέμα επίσης που απασχολεί τον ποιητή, είναι το βάρος της τραγωδίας. Οι Έλληνες τραγικοί επιθέτουν τον σκληρό προβληματισμό τους στην ήδη οδυνηρή προσωπική μυθολογία του ποιητή,
προσθέτοντας συνάμα λάμ­ψεις διαύγειας σ’ αυτούς τούς στίχους και σπέρματα παναν­θρώπινου πεπρωμένου. Μητροκτόνοι και μορφές της τραγω­δίας κραυγάζουν απ’ το παρελθόν,
(μιά κραυγή που στον Σεφέ­ρη δεν σπάζει ποτέ τα όριά της), ανακατεύοντας τις φωνές τους με το σφύριγμα των Ερινύων - Σεμνών.
Δεν υπάρχουν εδώ οι ανάλαφρες Σικελιανικές Νηρηίδες: εδώ πρωταγωνιστούν οι Σεμνές, που αρρωσταίνουν απ’ το ίδιο τους το πρόβλημα.

Άρρωστη Ερινύς
Δεν έχει μάτια
τα φίδια που κρατούσε
της τρων τα χέρια

Ό Σεφέρης δέχεται κι αυτός έναν δεδομένο κόσμο αλλά η σχέση του με την αρχαία Ελλάδα είναι στατική: αρχαία και νέα Ελλάδα γίνονται δύο κόσμοι όμοιοι αλλά μακρινοί.
Μονά­χα – κι αυτή είναι η διαφορά του με τον Σικελιανό – που στον Σεφέρη αυτή η απόλυτη και στατική αντίληψη είναι τεμαχι­σμένη εξαιτίας της Μνήμης, τεμαχισμένη σαν σπασμένο κιονό­κρανο.

Κι ολόκληρος ο Ελληνικός Τόπος δεν είναι για τον ποιητή παρά το σύμβολο της μυκηναϊκής πολίχνης της Ασίνης.
«Ο τόπος σαν το μεγάλο πλατανόφυλλο που παρασέρνει ο χείμαρ­ρος του ήλιου — με τα αρχαία μνημεία και τη σύγχρονη θλί­ψη».

 

Το παρόν κείμενο προέρχεται από το βιβλίο της Ελένης Λαδιά, Ποιητές και αρχαία Ελλάδα, εκδ. Αρμός, 2017.

[ii] Ο Σεφέρης και η αρχαία Ελλάδα του Robert Jouanny, μτφ. Aν. Στέφου, Εποπτεία 50/1980.

Επιστροφή

ΛΑΓΓΟΥΡΕΛΗ ΜΑΡΙΑ

ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ
 

Το λευκό ταβάνι

της παιδικής ερημιάς

το ανάσκελο ονειροπόλημα  περασμένης γενιάς

με τις υδάτινες ριπές να παρηγορoύν

έρχεται φθινόπωρο, το σχολείο

κι  η γνωριμία η πρώτη

μαρτυρική παρουσία του δήθεν ιππότη

μέγα βασανιστή κι αγύρτη

που τα                 πονηρά του περιοδικά

καυτές  μανίες

τα κρύβαμε όλοι

όπως και τις απεχθείς  εφηβικές τριχοφυΐες

κι όλες οι εξουσίες ήταν

να φοβάσαι

για να πιστεύεις

οτιδήποτε τώρα η γεροντική καρδιά

αμφισβητεί

γιατί στο γηροκομείο το λευκό ταβάνι

αποκρυπτογραφεί τα μυστικά των ορμονών,

ομολογεί στο μικρό παΐδι που ζει μέσα σου

ο χρόνος είναι που αποφασίζει

πότε θα καείς πότε θα κορώσεις πότε θα κάψεις

πότε θα παγώσεις

ο χρόνος φταίει για την αποψίλωση της τριχοφυΐας

κεφαλης, μασχάλης, βουβώνων 

για το  πότε το πάντα το ποτέ πια

για το σταματημένο τρενάκι

την σπασμένη κούκλα

ο χρόνος αποφασίζει

ίσως να είναι άνοιξη

ανοίγει βάζει κατάλληλη μουσική

μεταμφιέζεται  σε πάθος σε καλεί

σε έρωτα

κι όταν του τελειώνει

σε πετάει έξω από την πόρτα

κι εσύ κλαις όπως πρώτα

σαν μικρό παιδί.

Επιστροφή

ΚΟΥΤΣΟΥΝΗΣ ΣΤΑΘΗΣ

Η ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΗ

 

Όταν αδειάζει απ’ το πλήθος

τινάζει τις πατημασιές και τα συνθήματα

τεντώνει την πλάτη της να ξεπιαστεί

και νίβεται στην ερημιά της

πόρνη που μένει μονάχη

μετά από μέρα εργώδη
 

ψηλά ακούγονται τα πετεινά

τ’ ουρανού που ψάλλουν ανέμελα

τρίζουν οι αρμοί της

κι η οργή από μέσα βουίζει

 

αμέσως τότε κουλουριάζεται

γίνεται ακανθόχοιρος

μια πελώρια μπάλα που φτύνει αγκάθια

τη δική της αγανάκτηση

 

[από την ποιητική συλλογή: Στου κανενός τη χώρα, Μεταίχμιο 2020]

Επιστροφή

ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ ΧΛΟΗ

Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΓΕΡΝΑ

Ι

Κάθε μέρα η Αντιγόνη ποτίζει λάχανα

μήπως κι από μέσα ξεπηδήσουν

τα έμβρυα που δεν κυοφόρησε ποτέ.

Το αποκαλεί γραφή.

Στήνει παγίδες σε ασβούς

που μένουν πάντα άδειες.

Το ονομάζει μνήμη.

Τα πρωινά τρώει αυγά χήνας

και περιμένει το εκτελεστικό απόσπασμα

χωρίς να γνωρίζει ότι ο Κρέων

πεθαίνει από άνοια σε γηροκομείο.

Το χαρακτηρίζει υγιεινή διατροφή.

Τις νύχτες θάβει κτερίσματα στο χώμα, 

που δεν θυμάται πια σε ποιον ανήκουν.

Το λέει ενοχή.


ΙΙ

Η ιερομαντεία σωστά το είχε προβλέψει.

Τα σπλάχνα των ζώων δεν λαθεύουν.

Ίσκιοι παραμένουμε ως το τέλος.

Ενωνόμαστε, χωρίζουμε, για πόσο;

Ποια πραγματικά είναι η θυσία;

Υπάρχει, άραγε, μετάνοια γι’ αυτούς που μετανιώνουν;

 

ΙΙΙ

Ήρθε στον κόσμο για να πάρει μέρος στην αγάπη,

αγάπησε όμως, άραγε, ποτέ της αρκετά;

 

ΙV

Και η οικογένεια;

Συμβαίνει και στις καλύτερες.

Εδώ όμως ήτανε στημένη η παρτίδα.

Αναντίρρητα, οι Λαβδακίδες έτυχαν βαλέ.

Από πότε όμως αυτό αποτελεί δικαιολογία;

 

V

Μήπως όμως η Αντιγόνη απέκτησε καινούργια μάτια;

Μήπως υπάρχουν πυγολαμπίδες στη σκιά;

Μήπως οι άνθρωποι γερνούνε μόνο μέσα

και ό, τι χάνεται στην επιφάνεια

κερδίζεται στο χώμα που γεννοβολά;

 

VI

Ήρθαμε άραγε ταγμένοι

Ή είμαστε μονάχα

νυχτόβια τυφλά όντα

που τρυπάμε μάταια το σκοτάδι,

απέλπιδες ανθρακωρύχοι,

ανόσιοι τυμβωρύχοι,

σκαπανείς;

 

 VII

Τελευταία η Αντιγόνη κυκλοφορεί στο πάρκο.

Μεσάνυχτα την ώρα που σπαν στα δύο οι σκιές.

Αν την δείτε,

λευκή χλαμύδα, ύλη αραιή από αέρα και φωτιά

και δυο μάτια αναμμένα

αφήστε ένα χτενάκι στο παγκάκι.

 

VIII

Μου αρέσει τις νύχτες να χτενίζω τα μαλλιά μου.

Όμως δεν έχω πια μαλλιά, δεν έχω νύχτες.

 

IX

Η μεγάλη Πολική νύχτα απλώνεται στον κόσμο.

Το χιόνι λευκή αρκούδα θα καταπιεί την γη.

Όλα γύρω μας γερνούν.

Παγόβουνα ρυτίδες στην επιφάνεια του προσώπου.

 

Χ

Το μίσος είναι κόσμος άκοσμος.

Μισός.

Η αγάπη όμως.

Δεν γερνά ποτέ.


(To σημείωμα της οδού Ντεσπερέ, εκδόσεις Πόλις 2018)

Επιστροφή

ΚΟΥΣΑΘΑΝΑΣ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Τα τρία φρέατα[*]

Φυραίνει ο τόπος ολοένα
χωματένιο σταμνί.

         ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

 

Τα «τρία φρέατα» τα πασαλειμμένα σήμερα από το λούσο, τα ταπεινωμένα Τρία Πουάδια, δεν είναι τρία, αλλά ένα τρισυπόστατο σαν την Εκάτη, την Αθηνά και την Αγιά Τριάδα. Βαθύ και μακρύ, με τρία στόμια στη σειρά, χτισμένο από το Κοινόν της Νήσου στις αρχές του 18ου αιώνα για να εξυπηρετιέται εύγοδα κι ανέγκαστα ο έξω από το Κάστρο κόσμος, ένα πηγάδι, αλλά τρία στόμια, όπου κάθε των Φώτων γίνεται στο μεσαίο ο αγιασμός, για να ’ρνέψει την αγκούσια των υδάτων, πηγαδίσιων, ποταμίσιων και θαλασσινών, αλλά και να φέρει την καταλλαγή στων ανθρώπω τις αμάχες. Και όπου ο Αδιάσκελας, ένας κολοσσός κύκλωπας, βουβός τώρα πια κι άφαντος εγκαταβιώνει στα βάθια. Φανερωνόταν τα μεσάνυχτα, που ήταν δικαιωματικά η ώρα της επικράτειας των ζωντικών πριν τούς την κλέψουν κι αυτήν οι αχόρταοι ζωντανοί κι έκανε ανεμπόδιστος τις ευτράπελες αντραγαθίες του. Πιο άκακο και χωρατατζίδικο ζωντικό δεν ύπαρχε, αφού το μόνο χούι του ήταν να ανεβαίνει στα δυο ακριανά πηγάδια και να σε βάζει με το ζόρι να περάσεις κάτω από τα θεόρατα σκέλια του.

Τα πότνια Τρία Πουάδια, τα πολιούχα, στεριωμένα, όπως τα γιοφύρια, με γαίμα και νιάτα, πλεγμένα συναμετάξυ τους σαν τις κοτσίδες κοπελούδας, με αόρατες στο ανθρώπινο μάτι υπόγειες αψίδες και τόξα, βαστούνε γερά τη στέη –σε εκατό ανεβάζει τα δοξάρια με το γνωστό μπερκετιλίκι της η παράδοση– και ξεδιψούσαν από νερό και έρωντα για αιώνες τον πληθυσμό της Χώρας. Στερεμένα πια απ’ τα συναπαντήματα, που καταλήγανε σε γαμήλια ζέφκια, αλλά κάποτε και σε αποτυχημένα προξενιά ξαιτίας της διαφωνίας των γονιών για την προίκα, πομείνανε σαν όλα τα ανθρώπινα άδεια από την πλησμονή της γλύκας και με ελπίδα μόνη ένα διαβατάρικο όνειρο αφήνοντας πικρό, πικρότερο κι απ’ τον ντελβέ του καφέ, το κατακάθι του χωρισμού, της στέρησης και της νοσταλγίας ανακατεμένο με τη γλύκα από το απατηλό ζερμπέτι της προσμονής. Στερεμένα, τέλος, κι απ’ το δροσερό νερό τους πομείνανε μοναχά με την αποφορά του βούρκου. Μια μισοτελειωμένη μαρμαρένια επιγραφή στο φιλιατρό τους ιστορεί τα καθέκαστα του νησιού. Κόσμος πάει κι έρχεται, ανθρώπινα κοπάδια περνάνε, κανείς δεν σκύβει να διαβάσει την επιγραφή, αλλά κι αν την εδιάβαζε, τι θα καταλάβαινε; Μήπως δεν το ’πε ο ποιητής;

Κατάργησαν τα μάτια τους· τυφλοί.
Μάρτυρες δεν υπάρχουν πια, για τίποτε.

Και που τα ’χομε, τι τα κάνομε τα μάτια; Τυφλοί. Τι τα κάνομε τ’ αφτιά; Κουφοί. Τι την κάνομε την καρδιά; Άκαρδοι. Ανάγκη πάσα να καθαριστεί το φρέαρ, μήπως και ξαναβρεθεί η ανάβρα του νερού, ο ξεχασμένος κόσμος, όπου το πολύ βρισκόταν στο ολίγο και το ολίγο ήταν κιόλας πολύ, αυτό ήταν το νόημα της ζωής εκείνου του καταβυθισμένου κόσμου, που τον σάρωσε η λεηλασία των μοδέρνων καιρών.

  «Κωμόπολις ανυπεράσπιστος, της οποίας ο τυχών δύναται να καταστεί κύριος», λέει στα 1699 ένας Γάλλος φλάρος. Η ουσία από τότες δεν άλλαξε, μόνο η ορθογραφία, το νησί χαλασμένο, κουρσάροι το γλεντούν, ύαινες το πρακτορεύουν, πατρίδες, ζωές, όλα πραμάτειες κι η ερώτηση δύσκολο να απαντηθεί. Πώς μαθαίνουν οι ψυχές να μπαίνουν ενέχυρα, πώς κατασταίνεται ο καθαείς σ’ έναν τόπο κύριος; Άμα δεν επρόσεξες, εύκολα κατασταίνεται ο καθαείς κύριος…

[*] Απόσπασμα από τη μυθ-ιστορία του Π.Κ. Ασύνταχτα μένουν τα δύσκολα, Ίνδικτος 2016.

Επιστροφή

ΚΟΥΡΣΗ ΜΑΡΙΑ

ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

 

Πετιέμαι για λίγο έξω
Διακρίνεται η άδεια θέση

Μέσα από αυτή τη φωτογραφία 
Ακούγεται νερό
Η φωτογραφία κάποτε
Ήταν βαρκούλα κι έπλεε
Σε ταξίδι μακρινό

Το πεζοδρόμιο στην αριστερή όχθη
είναι γλιστερό
το ποτάμι δίπλα
δεν έχει ησυχία δεν έχει ηλικία

Βαδίζεις για να φτάσεις παντού
Πουθενά αλλού

Ο ένας μιλάει φαίνεται
Ο άλλος ανασηκώνει τα μαλλιά εξέχουν

Στο κάδρο της φωτογραφίας 
Μια παλιά ιστορία με ψηλά δέντρα
Βυθίζεται στον δρόμο που έρχεται

Η μουσική του Σηκουάνα βγαίνει
μέσα από τα μύχια του μυαλού
Ξέχασα εκεί ένα σωρό χρόνια
Θα μου έπεσαν καθώς βάδιζα βιαστικά

Σύμφωνα μόνο   ν μ   γ ρ σ
Στα φωνήεντα ακούγεται η αλήθεια
Να μη γυρίσω

Στη νησίδα της λεωφόρου με μάτια
κλειστά
Ψιλή βροχή στο ποτάμι στα κτήρια
στα μάτια

Ησυχία ακίνητη σχεδόν αληθινή
Η πόλη με χαιδευει

Βάζω στη σειρά τα δάχτυλά μου
Δεν βγαίνει άκρη

Η γέφυρα που ενώνει τις δύο όχθες
Ας μαρμαρώσω εδώ

 

Μαρία  Κούρση

Απόσπασμα από το βιβλίο
Τα ψηλά δέντρα της γαλλικής επαρχίας, 2009

Επιστροφή

ΚΟΡΝΕΤΗ ΕΛΣΑ

Η σιωπή του φάρου

 

Ήξερε ότι πρώτα τα πουλιά ακούν τις καταιγίδες.

Ήξερε σαν τους ψαράδες να διαβάζει τα ρεύματα.

Ήξερε ότι η παλίρροια έρχεται πάντα πιο γρήγορα απ’ όσο περιμένεις.

Ήξερε να διαβάζει τις έναστρες νύχτες και καταλάβαινε γιατί ο Βαν Γκογκ είχε πει ότι η νύχτα είναι πιο πολύχρωμη από την ημέρα.

 

Μιλούσε μόνος του. Όταν δεν μιλούσε μόνος του μιλούσε στους γλάρους. Όταν δεν μιλούσε στους γλάρους, μιλούσε στα καιρικά φαινόμενα κι αυτά μαγνητίζονταν απαντώντας με κεραυνούς, αστραπές και βροντές. Του άρεσε το επάγγελμα αυτό. Μπορούσε απερίσπαστα να διαβάζει, να προσεύχεται και ν’ απολαμβάνει τη σιωπή, κυριαρχώντας στο πεπρωμένο του, αμετακίνητος στην ευτυχία της φύσης.

Ήταν ο απόμακρος που ζούσε στη χώρα του παντοτινού καλοκαιριού, όπου οι εθισμένοι του ουρανού προσκυνούν κάθε πρωί τον ήλιο.

Κανείς δεν τον θυμόταν καθαρά τον μοναχικό. Όλοι τους όμως θυμόντουσαν τους γλάρους. Ο μοναχικός άνθρωπος τούς μιλούσε.  Για τους ανθρώπους του νησιού ήταν ο τελευταίος περίκλειστος του φάρου, ο βυθισμένος στη σιωπή, ο γητευτής των γλάρων. Κάθε πρωί τους καλούσε κι αυτοί σαν υπνωτισμένοι συγχρονίζονταν σε σμήνη,  πλέκοντας φτερωτά δαχτυλίδια, καθώς πετούσαν γύρω από τον φάρο. Έπειτα κούρνιαζαν όλοι μαζί ο ένας πάνω στον άλλον. Μια φτερωτή αποικία στριμωγμένη στο μικρό μεταλλικό κυκλικό μπαλκονάκι, με ράμφη ανοιχτά περίμεναν να τους μιλήσει. Στο νησί διέδιδαν πως τους διάβαζε λαϊκά παραμύθια. Οι γλάροι του αγαπούσαν τα παραμύθια, όπως αγαπούσαν και τις παστές σαρδέλες που τόσο γενναιόδωρα τους πετούσε.

Στα ημερολόγιά του ταλαντεύονταν άμορφες σκέψεις: «Οι γλάροι, η σιωπή, τα παραμύθια, οι προσευχές, παντρεύονται, χωρίζουν, αγαπούν. Την τρυφερότητα της ύπαρξης ταξιδεύουν∙ σε τοπία άγνωστα, πνευματικά χωρίς αποσκευές. Είναι η σιωπή που εξαφανίζεται στον σύγχρονο κόσμο. Είναι η φωνή της φύσης η σιωπή που εξαφανίζεται. Κανείς δεν υπερασπίζεται πλέον τη σιωπή. Ίσως εγώ ο φαροφύλακας με το ασυνήθιστο επάγγελμά μου να είμαι ένας από τους  τελευταίους της υπερασπιστές».

Τώρα όμως το καράβι έστεκε μετέωρο. Καμιά θάλασσα από κάτω. Η προβλεψιμότητα έμεινε σκονισμένη καρδιά. Μια απειλή τόσο παλιά όσο ο άνεμος. Ο φάρος δεν λειτουργούσε πια εδώ και πολλά χρόνια. Είχε αντικατασταθεί από ένα σύγχρονο μοντέρνο κτίσμα σε άλλο σημείο του νησιού∙ έναν λιτό άχρωμο πυργίσκο με ηλεκτρονικό εξοπλισμό και  αυτοματισμό, χωρίς την ανάγκη φαροφύλακα. Ο μοναχικός άνθρωπος κάποτε είχε πει: «θέλω να πεθάνω όρθιος σαν φάρος». Το είπε και το έκανε. Βαριά άρρωστος, εξαντλημένος, βασανισμένος από ένα επίμονο βαρύ κρύωμα που του γέμισε νερό τα πνευμόνια και του λιγόστευε την ανάσα και το κορμί, το έσκασε από το σπίτι του χωριού όπου τον φρόντιζε μια εξίσου ηλικιωμένη πονόψυχη εξαδέλφη κι έφτασε ημιλιπόθυμος στον φάρο. 

Κανείς δεν έμαθε πώς κατόρθωσε να ενεργοποιήσει τις λιγοστές του δυνάμεις κι έναν κόφτη και να σπάσει λουκέτα και αλυσίδες για να τρυπώσει στο αλλοτινό του, πλέον εγκαταλειμμένο, σιωπηλό πέτρινο βασίλειο. Κανείς δεν έμαθε πώς κατόρθωσε να περάσει τα μανίκια του μέσα από τα τελειώματα των εγκάρσιων δοκαριών που εξείχαν από σημεία του τοίχου και να ακινητοποιηθεί σε σχήμα σταυρού, δεμένος με σχοινί, στητός σαν σκιάχτρο. Τον βρήκαν πεθαμένο, όρθιο, εγκιβωτισμένο στον φάρο, αμετάκλητα ευτυχή. Κάποιοι είπαν πως επί σαράντα μέρες ο απενεργοποιημένος φάρος αναβόσβηνε σαν στοιχειωμένος.


 [Απόσπασμα από το διήγημα «Η σιωπή του φάρου» από τη συλλογή

«Το νησί πάνω στο ψάρι και άλλες ευφάνταστες ιστορίες» εκδόσεις Μελάνι 2020]

 

Διάβασα
Διάβασα το μυθιστόρημα «Πλάνητες» της Όλγκα Τόκαρτσουκ, ένα σύνθετο πολυστρωματικό έργο, μια πλούσια τροφή για χρήσιμες σκέψεις, μεταξύ άλλων πάνω στην αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία.

 

Έλσα Κορνέτη

Επιστροφή

ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ ΣΟΦΙΑ

ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΟΥ, 2021 μ.Χ.

                                                           

Βαδίσαμε όλο το δειλινό στην Κυδαθηναίων, στρίβοντας κάποτε

στον πολυάνθρωπο πεζόδρομο του νέου Μουσείου.

Το φως έτριβε διαμαντικά στη σκιά του Ιερού Βράχου

κι ο Παρθενώνας πάνω από τα Προπύλαια,

φρέσκος καθώς ξεπήδαγε μέσα από τους αιώνες.

 

Τα φώτα σε ζαλίζουνε στην Αρεοπαγίτου.

Το νέο Μουσείο αγέρωχο γεμάτο αρχαία ευρήματα ανασαίνει∙

στο υπόγειό του χαίνουν οι γραμμές, οι αιχμές, τα κοίλα και οι καμπύλες

κι ο ποιητής αργοπορεί, βλέποντας τόσα αγάλματα με τα λυμένα μέλη.

 

Τα φώτα σε ζαλίζουνε στην Αρεοπαγίτου.

Οι φάροι των αυτοκινήτων ανεβαίνοντας

από τη λεωφόρο του Συγγρού με το διπλό της λίκνισμα στο βάθος

κι ο ποιητής εικόνα μορφής που μαρμάρωσε

σηκώνοντας τις μεγάλες πέτρες.

 

Μια ομάδα νέων πλησιάζουν στον πεζόδρομο ψηλαφώντας∙

προσεκτικά απαγγέλλοντας Σολωμό, Κάλβο κι Όμηρο

«Σεφέρην τε… Σεφέρην τε…» Να ’ταν εδώ ο Σεφέρης

που τον γυρεύουμε τόσο προσεκτικά στην Άγρας και την Κυδαθηναίων

ή είναι το φως κι οι ίσκιοι της νύχτας;

Δύσκολο να το πεις γιατί… -Είν’ κι ο Σεφέρης στο Μουσείο.

-Μα όχι, μας κυνηγά, πως δεν μπορείς ν’ ακούσεις;

Θέλω να πω με τους σπασμένους στίχους του

και όλα εκείνα που δεν διάβασες

κι όμως τα ξέρεις.

 

Σαν το τραγούδι του Ερωτόκριτου, σα μουσική

που γεννήθηκε όταν γεννηθήκαμε κι οι στίχοι

εκείνοι που λιγόστεψαν τόσο παράξενα μες τη ζωή μας.

 

Τα φώτα σε ζαλίζουνε στην Αρεοπαγίτου -

στις πέτρες του Μουσείου μας ηχεί η μουσική του.

Επιστροφή

Η ποίηση, λίγο πριν λίγο μετά το 1821 και ο νεοελληνικός διαφωτισμός

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Η Εταιρεία Συγγραφέων και το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού (ΕΙΠ) γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης και τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση και σας καλούν
να παρακολουθήσετε διαδικτυακά μια πολυσύνθετη εκδήλωση με θέμα: «Η ποίηση, λίγο πριν λίγο μετά το 1821 και ο νεοελληνικός διαφωτισμός».

Την εκδήλωση που μεταδόθηκε ψηφιακά την Κυριακή 21 Μαρτίου και ώρα 19.00 μπορείτε να την παρακολουθήσετε εδώ:   https://youtu.be/wOLAsfIljwU

Θα παραμείνει διαθέσιμη στα ψηφιακά κανάλια της Εταιρείας Συγγραφέων και του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού και θα αναμεταδίδεται μέσα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης

Trailer εκδήλωσης: https://youtu.be/UkH4GacyW8U

                       

Χαιρετισμό απευθύνουν ο Πρόεδρος του ΕΙΠ Νίκος Κούκης

και

ο Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων Γιώργος Χουλιάρας.
 
Την εκδήλωση, οργάνωσε και συντονίζει το μέλος του Δ.Σ της  Ε.Σ.

Έλενα Χουζούρη

|
Μιλούν:

Ο καθηγητής  βιβλιολογίας - βιβλιογραφίας [Ιόνιο Πανεπιστήμιο] Γιάννης Κόκκωνας με θέμα: «Δεκαπεντασύλλαβοι του 17ου αιώνα, για να γεμίζουν οι καρδιές “Με γνώσιν και ανδρεία”»,  ο επίκουρος καθηγητής νεοελληνικής φιλολογίας [ΕΚΠΑ] Γιάννης Ξούριας με θέμα: «Η ποιητική πορεία προς την επανάσταση» και η αναπληρώτρια καθηγήτρια νεοελληνικής φιλολογίας [ΑΠΘ] Κατερίνα Τικτοπούλου με θέμα: «Ο Σολωμός πριν την επανάσταση».

Οι ηθοποιοί Όλια Λαζαρίδου, Μαριλίτα Λαμπροπούλου και Γιάννης Νταλιάνης διαβάζουν ποιήματα δέκα αντιπροσωπευτικών ποιητών, από τις αρχές του 18ου αιώνα έως το 1821, ξεκινώντας από τον Ανδρέα Σιγούρο, περνώντας στον Ιωάννη Ρίζο Μανέ και τον Νικόλαο Μαυροκορδάτο, προχωρώντας στον Ρήγα Βελεστινλή, φτάνοντας στον  Ιωάννη Βηλαρά και στον Αθανάσιο Χριστόπουλο, κάνοντας μια στάση στα φαναριώτικα στιχουργήματα και ολοκληρώνοντας με τον Διονύσιο Σολωμό.

Για πρώτη φορά στο πλαίσιο ποιητικής εκδήλωσης για το 1821, θα ακουστούν τα μελοποιημένα ποιήματα της προεπαναστατικής περιόδου από συνθέτες του 18ου και του 19ου αιώνα, τα οποία ερμηνεύονται από χορωδιακά συγκροτήματα και προέρχονται από το Μουσικό Αρχείο του  μουσικολόγου Γιώργου Κωνστάντζου.

Την εκδήλωση κλείνει η διακεκριμένη υψίφωνος και διεθνώς καταξιωμένη Σόνια Θεοδωρίδου η οποία ερμηνεύει μελοποιημένα ποιήματα του Διονυσίου Σολωμού.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

Το φθινόπωρο του 1997 ο ποιητής Μιχαήλ Μήτρας πρότεινε στο Διοικητικό Συμβούλιο της Εταιρείας Συγγραφέων να οριστεί μια ημέρα για τον εορτασμό της ποίησης στην Ελλάδα,
αλλά και σε άλλες χώρες.
Την πρόταση υιοθέτησε το ΔΣ, με πρόεδρο τότε της Εταιρείας τον ποιητή και κριτικό Κώστα Στεργιόπουλο, ενώ το μέλος του ΔΣ ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21η  Μαρτίου,
καθώς συνήθως συμπίπτει με την εαρινή ισημερία.
Η πρώτη Ημέρα Ποίησης στην Ελλάδα γιορτάστηκε από την Εταιρεία Συγγραφέων το 1998 στο παλιό ταχυδρομείο της πλατείας Κοτζιά με μεγάλη επιτυχία.
Την επόμενη χρονιά ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO και αργότερα πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων, εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του Οργανισμού
η 21η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Με τη στήριξη πολλών χωρών, η ελληνική πρόταση υπερψηφίστηκε και o εορτασμός Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης καθιερώθηκε από το 2000. 


Σχετικα με την Εταιρεια Συγγραφεων

Η Εταιρεία Συγγραφέων, μη κερδοσκοπικό σωματείο που ιδρύθηκε το 1981 με επίτιμο Πρόεδρο τον Οδυσσέα Ελύτη, αποτελεί μείζονα φορέα ποιητών, πεζογράφων, δοκιμιογράφων, μεταφραστών, κριτικών
και άλλων ανθρώπων του λόγου που γράφουν στα ελληνικά, ενώ αντεπιστέλλοντα και επίτιμα μέλη της αποτελούν διακεκριμένοι νεοελληνιστές και επιφανείς ξένοι συγγραφείς.
Στα εκλιπόντα μέλη της συγκαταλέγονται οι Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Μανόλης Αναγνωστάκης, Αλέξανδρος Αργυρίου, Γιάννης Δάλλας, Κική Δημουλά, Νίκος Εγγονόπουλος, Ουμπέρτο Έκο,
Παύλος Ζάννας, Άλκη Ζέη, Νίκος Θέμελης, Μαρία Ιορδανίδου, Γιώργος Ιωάννου, Νικόλας Κάλας, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Παναγιώτης Κονδύλης, Αλέξανδρος Κοτζιάς, Εμμανουήλ Κριαράς,
Ζακ Λακαριέρ, Τάσος Λειβαδίτης, Βύρων Λεοντάρης, Δημήτρης Μαρωνίτης, Άμος Οζ, Μάριος Πλωρίτης, Ζακλίν ντε Ρομιγί, Αντώνης Σαμαράκης, Μίλτος Σαχτούρης, Κώστας Ταχτσής,
Πάτρικ Λι Φέρμορ, Δημήτρης Χατζής, Γιώργος Χειμωνάς, Σέιμους Χίνι και πολλοί άλλοι.

Η Εταιρεία Συγγραφέων αποτελεί φορέα προάσπισης της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης και των ηθικών και πνευματικών δικαιωμάτων των συγγραφέων, προαγωγής και εκπροσώπησης
στο εξωτερικό της ελληνικής λογοτεχνίας και γλώσσας, αλληλεγγύης προς συγγραφείς και διοργάνωσης πολιτιστικών εκδηλώσεων εθνικής και διεθνούς εμβέλειας.
Δεν υπάρχει πολιτιστικό γεγονός μείζονος σημασίας στην Ελλάδα ή μεγάλου ελληνικού ενδιαφέροντος στο εξωτερικό, στο οποίο να μη συμμετέχουν κατά τον έναν ή τον άλλον τρόπο μέλη της.
Οι δράσεις της Εταιρείας προάγουν την πνευματική ζωή του τόπου και την ακτινοβολία της διεθνώς.

20ο Διοικητικό Συμβούλιο (5 Μαΐου 2019)

Γιώργος Χουλιάρας, Πρόεδρος
Ιωσήφ Βεντούρας, Αντιπρόεδρος
Αγγελική Στρατηγοπούλου, Γενική Γραμματέας
Μαρίζα Ντεκάστρο, Ταμίας
Μαρία Κούρση, Μέλος
Φαίδων Ταμβακάκης, Μέλος
Έλενα Χουζούρη, Μέλος   
 


                                  

Διαδικτυακή παρουσίαση των Βραβείων της Εταιρείας Συγγραφέων στο YOUTUBE:

Βραβεία 2020 της Εταιρείας Συγγραφέων - YouTube

και στο VIMEO: https://vimeo.com/519710181

Επιστροφή

ΚΙΟΥΡΤΖΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

                 Αναψηλαφώντας το ελληνικό όραμα του Σεφέρη σήμερα

 

Όταν συλλογίζεται τον Ελληνισμό, ο Σεφέρης δεν μιλάει τόσο για το σημερινό  μας
έθνος (κι όταν το κάνει δεν είναι αυτή η όψη της δουλειάς του που κυρίως μας ενδιαφέρει)˙
μιλάει για τη διαχρονική του γλώσσα˙  πιο σωστά, μιλάει τη γλώσσα του. Ακούει γύρω του
και μέσα του τη φωνή των ανθρώπων του, ζωντανών και πεθαμένων, και με τη γύρη
που συλλέγει, φτιάχνει το δικό του μέλι˙ έτσι ποιεί τον κόσμο του έργου του, συνεχίζοντας με
τον τρόπο του μια δουλειά που ξεκίνησαν πριν από χιλιάδες χρόνια άλλοι άνθρωποι και
που συνεχίζουμε (όσο τη συνεχίζουμε) όλοι : να δημιουργούμε τη γλώσσα μας κάθε στιγμή
που τη μιλάμε.
Ένα έργο, τολμώ να πω, πιο «αντικειμενικό» από εκείνο του ιστορικού ή του
λαογράφου. Ο Αριστοτέλης δεν μας είπε ότι η ποίησις είναι «φιλοσοφώτερη» από την
ιστορία, καθώς ετούτη λέγει τα καθόλου, ενώ εκείνη τα καθ΄έκαστον ;

‘Ετσι κι αλλιώς, η γλώσσα κουβαλάει διαχρονικές αξίες, που πλουτίζονται, φτωχαίνουν ή πεθαίνουν από τον τρόπο που τη μιλάμε και τη γράφουμε εμείς.
Και ο Σεφέρης συγκαταλέγεται σ’εκείνους που τις πλούτισαν με τις εμπειρίες του τόπου, του κόσμου και του καιρού του.

            Καρπός αυτής της φόρτισης είναι τούτη η φωνή :

                                      Πότε θα ξαναμιλήσεις ;

                                      Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.

                                      Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη

                                      Ριζώνουν θρέφουνται με το αίμα.

                                     ‘Όπως τα πεύκα

                                      κρατούνε τη μορφή του αγέρα

                                      ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί

                                      το ίδιο τα λόγια

                                      φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου

                                       κι ο άνθρωπος έφυγε, δεν είναι εκεί.

 ‘Η :

                                      Δέξου ποιος είσαι. 

                                                                            Το ποίημα

                                      μην το καταποντίζεις στα βαθιά πλατάνια

                                      θρέψε το με το χώμα και το βράχο που έχεις.

                                      Τα περισσότερα –

                                    σκάψε στον ίδιο τόπο να τα βρεις.

‘Η :

                                    O θαλασσινός άνεμος και η δροσιά της αυγής

                                     υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας.

 

Να γιατί, κάθε φορά που ξαναδιαβάζω τον Σεφέρη, αισθάνομαι μια αλλόκοτη πίστη, ανεξήγητη λογικά, μα όλο και πιο στέρεα, όσο περνούν τα χρόνια : αν δεν φοβηθώ, αν 
εμπιστευτώ το κενό της σημερινής Ελλάδας, μπορώ να ακούσω μέσα μου, μέσα στο παρόν μου,  πέρα από τις δραματικές ασυνέχειες και τις βαθιές ρωγμές του ιστορικού Ελληνισμού, 
την προαιώνια πνοή του, την πάντα ζωντανή φωνή του˙ και ότι αυτό το άκουσμα μου ανοίγει, ναι, στο αφανισμένο τούτο το παρόν τον δρόμο μιας μελλοντικής δημιουργίας,
γονιμοποιώντας αισθήματα και σκέψεις που δεν είναι μοναχά δικά μου. Μια πίστη που πήρε δεκαετίες για να στεριώσει – δεν την είχα ακόμα στα 1979, όταν έγραφα το δοκίμιό μου για τον Σεφέρη.
Ίσως γιατί, για να φτάσω εκεί, έπρεπε να αφήσω τον Σεφέρη για να τον ξαναβρώ μέσα στον δικό μου λόγο.

                                                               Απόσπασμα ανακοίνωσης στο Συνέδριο Καβάφεια 2009

                                                                                                     Ίδρυμα Ερευνών, 8 Νοεμβρίου 2009

Επιστροφή

ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ Β Π

Η «Ξεχασμένη» του Γ. Σεφέρη

 

                                      Β. Π. Καραγιάννης

 

Το βραδυραγόν τραίνο για Βέροια και Δυτική Μακεδονία περνά από την «Ξεχασμένη». Μικρή κοινότητα που πηγαινοήλθε παλιότερα διοικητικά μεταξύ ν. Θεσσαλονίκης και ν. Ημαθίας
για να καταλήξει στο δεύτερο.

«Ξεχασμένη! αντιλάλησε ο μηχανοδηγός»

Εδώ ας σταθώ κάπως.

«Ως την Ξεχασμένη (το σταθμό) δεξιά κι αριστερά κάμπος. Τα δέντρα σαν κόκαλα φωτογραφισμένα με ράδιο. Ασπρο μπαμπάκι μέσα στην ομίχλη». γράφει στις περιποιημένες,
κι ευτυχώς, «Μέρες» του.

Το όνομα το χωριό, το υψηλότερο του κάμπου - εξέχει ...7 μέτρα από τη θάλασσα- το πήρε από δύο βόδια και ένα μοναχό, ο οποίος αγίασε τα παλιά χρόνια σ’ εκείνα τα μέρη.
Ο καλόγερος ανήκε αρχικά στη δύναμη της παλαιάς Μονής του Προδρόμου στις υπώρειες των Πιερίων, άνωθεν του ποταμού Αλιάκμονα κοντά στη Βέροια.
Η τάξη του μοναστηριού συγγένευε με εκείνη του τάγματος των «‘Αγιοβασιλιτών μοναχών» εκείνων δηλαδή που εμόναζαν στην Κύπρο μαζί με τις «Γάτες τ’ Αη Νικόλα».
Ο πολύ πιστός κι ολιγαρκής ως στρουθίον, ασκητής, απομακρύνθηκε του κοινοβίου και της μονής του και βρήκε μια σπηλιά όπου εγκατέστησε το σαρκίον της τυραγνίας του.
Στο σπήλαιο έζησε μέσα σε αυστηρή άσκηση και προσευχή τρώγοντας χόρτα από εκείνα που φύτρωναν στα πέριξ του.

Στην αρχή υπέστη άγρια επίθεση (το στενό μαρκάρισμα της σήμερον) από τους δαίμονες (ιδίως από τον «Δαίμονα της πορνείας») για να εγκαταλείψει το σπήλαιο·
όμως με την προσευχή και τη νηστεία κατενίκησε αυτούς και τους ανάγκασε να τον αφήσουν ήσυχο. Εκεί έζησε 50 χρόνια και σε ηλικία 90 ετών παρέδωσε το πνεύμα, θέλω να πω πέθανε.
Μετά από καιρό κυνηγάρικα σκυλιά βρήκαν το σκήνωμά του και οι κ.κ. κυνηγοί τους, είδαν από μακριά μια οπτασία να τους καλεί.
Προσεγγίζοντας αυτή χάθηκε, εννοείται, αλλά βρήκαν το ευωδιάζον λείψανο κι ειδοποίησαν πάραυτα τον κατά τόπον αρμόδιον Μητροπολίτη.
Αυτός επιτοπίως εγνωμάτευσε περί του θαύματος και θέλησε να το πάρει δια τα περαιτέρω στην έδρα της Μητροπόλεως στην πόλη, από την οποία στο κάτω κάτω πέρασε
κι ο απόστολος Παύλος καθώς γράφεται. Ομως διαβάντες τον Αλιάκμονα μετά της πολυανθρώπου κουστωδίας, οι πιστοί τσακώθηκαν μεταξύ τους αφού οι ντόπιοι ήθελαν
να κρατήσουν εκεί το ηγιασμένο λείψανο και να κτίσουν προσκυνηματικό ναό στα χωριά τους, ότι δικό τους ήταν το θαύμα αφού βρέθηκε στην κτηματική τους περιοχή και κατά το Ρωμαϊκό δίκαιο,
τους ανήκε. Ομως, θεία επινεύσει ήρθη το αδιέξοδο κι άφησαν στα αγαθά βόδια ν’ αποφασίσουν γι’ αυτούς. Έζεψαν μια άμαξα και επάνω της έθηκαν το λείψανο.
‘Οπου αυτά θα σταματούσαν εκεί θα κτιζόταν ο ναός. Τα οιονεί ιερά βόδια, όπως τα Ομηρικά «του ‘Ηλιου τα αργά γελάδια», ξεκίνησαν για τον κάμπο της Βέροιας.
ύριζαν τον άγιο από μέρος σε μέρος, περνούσαν από τα χωριά της περιοχής και το ιερό σκήνωμα ευλογούσε τις διερχόμενες κοινότητες, όσο του το επέτρεπε η προ της επισήμου αγιοποιήσεως,
ευλογητήρια  τάξη. Η πομπή διέσχισε διάφορα χωριά τα οποία εκ του λόγου τούτου έλαβαν και τ’ όνομα όπως τα Διαβατά όταν τα διέβησαν  στα γρήγορα, το Ραψομανίκι γιατί κάπου πιάστηκε
το μανίκι του ράσου του αγίου, σχίστηκε και το έραψαν, Μέση γιατί πέρασε από τη μέση της ο άγιος.
Οταν η ηγιασμένη βοϊδοπομπή έφτασε στο μέρος της νυν κοινότητας  μας τα βόδια ξεχάστηκαν κι άρχισαν να βόσκουν, διότι πεινούσαν τα ζωντανά.
Η παρασπονδία δεν θεωρήθηκε βέβηλη κι ως εκ τούτου δεν είχαν το τέλος που είχαν εκείνα τα γελάδια στην ακρογιαλιά από τους «συντρόφους του Οδυσσέα στον Αδη».
Απλά «Πεινούσανε στης Βέροιας γης την πλάτη» κι ως εκ τούτου από αυτή την ολιγόλεπτη και εκ της πείνας λησμονιά , γιατί κάποια στιγμή συναισθάνθηκαν την ιερή αποστολή τους
και συνέχισαν το δρόμο ως τη Βέροια, έλαβεν ο τόπος το όνομα «Ξεχασμένη».
Τους πολύ μακρινούς απογόνους αυτών των ελλόγων βοδιών είδε ο Σεφέρης εκείνο το πρωινό της 16ης Νοεμ. 1936, όταν το τραίνο μετά το Πλατύ, πέρασε την «Ξεχασμένη»
που κάπως τον συγκίνησε το όνομά της το ποιητικό και άνοιξε μια αυλακιά στον τόπο αυτό και στις ακόμα πιο εύφορες «Μέρες» του.

Επιστροφή

ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ  ΤΑΣΟΥΛΑ

ΜΟΝΑΧΑ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

Σκεφθήκατε ποτὲ τί θά ’χε ἀπομείνει
ἀπὸ τὸ ξύλινο κουπὶ στὸν τάφο τοῦ Ἐλπήνορα
χωρὶς τὸν στίχο τὸν ὁμηρικό,
χωρὶς τὴν ἱκεσία
μὴ καταλείπειν με ἄκλαυτον,
χωρὶς τὸν ἦχο δηλαδὴ ἀπ’ τὰ τριμμένα βότσαλα
κι ἀπὸ τὰ χοχλακούδια
ποὺ τὰ κυλοῦν τὰ κύματα ἐπὶ θινὶ θαλάσσης;

Μονάχα οἱ λέξεις δύνανται νὰ στήσουν σῆμα ἀριφραδὲς
νὰ μὴν τὸ λιώνει ὁ καιρός.

Εἶναι ἕνα θαῦμα οἱ λέξεις·
σὰν τὸ νεράκι τοῦ Θεοῦ.

(Ἡ πήλινη χορεύτρια, Γαβριηλίδης 2019)

Επιστροφή

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΚΛΕΙΤΟΣ

Ευθυγράμμιση προς Πλειάδες

Παρόντες απόντες και απόντες παρόντες
                                  Εφέσιος Ηράκλειτος

 

Ανήμερα της αγίας Παρασκευής
μπήκα στην εκκλησία του χωριού μου
για να δω τις εικόνες της παιδικής μου ηλικίας
Δεν προχώρησα καλά καλά στα ενδότερα του ναού
κι ένας άγιος κατέβηκε από το εικονοστάσι
και μούδωσε ένα ηχηρό χαστούκι στο πρόσωπο.

                            -Κοιμάσαι; Ξύπνα, μου λέει.
                            -Τι, του απαντώ. Η ποίηση;
                            -Δεν ξέρω. Βρες μόνος σου,
                             και γύρισε στη θέση του, κοιτάζοντάς με επίμονα
                                                                                   και θυμωμένα.

Η ταραχή ήτανε μεγάλη.

               _____

Επέστρεψα στο σπίτι μου ανήσυχος.
Σκεφτόμουνα, ποιος νάταν άραγε εκείνος που με χαστούκισε
                                                                                                τόσο δυνατά.
Ο πατριάρχης Αβραάμ ή ο άρχοντας Μελχισεδέκ,
                                                            που πήρε και τη δεκάτη,
                                                            ο απάτωρ, αμήτωρ, αγενεαλόγητος
                                                            ο μη έχων αρχήν και τέλος χρόνου
ή η αγία Αντιγόνη, η θυγατέρα του Οιδίποδα
                                                            η απόλυτη
η πιο δυνατή ενσάρκωση της θηλυκής αναίδειας;
Αυτά και άλλα πολλά με βασάνιζαν
ωσότου ήλθε στη σκέψη μου
η μυστική γραμμή,
το νήμα που ενώνει παρελθόν και μέλλον,
η ακατάσχετη ένταση ανάμεσα
ορατών τε και αοράτων.

Έτσι ξαναμπήκα στο δίκτυ
αφήνοντας το βλέμμα μου, προς τις εσπερινές παραλίες
                                                            τ΄ουρανού
και τον ανερχόμενο προφήτη της κορυφής των πρώτων μου
                                                            ημερών
να με κατευθύνει προς τις λαμπυρίζουσες Πλειάδες.
Δίπλα μου, καθόταν η γιαγιά μου,
                                                            συνοδηγός και συνοδοιπόρος,
οπότε την άκουσα να ψελλίζει:
-Μη ξεχνάς το Χριστός Ανέστη εκ νεκρών,
                                                            θανάτω θάνατον  πατήσας,
που έψελνες τόσο γλυκά, παιδάκι, στην εκκλησία.
Τα λόγια της γιαγιάς με παρέπεμψαν σε δόμηση
                                                            και αναδόμηση,
                                                            ένα κενό σημείο,
                                                            στην ανοικτή πληγή
                                                            την ακατανόητη.
Αφαιρέθηκα και αποκοιμήθηκα
με ανοικτά σχεδόν τα μάτια.
Δεν είχα άλλο τι ν΄αποτολμήσω
κι αφιέρωσα τη νύκτα μου στο Σολωμό Διονύσιο,
                                                το γιο εκείνο των αγγέλων,
                                                το γιο των δροσερών αστέρων
                                                                        των υστερινών.
Παράταση στιγμής ιερατικής.
Ούτε εκατόνταρχος εκεί υπήρχε
Ούτε και βαθειά σχισμή στον ακατάλυτο τοίχο
                                                                          των αιώνων.
Το καταπέτασμα ερμητικά παρέμεινε κλειστό,
παρατατικά κι επώδυνα
ανερμήνευτο.
_____
Γιατί μια Δεύτερη Παρουσία;
Η πρώτη εξαντλήθηκε;

Δρ. Κλείτος Ιωαννίδης

Επιστροφή

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΑΝΕΠΙΔΟΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ Γ. Σ.

 

Κορώνουν τα τζιτζίκια στις πορτοκαλιές
τούτη την ώρα που γυαλίζουν τα σκυλόδοντα του καλοκαιριού
γύρω απ’ τα’ Αναπλιού τα κάστρα.

 

Όλη τη μέρα, τα πέλματά μου αναδεύανε την άμμο που πατούσες, κύριε Σεφεριάδη.

Κάτω απ’ το καστράκι της Ασίνης, γυμvόστηθες κοπέλες από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα εκθέτουν το κορμί τους στον ασπιδοφόρο ήλιο.
Διόλου δέν νοιάζονται για ό,τι γύρευες στα 1938 σε τούτα τα κομμένα βράχια.

Θα πάνε, το πολύ-πολύ, ώς τις Μυκήνες, ίσαμε τηv Επίδαυρο ίσως, ίσαμε ‘κεί που ο ατζέντης τους κανόνισε. Θα μάθουν την Ελλάδα έτσι καθώς ορίζει το μάρκετιγκ τoυ τουρισμού:
Ολίγη από αρχαίες πέτρες, μπόλικη από κοσμοπολιτισμό της πλάκας και μια «ελληνική βραδιά» με μπάρμπεκιου πλάι στην πισίνα του ξεvοδοχείου, χορεύοντας συρτάκι την ξεφτίλα μας
με σώπα όπου νά ‘ναι θα σημάνουν οι καμπάνες σόλο μπουζούκι.

Όλες στο τέλος θ’ αγοράσουν την κασέτα, ένα μπλουζάκι Νo Problem κι έναν πριαπισμένο σάτυρο, μπρελόκ. Θα φύγουν ευχαριστημένες.

Όταν με το καλό γυρίσουν στις πατρίδες τους, σε κάποιο μέρος της διήγησης στις  φιλενάδες τους,
θά μνημονεύουν: Ασίνην τε, Ασίνην τε... εκεί γνωρίσαμε το Μήτσο το βαρβάτο, γκαρσόνι στου Τολό την Eurotavern, τα κάλη του τρυγούσαμε τρείς μέρες και τρείς νύχτες!

Κορώνουν τα τζιτζίκια στις πορτοκαλιές.
Τα κυπαρίσια επιβάλονται κατακορύφως.
Φθάνοντας ως τα άκρα τις δυνατότητες του πράσινου
θροά νωχελικά ο πράος Αργολικός.

Μελισσομάνι βουερό οι τουρίστες -ξένοι και ντόπιοι απαράλλαχτα- πηγαίνουν, έρχονται ποδοπατώντας την Ιστορία.
Τρώνε τις πίτσες τους στο Ristorante Italiano της πλατείας Συντάγματος, το παγωτό τους στο Igloo.

Δεν νοιάζονται τί μολογάει ο μέγας πλάτανος, τί μαρτυράει η αυλόπορτα της Αντιβασιλείας, αφτί ευήκοο δεν στήνουνε στο λακριντί Ακροναυπλίας και Παλαμηδιού.
Δεν νοιάζονται οι ενσκήπτοντες (κι οι ντόπιοι;) αν έχει ο Νίκος άλλο στήθος, αν στη γειτονική Πυργέλλα ο Γιώργος δεν ξανακατέβηκε.

Κι ως πού θα πάει αυτή η αφάνεια,
τέτοιας φθοράς η συντριβή, ως πού θα πάει;
|Κι ως πότε το ποίημα θα δίνει αφορμές
να ψαύουμε το κενό της προοπτικής μας;

                                                                                                                            Ασίνη, 28 Ιουλίου 1994

Επιστροφή

ΔΗΜΟΥ ΝΙΚΟΣ

Ο ΣΥΓΓΕΝΗΣ ΤΩΝ ΓΑΤΩΝ

 

Ποιος χάιδεψε ποτέ τους γάτους
των νεκροταφείων;
Οι φύλακες τους κλωτσάνε
οι παπάδες το ίδιο
οι συγγενείς κλαίνε
και οι νεκροί-

οι νεκροί σιγολιώνουν σιωπηλοί μέσα στο χώμα.

Και οι γάτοι γυρίζουν, γυρίζουν
ανάμεσα στους τάφους
βρώμικοι, πειναλέοι
μακάβριοι
άγριοι
έχοντας εμπιστοσύνη μόνο στους νεκρούς
(μόνον αυτοί δεν κλωτσάνε).

Εγώ, αντί για κόλλυβα στους νεκρούς
(που δεν τρώνε)
πηγαίνω φαγητό στους γάτους
που καταβροχθίζουν.

Κι ανάμεσα στους συγγενείς των πεθαμένων
κυκλοφορώ
ο συγγενής των γάτων

που είναι άγριοι και μόνοι
και ποτέ δεν μ' άφησαν
να τους χαϊδέψω.

(Από «Το βιβλίο των γάτων», 1977)

Επιστροφή

ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ ΤΑΚΗΣ

ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΙΣ ΧΧΙΙΙ

                                     Βενιζέλου και Εγνατία

 

Ανάμεσα στα κεπέγκια

και στις ράγιες του τραμ

ορχούνται ιερουργώντας

ολόγυμνες

η Αρμονία και η Αφροδίτη

με μυρωδιές από γράσα

μηχανήματα, θάλασσα

θαλάμους φυλακισμένων.

Τις συνοδεύουν

ερωτιδείς  των σαρκοφάγων.

Και αρχίζουν οι αγριεμένες ψυχές

από τα πεζοδρόμια

να μαθαίνουν για το τι συνέβη

και για την τύχη τους

και οι μουσικές

των ουρανίων σφαιρών του σύμπαντος

αρχίζουν να δίνουν εξηγήσεις

περί της γενέσεως των πάντων

και να φεύγουν με τις Θεές

προς τα δυτικά.

Προς τον πυρόεντα οφθαλμό του ηλίου.
 

(Σημείωση: Αρμονία, Αφροδίτη, πυρόεις, βλ. τη στήλη ΧΧΙ του παπύρου του Δερβενίου στο T. Kouremenos, G.M. Parassoglou, K. Tsantsanoglou,
The Derveni Papyrus, Firenze, Leo S. Olschki Editore, MMVI (2006), col. XXI, σ.103 και σ.136 μτφρ.).

(Συνέχεια από το Χάρτης 12, Τοποθεσίες και πόλεις  ΧΧΙΙ, βλ. Τάκης Γραμμένος, Ιωνικά και βόρεια ποιήματα, Μελάνι, 2015)

Επιστροφή

ΓΚΙΜΟΣΟΥΛΗΣ ΚΩΣΤΗΣ

Προδοσία

Σε πρόδωσα
με πρόδωσες
και τώρα μισούμε ο ένας τον άλλο
και οι δυο τον εαυτό μας
που ανοίξαμε τις πόρτες
όταν γνωριστήκαμε.

Δεν έκανα αυτά που περίμενες
ούτε κι εσύ άλλωστε.

Η προδοσία ξεκίνησε παλιά
πολύ παλιά
από τη μητέρα που μ’ άφηνε
για να πάει στον πατέρα
και θα συνεχιστεί
αν δεν της βάλω ένα τέλος
που θα της βάλω.

Δεν θα πεθάνω προδομένος
μα λυτρωμένος.

Επιστροφή

ΑΦΕΝΤΟΥΛΙΔΟΥ ΑΝΝΑ

                               ΘΕΡΑΠΕΙΑ (απόσπασμα)

[…]

Η γυναίκα τον απώθησε δυνατά και τότε ο Θεραπευτής συνειδητοποίησε πως κρατούσε ακινητοποιημένη την ασθενή του πάνω στο γραφείο και την φιλούσε βίαια στο στόμα.
Και το χειρότερο: δεν το μετάνιωνε. Εκείνη συνέχιζε να τον απωθεί σταθερά.

     —Η παράσταση τελείωσε. Του είπε με μια περίεργα ήρεμη φωνή.

Ανασηκώθηκε, πήγε κοντά στο παράθυρο, το άνοιξε, οι κισσοί σκαρφάλωναν επεκτατικοί σε όλους τους τοίχους. Πήρε μια βαθιά ανάσα.
Έβγαλε το σακάκι της, του οποίου άλλα κουμπιά ήταν ήδη ξεκούμπωτα και άλλα μισοξηλωμένα μετά την τόση παραφορά της «πρόβας» τους.
Κάτω απ’ το σκούρο της σακάκι ήταν ολότελα γυμνή. Μια λευκόχροη επιδερμίδα, σχεδόν διάφανη. Ο άντρας την κοίταζε αποσβολωμένος.
Οι ωμοπλάτες της ριγούσαν παράξενα. Τα κόκαλα φούσκωναν αφύσικα, λες και ζητούσαν να διαρρήξουν το εύθραυστό της κορμί.
Ξαφνικά δυο γωνίες πετάχτηκαν σκίζοντας το λεπτό της δέρμα. Εκείνη έσκυψε ελαφρά στενάζοντας με ηδονή. Δυο γκριζωπά κολλώδη φτερά ξεπρόβαλλαν πάνω στην πλάτη της.
Ανασηκώνοντας αργά το σώμα της, γύρισε και τον κοίταξε σιωπηλά.

     Αυτός πάγωσε αντικρίζοντας τη νέα της μορφή. Είχε αποκτήσει μεγάλα αχνογάλαζα, σχεδόν άσπρα, μάτια, ολόλευκο πρόσωπο και κατακόκκινα χείλη.
Το στήθος της μικρό και σφιχτό, με θηλές ροδαλές κι ολοστρόγγυλες. Τον πλησίασε περπατώντας αργά και ανάλαφρα πάνω στο ξύλινο πάτωμα. Ο άντρας πισωπάτησε τρομαγμένος.
Άπλωσε το χέρι της και τον άγγιξε απαλά. Ένιωσε το άρωμά της να τον ναρκώνει γλυκά. Τα χείλη της τον πλησίαζαν φέρνοντας στη μνήμη του το φιλί της.
κείνη, λίγο πριν αγγίξει τα χείλη του, έστρεψε απότομα κάπως δεξιότερα το πρόσωπό της και κάρφωσε τα δόντια της στο λαιμό του. 
Τον αγκάλιασε σφιχτά τυλίγοντάς τον με τα γκρίζα φτερά της, καθώς τα χέρια της χάιδευαν τα μαλλιά του.
Έπειτα από λίγο χαλάρωσε τη θανάσιμη αγκαλιά της κι αυτός γλίστρησε άψυχος στο πάτωμα μπροστά στο γραφείο του.
Ανασαίνοντας βαθιά σκούπισε τα χείλη με την ανάστροφη του χεριού της, μάζεψε αργά τα φτερά της και φόρεσε προσεκτικά το σακάκι κουμπώνοντας δύο μόνο κουμπιά.
Έριξε μιαν αδιάφορη ματιά στο σώμα του άντρα και μάζεψε από κάτω την τσάντα της. «Περίεργο!» σκέφτηκε. «Δεν αντιστάθηκε καθόλου! Ακριβώς όπως ο Αστέριος.
Τελικά όλα τα Τέρατα ίδια είναι!», μουρμούρισε. Και χαμογέλασε ειρωνικά κλείνοντας αθόρυβα πίσω της την πόρτα.

Επιστροφή

ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΓΩ

Μια νύχτα με τον Σεφέρη


Είδα τον Σεφέρη στον ύπνο μου
να μ’έχει αγκαλιά (στο μονόκλινο κρεβάτι μου).
Το πρόσωπό του μου ’δινε κουράγιο.
Ήταν χοντρούλης κι αμίλητος.
Φοβόμουν πως θα ξυπνήσει ο πατέρας μου
και θα με πιάσει στα πράσα
να κοιμάμαι μαζί του.
Του ψιθύρισα τον πρώτο στίχο ενός ποιήματός του:
«Καπνίζω χωρίς να σταματήσω απ’το πρωί».
Του παραπονέθηκα για το επίθετό μου,
ότι είναι μακρύ κι άσχημο.
Μου είπε μονάχα:
«Σ’αγαπάει πολύ, εσένα σ’εχουν αγαπήσει πολύ».

(Από την ποιητική συλλογή μου: "Πιο γρήγορα απ’το φως" Κέδρος 2000)

Επιστροφή

ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

Ο ΤΖΙΟΡΤΖΙΟ ΝΤΕ ΚΙΡΙΚΟ ΣΤΟ ΒΟΛΟ                        

Γύριζε στη πόλη σκεφτικός
μετά από τόσα χρόνια άγνωστος
στους κλειστούς αρχαίους δρόμους
χορτασμένος εξορίες
ξενητιές και δόξα

Ρώτησε για το σπίτι του
έψαξε απελπισμένα το κλειδί
στο σπασμένο βυθό της γλάστρας
άλλωστε κι οι φίλοι του
έχουν σχεδόν χαθεί

Μπήκε αργά στο καφενείο
ζήτησε αψέντι και πικρό καφέ
βούτηξε τα μυστικά πινέλα του
στα σκοτεινά χρώματα
που καίγαν το κεφάλι

Κι εκεί κατά το σούρουπο
στις βραδινές ερειπωμένες ράγες
χαμένων τρένων αποχωρισμού
τον άγγιξε ανάλαφρα η ταραχή
μιας ανυποψίαστης αγάπης

 

ΤΑ ΦΩΤΕΙΝΑ ΠΑΙΔΙΑ
            για τη Σοφία και την Άλκηστη

- Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια
ανάμεσα στους δολοφόνους -
Τ.Σ.

Τα παιδιά
που χύμηξαν από τον ουρανό
τα κλείσατε με καρφιά
σ’ ένα βαθύ πηγάδι
και σε ματωμένες πλατείες
με σίδερα βαριά χτυπάτε

Τα παιδιά που στοιχειώσατε πάλι
σ’ άγριο επιτύμβιο σκοτάδι
μ’ εκείνο το ωραίο
τ’ ανήμερο γέλιο τους
κι ανατριχίλα στρόβιλου
από ζεστό κερί
έρχονται με ορμή πάνω
απ’ τον σπασμένο ορίζοντα
από ένα φως αστραφτερό
αλλότριο                                                           

Θάμπος ασώπαστο
δική τους
η νέα μέρα
                      -   μ’ ό,τι αγαπήσεις
                          ό,τι προδώσεις
                          κι ό,τι φέρεις τελικά  

                        Εξάρχεια – Πλ. Συντάγματος 2008 - 2011

 

Η ΦΛΕΒΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Ανάμεσα στις υπόγειες ρωγμές
του σκοτεινού καιρού

στις χαρακιές του μολυβιού
τα χάσματα

ό,τι μετράει εντέλει
είναι αυτό

το ανεξήγητο σημάδι
της αγάπης

χαραγμένο βαθιά
στο κόκαλο του χρόνου

 

Η ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΣΦΙΓΓΑ


Κατά την τελευταία επιστροφή στη πατρίδα
με τις σφαγμένες ελιές
και το ζεστό γαλάζιο θάνατο
βυθισμένη σαν ασημένια σφίγγα
σε βράχους ανελέητους
οι καλοί άνθρωποι ρωτούσαν
αν είμαι ο μονοσάνδαλος
– Όχι, ο γιός του Ρήγα –
φωνάζαν άλλοι
κι έντρομοι κάποιοι μέτραγαν
τα δάχτυλα του χεριού μου 

Κι εγώ που δεν επρόλαβα
μηδέ μιαν ευχή να κάνω
καθώς στης νύχτας την ακρόπολη
απ’ τα ραγισμένα μονοπάτια
της φωνής μου
ξεχύθηκε ένα αστέρι
αντί - στέκομαι ανήσυχα
αιρετικός προφήτης
με τα μικρά σφυριά μου
στ’ ονείρου την εξώπορτα 

κι επιτέλους
το αίνιγμα 
που αρνηθήκαμε
ανάβω

                10-14 Ιουλίου ’13  

 

ΞΕΝΟΙ

Ξένοι στην αιχμηρή άκρη
του σεληνόφωτος
σαν τα γεράκια της νύχτας
αρνηθήκαμε το σκοτάδι           

Χρόνια ανεπίλυτοι
σ’ έναν ουρανό ανεστραμμένο
που δεν μας έμοιασε ποτέ
πάλι ξένοι

 

΄ΗΤΑΥΡΟΣ ή
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ
                                   
στον Σωτήρη

 

Κάθε χρόνο
την πιο μεγάλη νύχτα του χειμώνα
όταν τα νερά απλώνονται σαν μνήμη
οι κυνηγοί του Βόλου
συναθροίζονται μυστικά
γύρω από την αρχαία λίμνη                       

Κρατούν αναμμένα κεριά
στα παγωμένα τους χέρια
και προσεύχονται σιωπηλά
νά ’ρθει μές στο χιόνι
το μοναχικό πουλί
και να τιναχτεί
η τρομερή κραυγή του
στων κήπων τις αμυγδαλιές

Στα ματωμένα πέρατα του κάμπου
και τις ερημιές των βάλτων
εκεί που οπλίζουν οι κυνηγοί
πάνω από τις σπασμένες παγίδες
και το βογγητό των αγριμιών
έρχεται μια στιγμή στο βαθύ σκοτάδι
που ξεχύνεται ένα φως
να σηκώσει
το βάρος του αίματος
και το πένθος των καιρών

                                                   

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΛΒΕΤΟΙ

Δεν είναι των Ελβετών μισθοφόρων
η παράξενη αρρώστια
Δεν πρόκειται γι’ αυτό

Μονάχα για το πώς
τόσα πολλά απατηλά
πρέπει ακόμα να χαθούν

στη νέα μας ζωή

Επιστροφή

ΚΟΥΛΑ ΑΔΑΛΟΓΛΟΥ


Κούλα Αδαλόγλου
[έμπνευση]

 

Ποιες στατιστικές
μπορούν να προδιαγράψουν
την πληρότητα του μοναδικού ραφιού
ενώ απουσιάζει ο Σεφέρης.
και η φωτογραφία του Νίκου από το καλοκαίρι.

Φοβάμαι πως μ’ εγκατέλειψες
ένα μήνα τώρα δε φάνηκες
ούτε στιγμή, ούτε όταν
άναβα την ηλεκτρική κουβέρτα.
Βέβαια δεν είναι ωραίο
να βραδιάζει στις τρεις
και ομολογουμένως οι βιβλιοθήκες δεν είναι
ιδιαίτερα ευχάριστος χώρος.
πάντως μπορούσες ν’ αρκεστείς
στη σούπα και στα
σάντουιτς με ζαμπόν και κριμ σάλαντ
θα επιβιώναμε.
Τώρα
άντε να εξισώσω τη ζωή μου με
λευκές κόλλες.


Στο μεταίχμιο, ενότητα «Στο Νίκο της ετήσιας μοναξιάς», 1992
 

Επιστροφή

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 2021 «Πενήντα χρόνια από τον θάνατο του Γιώργου Σεφέρη»

                                              Πάλι με την άνοιξη
                                              φόρεσε χρώματα ανοιχτά
                                              και με περπάτημα αλαφρύ
                                              πάλι με την άνοιξη
                                              πάλι το καλοκαίρι
                                               χαμογελούσε

                                                         Άνοιξη μ.Χ.
                                                        Γιώργος Σεφέρης

                                               

Ως συμμετοχή στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης 2021, πενήντα χρόνια από τον θάνατο του Γιώργου Σεφέρη, η Εταιρεία Συγγραφέων γιορτάζει διαδικτυακά και αναρτά, στις 21 Μαρτίου στον ιστότοπό της (www.authors.gr), κείμενα μελών της από ανέκδοτα ή δημοσιευμένα έργα τους (ποίηση, πεζογραφία ή δοκίμιο).
 

 

ΑΔΑΛΟΓΛΟΥ Κ. ΑΛΕΞΙΟΥ Ν. ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ Μ.
 ΑΦΕΝΤΟΥΛΙΔΟΥ Α.    ΒΑΛΤΙΝΟΣ Θ.     ΒΕΗΣ Γ.         ΒΕΝΤΟΥΡΑΣ Ι.     ΓΚΙΜΟΣΟΥΛΗΣ Κ.
ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ Τ. ΔΗΜΟΥ Ν. ΖΑΡΚΑΔΗΣ Γ.
ΘΕΟΧΑΡΗΣ Γ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΚΛ. ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ Τ
ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ Β. ΚΙΟΥΡΤΖΑΚΗΣ Γ. ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ Σ
ΚΟΡΝΕΤΗ Ε. ΚΟΥΡΣΗ Μ. ΚΟΥΣΑΘΑΝΑΣ Π
ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ Χ. ΚΟΥΤΣΟΥΝΗΣ Σ. ΛΑΓΓΟΥΡΕΛΗ Μ.
ΛΑΔΙΑ Ε. ΛΙΒΕΡΙΑΔΗΣ Θ. ΛΟΪΖΙΔΗΣ Β.
ΛΥΜΠΕΡΗ Κ. ΜΑΡΚΟΓΛΟΥ Π. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ Θ
ΜΕΓΑΛΟΥ-ΣΕΦΕΡΙΑΔΟΥ  Λ. ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ Η. ΝΟΥΣΙΑ Ε.
ΠΑΓΚΡΑΤΗΣ Π. ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Α ΡΗΝΙΩΤΗ Ε.
ΣΑΡΑΚΗΣ Σ. ΣΙΔΗΡΑ Α. ΣΚΙΑΘΑΣ Α.
ΣΟΥΕΡΕΦ Κ. ΤΖΑΝΕΤΑΚΗΣ Γ. ΤΟΜΑΖΑΝΗ 
ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ Α.

ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ-ΚΑΡΑΒΙΑ Λ.

ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ Γ.
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ  Χ.  Δ. ΨΑΡΡΑΣ Χ.  
Επιστροφή

Τιμητική διάκριση Δημήτρη Νόλλα και Δημοσθένη Παπαμάρκου στο εξωτερικό

Με χαρά ενημερωθήκαμε και συγχαίρουμε τα μέλη της Εταιρείας Συγγραφέων Δημήτρη Νόλλα και Δημοσθένη Παπαμάρκο για μια διάκριση στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην Πετρούπολη της Ρωσίας, όπου οι δυο συγγραφείς ξεχώρισαν στις προτιμήσεις του αναγνωστικού κοινού.

Σε ανακοίνωση του βιβλιοπωλείου Πατάκη αναφέρονται τα εξής:

Πριν από λίγες ημέρες ανακοινώθηκαν, σε διαδικτυακή εκδήλωση, τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας του ετήσιου διαγωνισμού «Η Πετρούπολη διαβάζει: επιλέγουμε τον καλύτερο ξένο συγγραφέα», που από το 2012 διοργανώνει η Βιβλιοθήκη Μαγιακόφσκι της ρωσικής πόλης. Η «Εξημέρωση: Νεκρογραφία» του Δημοσθένη Παπαμάρκου κατέλαβε την τρίτη θέση στην κατηγορία καλύτερου ξένου συγγραφέα, το βιβλίο του οποίου δεν έχει εκδοθεί στη ρωσική γλώσσα.

Στη φετινή διοργάνωση συμμετείχαν πάνω από 25 χώρες, με την Ελλάδα να εκπροσωπείται από τον Δημοσθένη Παπαμάρκο και από τον Δημήτρη Νόλλα, με τη συλλογή διηγημάτων «Το πάθος του συγγραφέα» (κατηγορία καλύτερου ξένου συγγραφέα, βιβλίο του οποίου έχει εκδοθεί στα ρωσικά), που επίσης κατέλαβε την τρίτη θέση στην κατηγορία του.

Πρόκειται για σημαντική διάκριση, καθώς μάλιστα η Ελλάδα συμμετείχε για πρώτη φορά στον διαγωνισμό μόλις πέρυσι. Η υψηλή θέση που κατέλαβαν ο Δημήτρης Νόλλας και ο Δημοσθένης Παπαμάρκος δείχνει την αγάπη του ρωσικού αναγνωστικού κοινού για την ελληνική λογοτεχνία.

Συγχαρητήρια ανήκουν και στον Αλεξέι Γκρίσιν, που επικράτησε στον διαγωνισμό λογοτεχνικής μετάφρασης, στο πλαίσιο της διοργάνωσης «Η Πετρούπολη διαβάζει», με την καλύτερη ρωσική μετάφραση αποσπάσματος από την «Εξημέρωση».

(Πηγή: Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στην Πετρούπολη)

Επιστροφή

ΑΠΟΝΟΜΗ ​ΒΡΑΒΕΙΩΝ 2020 ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

Διαδικτυακή παρουσίαση από το Σάββατο, 6 Μαρτίου, 12 το μεσημέρι

Mπορείτε να παρακολουθήσετε την απονομή των βραβείων της Εταιρείας Συγγραφέων στο διαδίκτυο

με σύνδεση (LINK) στο κανάλι YOUTUBE  της Εταιρείας:

 

 

ή  στο vimeo:

 

Σαράντα χρόνια από την ίδρυση της Εταιρείας Συγγραφέων, με επίτιμο Πρόεδρο τον Οδυσσέα Ελύτη, και είκοσι χρόνια από τη θέσπιση των πρώτων βραβείων, η διαδικτυακή απονομή των Βραβείων της Εταιρείας πραγματοποιείται με τη στήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Στη διαδικτυακή παρουσίαση:

καλωσορίζει ο Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων Γιώργος Χουλιάρας
απευθύνει χαιρετισμό η Α.Ε. Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου, υπό την αιγίδα της οποίας τελεί η απονομή
απευθύνει χαιρετισμό η Υπουργός Πολιτισμού & Αθλητισμού κ. Λίνα Μενδώνη
μιλά για τον Χάγκεν Φλάισερ ο Ιάσονας Γ. Χανδρινός
μιλά ο βραβευμένος με το Βραβείο Διδώ Σωτηρίου Χάγκεν Φλάισερ
μιλά για τον Ρόντρικ Μπίτον ο Διονύσης Καψάλης
μιλά ο βραβευμένος με το Βραβείο Δαίδαλος Ρόντρικ Μπίτον
στο πιάνο ο συνθέτης Νίκος Πλάτανος
για το Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη & τον βραχύ κατάλογο μιλά ο Γιώργος Γώτης
μιλά η βραβευμένη με το Βραβείο Βαρβέρη Νατάσα Πανδή
για το Βραβείο Μένη Κουμανταρέα & τον βραχύ κατάλογο μιλά ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
μιλά ο βραβευμένος με το Βραβείο Κουμανταρέα Γιώργος Θάνος
ευχαριστεί ο Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων Γιώργος Χουλιάρας

αναλυτικά στοιχεία                                                                

ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΔΩ ΣΩΤΗΡΙΟΥ 2020 ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΈΩΝ

Το Βραβείο Διδώ Σωτηρίου απονέμεται στον ιστορικό Χάγκεν Φλάισερ για την πολύπλευρη προσφορά του στα Γράμματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας. Για τον τιμώμενο μιλά o άλλοτε μαθητής του και νυν συνάδελφος Ιάσονας Γ. Χανδρινός.

Το ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Διδώ Σωτηρίου και ο ανιψιός της Νίκος Μπελογιάννης υπήρξαν ευεργέτες της Εταιρείας Συγγραφέων. Δώρισαν στο Υπουργείο Πολιτισμού ιστορικό διαμέρισμα στην οδό Κοδριγκτώνος με την προϋπόθεση να στεγάζει τα γραφεία της Εταιρείας Συγγραφέων. Το γλυπτό του βραβείου Διδώ Σωτηρίου έχει φιλοτεχνηθεί από τον γλύπτη Θόδωρο (Θεόδωρο Παπαδημητρίου, 1931-2018).

Ο Χάγκεν Φλάισερ (Hagen Fleischer) γεννήθηκε στη Βιέννη. Σπούδασε (Ιστορία, Επικοινωνία/ΜΜΕ) στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή. Από το 1979 δίδαξε Ιστορία του 20ού αιώνα (στα Πανεπιστήμια Κρήτης και Αθηνών) και ήταν πιθανώς ο πρώτος που εισήγαγε τη δεκαετία του ’40 – και αποσιωπημένες ή λογοκριμένες θεματικές – στην πανεπιστημιακή διδασκαλία. Το 1985 έγινε (και) Έλληνας πολίτης. Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε πολλά προγράμματα και επιτροπές έρευνας, λ.χ., στη Διεθνή Επιτροπή Ιστορικών που διερεύνησε το παρελθόν του Αυστριακού προέδρου Kurt Waldheim (1987-88), στην European Scientific Foundation με αντικείμενο τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1994-2005), στην Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για τα γερμανικά πολεμικά χρέη (Ουάσιγκτον, State Department, 1998), στην Έκθεση για τα εγκλήματα της Βέρμαχτ (Αμβούργο κ.α., 2001-2004). Τον Απρίλιο 2010 επισκέφθηκε με 17 νέους ιστορικούς το Βερολίνο και άλλους γερμανικούς τόπους μνήμης του Πολέμου και του Ολοκαυτώματος. Από τους καρπούς αυτής της πρωτοβουλίας ήταν ένα ωριαίο ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε επανειλημμένα στη δημόσια τηλεόραση. Έχει συγγράψει περισσότερες από 100 μελέτες. Πρόσφατα βιβλία του: Οι πόλεμοι της μνήμης. Ο Β΄ παγκόσμιος πόλεμος στη δημόσια ιστορία (42012) και Πόλεμος και μεταπολεμικά χρόνια. Ο δύσκολος γερμανοελληνικός αιώνας (2020 στα γερμανικά, σχεδιάζεται ελληνική έκδοση). Το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ τον τίμησε με τριήμερο συνέδριο (2012) και συλλογικό τόμο Η μακρά σκιά της δεκαετίας του ’40. Πόλεμος – Κατοχή – Αντίσταση – Εμφύλιος (2015).

ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΑΙΔΑΛΟΣ 2020 ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

Το Βραβείο Δαίδαλος απονέμεται στον Ρόντρικ Μπίτον (Roderick Beaton) για την πολύπλευρη προσφορά του στα Γράμματα και την επικοινωνία των λαών μέσω του πολιτισμού, με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας. Για τον τιμώμενο μιλά ο συγγραφέας, διευθυντής του ΜΙΕΤ και μέλος της Εταιρείας Διονύσης Καψάλης.

Η Εταιρεία έχει πολλαπλές συνδέσεις με το όνομα του αρχιτέκτονα του λαβυρίνθου και κατασκευαστή μυθικών εξαρτίσεων για πτήσεις, η επικινδυνότητα των οποίων προσιδιάζει στη λογοτεχνία. Το γλυπτό του βραβείου Δαίδαλος έχει φιλοτεχνηθεί από την εικαστικό, συγγραφέα και μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων Ηρώ Νικοπούλου.

Ο Ρόντρικ Μπίτον (Roderick Beaton) γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Εδιμβούργο της Σκωτίας. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Peterhouse (Πανεπιστήμιο του Cambridge) και στη συνέχεια εκπόνησε διδακτορική διατριβή στο ίδιο πανεπιστήμιο με θέμα το ελληνικό δημοτικό τραγούδι. Από το 1988 ώς το 2018 ήταν καθηγητής στην Έδρα Κοραή Νεοελληνικής και Βυζαντινής Ιστορίας, Γλώσσας και Φιλολογίας στο King’s College London και από το 2012 ώς το 2018 διευθυντής του Κέντρου Ελληνικού Σπουδών στο ίδιο πανεπιστήμιο, όπου από το 2018 παραμένει ως ομότιμος καθηγητής. Ανάμεσα στα βιβλία του είναι: Εισαγωγή στη νεότερη ελληνική λογοτεχνία (1996)· Γιώργος Σεφέρης: περιμένοντας τον άγγελο (2003)· Ο πόλεμος του Μπάιρον: ρομαντική εξέγερση, Ελληνική Επανάσταση (2016) και Ελλάδα: Βιογραφία ενός σύγχρονου έθνους (2020). Το 2019 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του επέδωσε το παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής «για την εμβληματική συμβολή [του] στην έρευνα της Νεοελληνικής και Βυζαντινής Ιστορίας, Γλώσσας και Λογοτεχνίας». Εκλέχτηκε στη θέση A.G. Leventis Visiting Professor in Greek στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου για την περίοδο Σεπτεμβρίου-Δεκεμβρίου 2021. Το επόμενο βιβλίο του, The Greeks: A Global History, προβλέπεται να κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 2021.

Οι αποφάσεις για τους βραχείς καταλόγους (από εκδόσεις της προηγούμενης χρονιάς) και τα Βραβεία Γιάννη Βαρβέρη και Μένη Κουμανταρέα, που έχει θεσπίσει η Εταιρεία Συγγραφέων με σκοπό να αναδειχθούν νέες φωνές στην ποίηση και την πεζογραφία, λαμβάνονται από κριτικές επιτροπές που ορίζει επί θητεία το Δ.Σ. της Εταιρείας.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΒΕΡΗ 2020 ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΈΩΝ

Το Βραβείο Γιάννη Βαρβέρη για πρωτοεμφανιζόμενη/ο ποιήτρια ή ποιητή απονέμεται στη Νατάσα Πανδή για το βιβλίο 24 ποιήματα για τη μετακόμιση (εκδόσεις Μελάνι). Το βραβείο θεσπίστηκε στη μνήμη του ποιητή και ιδρυτικού μέλους της Εταιρείας Γιάννη Βαρβέρη (1955-2011) και σκοπό έχει να αναδείξει τις σημαντικότερες νέες ποιητικές φωνές της χώρας.

Στον βραχύ κατάλογο (εκδόσεις 2019, αλφαβητικά):

Αθηνά Βογιατζόγλου, Ερωτοπαίγνια (εκδόσεις Κέδρος)

Γεώργιος Γιαννούτσος, Προσωρινό (εκδόσεις Όταν)                                       

Φιλία Κανελλοπούλου, Τα μέσα μου (εκδόσεις Οροπέδιο)

Μαριάνα Λαλαούνη, Έρμαιο (εκδόσεις Μανδραγόρας)

Φώτης Σκουρλέτης, Φαντάσματα (εκδόσεις Βακχικόν)

Μάριος Χατζηπροκοπίου, Τοπικοί Τροπικοί (εκδόσεις Αντίποδες)

Η Κριτική Επιτροπή απαρτίζεται από τους ποιητές και μέλη της Εταιρείας Μαριγώ Αλεξοπούλου, Γιώργο Γώτη (Πρόεδρο) και Αριστέα Παπαλεξάνδρου.

ΒΡΑΒΕΙΟ MENH ΚΟΥΜΑΝΤΑΡΕΑ 2020 ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΈΩΝ

Το Βραβείο Μένη Κουμανταρέα για πρωτοεμφανιζόμενη/ο πεζογράφο απονέμεται στον Γιώργο Θάνο για το βιβλίο Τα καύκαλα (εκδόσεις Ιωλκός). Το βραβείο θεσπίστηκε στη μνήμη του συγγραφέα και ιδρυτικού μέλους της Εταιρείας Μένη Κουμανταρέα (1931-2014) και σκοπό έχει να αναδείξει τις σημαντικότερες νέες πεζογραφικές φωνές της χώρας.

Στον βραχύ κατάλογο (εκδόσεις 2019, αλφαβητικά):

Ισμήνη Ζαγοραίου, Εξ απροόπτου έρωτες (εκδόσεις Βακχικόν)

Βάσω Καλαντίδου, Στην πέτρα χαραγμένα (εκδόσεις Ενύπνιον)

Δήμητρα Λουκά,  Κόμπο τον κόμπο (εκδόσεις Κίχλη)

Μιχάλης Μαλανδράκης, Patriot (εκδόσεις Πόλις)

Άγγελος Μανουσόπουλος, Στην πόλη των ξένων (εκδόσεις Bell)

Γεωργία Μιχαλαριά, Εκτροφείο θηραμάτων (εκδόσεις Γκοβόστης)

Η Κριτική Επιτροπή απαρτίζεται από τους συγγραφείς και μέλη της Εταιρείας Γιώργο-Ίκαρο Μπαμπασάκη (Πρόεδρο), Μαρία Φακίνου και Κώστα Χατζηαντωνίου.  

 

Η Εταιρεία Συγγραφέων θερμά ευχαριστεί την Α.Ε. την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, υπό την αιγίδα της οποίας τελεί η απονομή των Βραβείων, την Υπουργό Πολιτισμού & Αθλητισμού και το Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού, με τη στήριξη του οποίου υλοποιήθηκε η παρουσίαση των Βραβείων και η επετειακή έκδοση, τους βραβευμένους και όσους τους προσφωνούν, τους συγγραφείς στους βραχείς καταλόγους των Βραβείων και τους πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς και τους εκδότες τους, τον συνθέτη Νίκο Πλάτανο και τους δημιουργούς των βραβείων, τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου και των Κριτικών Επιτροπών και τους άλλους συντελεστές της βράβευσης, όπως τον Δημήτρη Καλοκύρη και την Ελένη Καρρά, τον σκηνοθέτη της διαδικτυακής παρουσίασης Παντελή Αναστασιάδη και την Indigo Graphics.

 

από το προοίμιο του Προέδρου της Εταιρείας στην έκδοση για τα βραβεία:

«Βραβεία Διδώ Σωτηρίου και Δαίδαλος έχουν απονεμηθεί σε ελληνιστές και μεταφραστές από τα ελληνικά, όπως ο Μάριο Βίττι (Mario Vitti) από την Ιταλία, ο Μισέλ Βόλκοβιτς (Michel Volkovitch) από τη Γαλλία, η Σόνια Ιλίνσκαγια (Sonia Ilinskaya) από τη Ρωσία, ο Έντμουντ Κήλυ (Edmund Keeley) από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η Ζντράβκα Μιχάιλοβα (Zdravka Mihaylova) από τη Βουλγαρία, ο Πέδρο Μπάδενας δε λα Πένια (Pedro Bádenas de la Peña) από την Ισπανία και ο Γουίλις Μπάρνστοουν (Willis Barnstone) από τις ΗΠΑ. Έχουν επίσης απονεμηθεί σε κριτικούς, φιλόλογους και γλωσσολόγους, όπως ο Aλέξανδρος Aργυρίου, ο Εμμανουήλ Κριαράς, η Τζίνα Πολίτη, ο Δημήτρης Ραυτόπουλος και ο Χριστόφορος Χαραλαμπάκης, σε ιστορικούς, όπως ο Μαρκ Μαζάουερ (Mark Mazower) και ο Γιώργος Μαργαρίτης, σε μεταφραστές στα ελληνικά, όπως ο Ζήσης Σαρίκας, και σε Έλληνες και ξένους συγγραφείς, όπως ο Γιάννης Δάλλας και ο Κλάουντιο Μάγκρις (Claudio Magris).

Τα βραβεία συνιστούν ένα είδος ανθολόγησης από βιβλία που κυκλοφόρησαν την προηγούμενη χρονιά, όταν πρόκειται για ανά έτος βραβεύσεις, ενώ κορφολογούν από μεγαλύτερες χρονικές περιόδους, όταν πρόκειται για βραβεύσεις συγγραφέων για το έως τότε σύνολο του έργου τους. Κατά τρόπο αντίστροφο, η συμπερίληψη σε ανθολογίες αποτελεί άτυπη βράβευση για τον συγγραφέα. Βραβεία και ανθολογίες ως όψεις ενός κοινού νομίσματος συνυπάρχουν από την αυγή της λογοτεχνίας, η ανάδειξη κειμένων στην ιστορία της οποίας συνιστά διαρκή ανθολόγηση. Εξαρχής επίσης χρονολογούνται ενστάσεις, αντιρρήσεις και συγκρούσεις, που συνδέονται με κάθε είδους αξιολόγηση …

Η επικέντρωση σε τίτλους βιβλίων και ονόματα συγγραφέων, που διευκολύνεται από βραβεύσεις, παραμένει ένα από τα πιο εύλογα επιχειρήματα υπέρ των βραβείων, ιδίως για νεότερους ή λιγότερο γνωστούς συγγραφείς. Από την άποψη αυτή, τα βραβεία ποτέ δεν φαίνονται αρκετά. Αυτό ισχύει ακόμη και για φορείς όπως η Εταιρεία Συγγραφέων, τα μέλη της οποίας συλλογικά συγκεντρώνουν τον μεγαλύτερο αριθμό ελληνικών και ξένων διακρίσεων από οποιονδήποτε ελληνικό φορέα στον χώρο του βιβλίου …

Το δεύτερο μέρος της επετειακής έκδοσης αποτελεί η συμπληρωμένη έκδοση της μεγάλης ανθολογίας της Εταιρείας Συγγραφέων, στην οποία αυτο-ανθολογούνται περισσότερα από 220 μέλη της με δημοσιευμένα ή αδημοσίευτα κείμενα ή αποσπάσματά τους …»

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

Η Εταιρεία Συγγραφέων, μη κερδοσκοπικό σωματείο που ιδρύθηκε το 1981 με επίτιμο Πρόεδρο τον Οδυσσέα Ελύτη, αποτελεί μείζονα φορέα ποιητών, πεζογράφων, δοκιμιογράφων, μεταφραστών, κριτικών και άλλων ανθρώπων του λόγου που γράφουν στα ελληνικά, ενώ αντεπιστέλλοντα και επίτιμα μέλη της αποτελούν διακεκριμένοι νεοελληνιστές και επιφανείς ξένοι συγγραφείς. Στα εκλιπόντα μέλη της συγκαταλέγονται οι Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Μανόλης Αναγνωστάκης, Αλέξανδρος Αργυρίου, Γιάννης Δάλλας, Κική Δημουλά, Νίκος Εγγονόπουλος, Ουμπέρτο Έκο, Παύλος Ζάννας, Άλκη Ζέη, Νίκος Θέμελης, Μαρία Ιορδανίδου, Γιώργος Ιωάννου, Νικόλας Κάλας, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Παναγιώτης Κονδύλης, Αλέξανδρος Κοτζιάς, Εμμανουήλ Κριαράς, Ζακ Λακαριέρ, Τάσος Λειβαδίτης, Βύρων Λεοντάρης, Δημήτρης Μαρωνίτης, Άμος Οζ, Μάριος Πλωρίτης, Ζακλίν ντε Ρομιγί, Αντώνης Σαμαράκης, Μίλτος Σαχτούρης, Κώστας Ταχτσής, Πάτρικ Λι Φέρμορ, Δημήτρης Χατζής, Γιώργος Χειμωνάς, Σέιμους Χίνι και πολλοί άλλοι.

Η Εταιρεία Συγγραφέων αποτελεί φορέα προάσπισης της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης και των ηθικών και πνευματικών δικαιωμάτων των συγγραφέων, προαγωγής και εκπροσώπησης στο εξωτερικό της ελληνικής λογοτεχνίας και γλώσσας, αλληλεγγύης προς συγγραφείς και διοργάνωσης πολιτιστικών εκδηλώσεων εθνικής και διεθνούς εμβέλειας. Δεν υπάρχει πολιτιστικό γεγονός μείζονος σημασίας στην Ελλάδα ή μεγάλου ελληνικού ενδιαφέροντος στο εξωτερικό, στο οποίο να μη συμμετέχουν κατά τον έναν ή τον άλλον τρόπο μέλη της. Οι δράσεις της Εταιρείας προάγουν την πνευματική ζωή του τόπου και την ακτινοβολία της διεθνώς.

Κάθε χρόνο η Εταιρεία απονέμει τέσσερα βραβεία σε αναγνωρισμένους και πρωτοεμφανιζόμενους Έλληνες ή ξένους συγγραφείς που προάγουν τα ελληνικά γράμματα και τον πολιτισμό. Μετά από πρόταση της Εταιρείας καθιερώθηκε διεθνώς από την UNESCO η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Η Εταιρεία έχει επίσης πλούσια εκδοτική δράση, που περιλαμβάνει ετήσιο Ημερολόγιο με πρωτότυπα κείμενα μελών της. «Λογοτεχνία & επανάσταση (1821-2021)» ήταν το θέμα του Ημερολογίου 2020 της Εταιρείας Συγγραφέων, ενώ «Λογοτεχνία & μυστήριο», με αφορμή την Ελευσίνα, το θέμα του Ημερολογίου 2021, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστη.

Πληροφορίες για τη δράση της Εταιρείας Συγγραφέων και τα τακτικά, επίτιμα & αντεπιστέλλοντα μέλη της μπορούν να αναζητηθούν στον ιστότοπό της (www.authors.gr). Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου εκλέγονται από τη Γενική Συνέλευση και υπηρετούν αμισθί, συνεπικουρούμενα από εθελοντές. Με έργο αναγνωρισμένης λογοτεχνικής αξίας, υποψήφιοι για μέλη πρέπει να προταθούν από επτά ήδη μέλη της Εταιρείας και να υπερψηφιστούν με αυξημένη πλειοψηφία από τη Γενική Συνέλευση σε μυστική ψηφοφορία.

Διοικητικό Συμβούλιο (2019-2021)

Γιώργος Χουλιάρας, Πρόεδρος
Ιωσήφ Βεντούρας, Αντιπρόεδρος
Αγγελική Στρατηγοπούλου, Γενική Γραμματέας
Μαρίζα Ντεκάστρο, Ταμίας
Μαρία Κούρση, Μέλος
Φαίδων Ταμβακάκης, Μέλος
Έλενα Χουζούρη, Μέλος                                                       

Επιστροφή

Η Εταιρεία Συγγραφέων αποχαιρετά το επίτιμο μέλος της Λόρενς Φερλινγκέτι

Περιμένω/ κάποιους υπαινιγμούς/ αθανασίας …/ και περιμένω/ κάποιες εκδοχές μη προμελετημένης τέχνης …/ και περιμένω να γράψω/ το μεγάλο ανεξίτηλο ποίημα …/ και διαρκώς περιμένω/ οι εραστές που διαφεύγουν στην Ελληνική Υδρία/ επιτέλους να συναντηθούν/ και να αγκαλιαστούν/ και αναμένω/ διαρκώς και πάντοτε/ μια αναγέννηση του θαύματος *

Η Εταιρεία Συγγραφέων με μεγάλη λύπη αποχαιρετά τον Αμερικανό ποιητή, ζωγράφο, μεταφραστή, κριτικό, βιβλιοπώλη, εκδότη, υπερασπιστή της ελευθερίας του λόγου και επίτιμο μέλος της Εταιρείας Λόρενς Φερλινγκέτι (Lawrence Ferlinghetti, 24 Μαρτίου 1919 – 22 Φεβρουαρίου 2021).

Από τα περισσότερα από τριάντα βιβλία του, η εμβληματική πρώτη συλλογή ποιημάτων «Coney Island of the Mind» (1958), που έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, υπολογίζεται να έχει ξεπεράσει σε πωλήσεις το ένα εκατομμύριο αντίτυπα.

Έχοντας αφυπηρετήσει από το ναυτικό μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ολοκληρώσει ένα Μάστερ στην αγγλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια στη Νέα Υόρκη, συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στη Σορβόννη. Η πόλη στη σύγχρονη ποίηση ήταν το θέμα της διατριβής του.

Το 1951 μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο, όπου δύο χρόνια αργότερα έβαλαν από 500 δολάρια με τον κοινωνιολόγο Πήτερ Ντιν Μάρτιν για να ξεκινήσουν το ιστορικό βιβλιοπωλείο City Lights (από τον τίτλο «Φώτα της πόλης» της ταινίας του Τσάπλιν), που θα στήριζε μικρό ομώνυμο εκδοτικό οίκο. Επρόκειτο για το πρώτο βιβλιοπωλείο που διέθετε μόνο χαρτόδετα βιβλία (paperbacks).

Ο Φερλινγκέτι συνελήφθη βάσει νόμου περί ασέμνων δημοσιευμάτων μετά την έκδοση το 1956 της συλλογής του Άλεν Γκίνσμπεργκ «Ουρλιαχτό και άλλα ποιήματα». «Δεν είναι ο ποιητής, αλλά αυτά που παρατηρεί, που αποκαλύπτονται ως χυδαία», έγραψε ο Φερλινγκέτι σε άρθρο του. Η απαλλαγή του από τις κατηγορίες στήριξε την ελευθερία της έκφρασης και διεύρυνε την ακτιβιστική του δράση.

Συνεχίζοντας να εκδίδει βιβλία και πολλών άλλων ποιητών και πεζογράφων της «γενιάς των Μπιτ», συνέδεσε το όνομά του μαζί τους, παρά τις διασαφήσεις του ότι δεν συμμετείχε στον αρχικό πυρήνα του καλλιτεχνικού αυτού ρεύματος.

Άλλωστε, «η ποίηση είναι η συντομότερη απόσταση μεταξύ δύο ανθρώπων», έχει πει ο Λόρενς Φερλινγκέτι
______________________________________

* Από ανάρτηση στον ιστότοπο της Εταιρείας Συγγραφέων του ποιήματος «Περιμένω», σε απόδοση Γιώργου Χουλιάρα, με ευχές για τα 99 χρόνια του ποιητή: Ο Ferlinghetti 99 ετών | Εταιρεία Συγγραφέων (authors.gr) Με ευχές για τα 100 του χρόνια, ανάρτηση στον ιστότοπο της Εταιρείας Συγγραφέων του ποιήματος «Σκύλος», σε μετάφραση του Βασίλη Παπαγεωργίου: ΦΕΡΛΙΝΓΚΕΤΙ 100 | Εταιρεία Συγγραφέων (authors.gr) Μεταφράσεις άλλων ποιημάτων του Φερλινγκέτι στον ιστότοπο της Εταιρείας: LAWRENCE FERLINGHETTI | Εταιρεία Συγγραφέων (authors.gr)

Επιστροφή

Ανακοίνωση για τον θάνατο του Γιώργου Παγανού

Με μεγάλη θλίψη ενημερωθήκαμε σήμερα για τον θάνατο του φιλολόγου, κριτικού λογοτεχνίας και ιδρυτικού μέλους της Εταιρείας Συγγραφέων, Γιώργου Παγανού. Ο Γιώργος Παγανός συνέβαλε στην ανανέωση κειμένων της λογοτεχνίας στη Μέση Εκπαίδευση και στη διδακτική τού μαθήματος, ενώ έργα του όπως Η Νεοελληνική Πεζογραφία, Θεωρία και Πράξη επανεκδόθηκαν πολλές φορές και αποτέλεσαν βιβλία αναφοράς για τους φιλολόγους στην εκπαίδευση.

Ο Γιώργος Παγανός γεννήθηκε στον Βόλο το 1932. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εργάστηκε ως φιλόλογος στη Δημόσια Εκπαίδευση, στις Σχολές Επιμόρφωσης Λειτουργών Μ. Ε. και στα Π.Ε.Κ. (Περιφερειακά Επιμορφωτικά Κέντρα), και ως Σχολικός Σύμβουλος στην Ανατολική Αττική. Έγραψε, μεταξύ άλλων, τα Σκαριμπολογικά, τις  Αναζητήσεις στη σύγχρονη πεζογραφία (κριτικά μελετήματα), τη μελέτη Ο εκπαιδευτικός δημοτικισμός και ο Κωστής Παλαμάς, το έργο Τρεις μεταπολεμικοί πεζογράφοι - Χριστόφορος Μηλιώνης, Νίκος Μπακόλας, Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος, και το Μοντερνισμός και Πρωτοπορίες. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων (Π.Ε.Φ.).

Στους οικείους του εκφράζουμε θερμά συλλυπητήρια.

Επιστροφή

«Πενήντα χρόνια από τον θάνατο του Γιώργου Σεφέρη» Πρόσκληση  σε διαδικτυακό εορτασμό

Εταιρεία Συγγραφέων: Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 2021

«Πενήντα χρόνια από τον θάνατο του Γιώργου Σεφέρη»

Πρόσκληση στα μέλη να συμμετάσχουν σε διαδικτυακό εορτασμό

Μετά από πρόταση της Εταιρείας Συγγραφέων, που το 1998 γιόρτασε για πρώτη φορά την Ημέρα Ποίησης, η UNESCO έναν χρόνο αργότερα ανακήρυξε ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης την 21η Μαρτίου, που συμπίπτει με την εαρινή ισημερία.

Στις συνθήκες που επικρατούν φέτος, η Εταιρεία Συγγραφέων προσκαλεί τα μέλη της να στείλουν – έως τις 11 Μαρτίου, το αργότερο – αποσπάσματα (έως 500 λέξεις) από ανέκδοτα ή δημοσιευμένα έργα τους (ποίηση, πεζογραφία ή δοκίμιο), που θα αναρτηθούν αλφαβητικά στον ιστότοπο της Εταιρείας (www.authors.gr) ως συμμετοχή στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης 2021 από την Εταιρεία Συγγραφέων, πενήντα χρόνια από τον θάνατο του Γιώργου Σεφέρη.

Οι συμμετοχές πρέπει να σταλούν στη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Αντιπροέδρου της Εταιρείας Ιωσήφ Βεντούρα (iossifventura@gmail.com), με κοινοποίηση στη διεύθυνση της Εταιρείας (info@authors.gr). 

Επιστροφή

Μηδενική ανοχή: Ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων

 Μηδενική ανοχή: Ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων

Αποτελεί υποχρέωση η μηδενική ανοχή και καταδίκη της σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης στον χώρο της τέχνης, του αθλητισμού ή οπουδήποτε εμφανίζονται.
Αποτελεί υποχρέωση η στήριξη θυμάτων που καταγγέλλουν περιστατικά έμφυλης βίας και εκμετάλλευσης ιεραρχικής εξάρτησης, σπάζοντας ένα φράγμα σιωπής που πνίγει την κοινωνία.
Η εκμετάλλευση μιας ασύμμετρης σχέσης παραβιάζει τη συνταγματική αρχή της ισότητας και υπονομεύει τη δημοκρατία.

Επιστροφή

GREEK WRITERS IN ENGLISH Katerina Anghelaki-Rooke, Kiki Dimoula, Jenny Mastoraki and Niki Marangou

 GREEK WRITERS IN ENGLISH

A series of online talks in English, organised by The Hellenic Centre and The Society for Modern Greek Studies every Wednesday at 7pm (UK time) from 10 February until 3 March.

The series will present four women writers from Greece and Cyprus: Katerina Anghelaki-Rooke, Kiki Dimoula, Jenny Mastoraki and Niki Marangou. The first lecture of the series was initially presented in the Summer of 2020.

To obtain the links for the talks please email us at press@helleniccentre.org or register for each separate lecture via Eventbrite using the links below:

PROGRAMME

Wednesday 10 February 2021, 7pm (UK time)
Katerina Anghelaki-Rooke by Dr Liana Giannakopoulou

Katerina Anghelaki-Rooke (1939-2020) is one of Greece’s leading female poetic voices with a work that spans over thirty years. She is also a linguist and an acclaimed translator. Her work is widely read in Greece and it has also received official recognition: it has been awarded the Greek National Poetry Prize in 1985 and the Greek Academy’s Poetry Prize in 2000. Although Anghelaki-Rooke lived in Athens it is the island of Aegina, where she spent her summers as a child and where she returned throughout her life, that holds a special place in her heart. The beautiful family home with its orchard of pistachio trees was a heaven of inspiration and a writing retreat. The body, myth and nature but above all language and its ability to convey emotions and experiences are central features of Anghelaki-Rooke’s poetry. This video presentation offers an introduction to her life and key themes of her work.

Liana Giannakopoulou teaches Modern Greek Literature in the Faculty of Modern and Medieval Languages and Linguistics of the University of Cambridge. She is the author of The Power of Pygmalion. Ancient Greek Sculpture in Modern Greek Poetry (Peter Lang 2007) and of The Parthenon in Poetry. An Anthology (in Greek, ELIA 2009). She has also co-edited Culture and Society in Crete. From Kornaros to Kazantzakis (Cambridge Scholars 2017), a selection of papers presented at an international conference held in Cambridge. She is the current Chair of the Society for Modern Greek Studies.

Wednesday 17 February 2021, 7pm (UK time)
Kiki Dimoula by Dr Despoina Papastathi

Kiki Dimoula (1931-2020) was a Greek poet and member of the Academy of Athens. Her reputation had been firmly established by the 1960s and she received many awards, such as

the Greek State Prize twice, the Grand State Prize, the Ouranis Prize, as well as the European Prize for Literature. She published her first poem, “Shadow” in 1950 in the literary magazine Nea Estia, by her father’s name, Kiki Radou. From 1956 until 2016 she wrote and published fourteen poetic collections. Many of her poems have been translated in foreign languages such as English, French, German, Danish, Swedish. Kiki Dimoula’s poetry is a representable case of the elegiac tonality that characterizes Greek post-war poetry. The questioning and the anxiety caused by the inevitable of death are expressed in her poetry by the poetics of the ephemeral body and are the dominant motives of her writing since early production and the collection of Erebus (1956). The degradation of the death rituals, the contradiction of body and soul, the frustration of the erotic experience and feelings, the dominance of grief and melancholy, the topography of decay, the catalytic influence of time, the rejection of the soteriological dimension of the Christian myth, the appropriation of the ancient Greek myth, are some of the thematic motives that distinguish the poetics of Kiki Dimoula and the elegiac tonality of her poetry. The existential questioning is deepened in her dialogue with the arts of photography and sculpture. These motives are expressed by the poetics of death where repetition, ellipsis, opposites such as hope-despair, existence-inexistence, metonymy, metaphor and irony play a major role. Also, nominalizations, adjectivizations and neologisms are important stylistic mannerisms of Kiki Dimoula.

Despoina Papastathi teaches Modern Greek Literature at the Department of Philology of the University of Ioannina, Greece. Her research interests focus on Greek literature of the 20th and 21st century, on poetic genres such as elegy, fiction-elegy, crime fiction, on the relation of literature with other arts such as photography, painting, sculpture. Dr Papastathi’s research articles have been published in scholarly journals and she has taken part in many conferences. She is the author of Κική Δημουλά «aχθοφόρος μελαγχολίας». Ποίηση και ποιητική του πένθους, Gutenberg, Athens 2018.

Wednesday 24 February 2021, 7pm (UK time)
Jenny Mastoraki by Dr Sarah Ekdawi

Jenny Mastoraki was a leading poetic voice of the 1970s and '80s but then stopped publishing poetry, apparently to focus on her work as a literary translator. A student at the time of the 1967 coup, she first began publishing poetry in anthologies that were subject to censorship. Thereafter, she has exercised a strict control over biographical information and translations of her work. This talk will focus on Mastoraki's four slim volumes of poetry, with illustrative readings.

Sarah Ekdawi is a Faculty Research Fellow at the University of Oxford and the Reviews Editor of Byzantine and Modern Greek Studies. She is a graduate of King's College London, Trinity College Dublin and the University of Oxford, where she gained her D.Phil in 1991, with a thesis entitled 'The Poetic Practice of Anghelos Sikelianos'. She was later awarded a post-doctoral research fellowship at the Queen's University of Belfast, where she was also a visiting lecturer for several years. Ekdawi's publications include studies of Cavafy, Sikelianos, Ritsos, sixteenth century Cypriot sonnets and the Byzantine heroic romance of Digenis Akrites. She is also a qualified technical translator and practising literary translator. In May 2019, she was awarded an honorary doctorate in English Teaching by MCU Thailand, where she is also a visiting professor.

Wednesday 3 March 2022, 7pm (UK time)
Niki Marangou by Dr Liana Giannakopoulou

Niki Marangou (1948-2013) is one of the most important Cypriot artists and a leading female voice. She has written poems, novels and short stories, and her poetry has been awarded the Cavafy Prize (1998) and the Athens Academy Award (2007). She is also an acclaimed painter having exhibited her work in various galleries in Cyprus. She has participated in two international exhibitions: the Biennale of Graphic Arts in Ljubljana (1993) and the sixth Biennale of Cairo (1996). She owned the bookshop Kochlias in Nicosia from 1980 to 2007. This this video presentation introduces you to her life and work and focuses on important themes of her poetry and prose exploring at the same time how they may be related to various paintings and photographs that accompany her stories.

Dr Liana Giannakopoulou teaches Modern Greek Literature in the Faculty of Modern and Medieval Languages and Linguistics of the University of Cambridge. She is the author of The Power of Pygmalion. Ancient Greek Sculpture in Modern Greek Poetry (Peter Lang 2007) and of The Parthenon in Poetry. An Anthology (in Greek, ELIA 2009). She has also co-edited Culture and Society in Crete. From Kornaros to Kazantzakis (Cambridge Scholars 2017), a selection of papers presented at an international conference held in Cambridge. She is the current Chair of the Society for Modern Greek Studies.

 

Society for Modern Greek Studies

The Society for Modern Greek Studies exists to promote teaching and research in Modern Greek Studies throughout the United Kingdom. It organizes regular events, disseminates information, and collaborates with other related institutions and organizations. Its online journal Modern Greek Studies Online began publication in 2015. The Society also acts as the UK national body representing our subject and is affiliated to the European Society of Modern Greek Studies.

http://www.moderngreek.org.uk/society/

 

The Hellenic Centre

The Hellenic Centre, which celebrated its 25th Anniversary in 2019, is a vibrant cultural hub in the heart of London, situated in a beautiful five-storey Portland stone listed building of the early 1900s. It is a platform for all aspects of Hellenism and many kinds of cultural cooperation and exchanges. Its mission is to promote an awareness and appreciation of Hellenic culture for Greeks and non-Greeks alike, bring together Hellenes in the diaspora and provide a ‘home’ for the cultural activities of the Greek and Greek Cypriot cultural organisations and societies in London. The Centre’s rich cultural programme includes theatre performances, film screenings, discussions, readings, presentations, a great variety of musical events including opera, classical and modern music, a wide range of photograph or painting exhibitions and lectures by distinguished speakers, most of them free to the public, as well as Modern Greek Language courses to adults. The Centre is a charitable, non-political, non-governmental, self-funded organisation and relies on the support of its members and friends and on income generated by hiring out the venue. New members and donations are always welcome as they sustain the Centre into the future and enable it to continue providing high quality cultural, educational and fun events for a diverse audience.

www.helleniccentre.org

Επιστροφή

ΘΕΜΗΣ ΛΙΒΕΡΙΑΔΗΣ

Οίκος εν έτει 1821 ...έτι υφιστάμενος 

 

Κάθισε αναμεσό μας στο τραπέζι
Είπε να σταματήσουμε αυτήν τη μουσική
Διάλεξε τη μεγάλη καραβίδα
Της τσάκισε τα πόδια
Όπως παλιά το χέρι του
Ρούφηξε το κρασί ως κάτω διψασμένος
Και κάρφωσε το βλέμμα του στην όμορφη
Χάρισέ μου είπε βραχνά τ’ ονοματάκι σου
Εκείνη έκαμνε τη δύσκολη
Της έπιανα κι εγώ το γόνατο κάτω απ’ το τραπέζι
Ίσως σε λεν’ Ελευθερία ψιθύρισε
Και μες στα μάτια του χύθηκε αίμα 
Άμα σε βάλω από κάτω 
Μπορεί και να σε βαρεθώ 
Όπως αυτοί που σε πλαγιάζουν 

Έκανε πέρα την καρέκλα
Πετώντας πάνω στ’ αποφάγια 200 γρόσια
Για τόσο μέτρησε αυτόν το ρεφενέ.  

Επιστροφή

Ανακοίνωση για τον θάνατο της Κατερίνας Ζαρόκωστα

Η Εταιρεία Συγγραφέων εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια για την απώλεια της Κατερίνας Ζαρόκωστα. Η Κατερίνα Ζαρόκωστα ήταν από τα ενεργά μέλη της Εταιρείας, διατέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και υπήρξε από τους βασικούς συντονιστές της Λέσχης Ανάγνωσης της Εταιρείας Συγγραφέων, που ιδρύθηκε το 2011 με δική της πρωτοβουλία. Το χαμόγελο και η αισιοδοξία της θα μας λείψουν.

Η Κατερίνα Ζαρόκωστα σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Κοινωνική Ψυχολογία στο Παρίσι, στην Ecole Pratique. Από το 1979 ως το 1993 συνεργάστηκε με την Κρατική Ραδιοφωνία, αρχικά με το Γ΄ Πρόγραμμα του Μάνου Χατζιδάκι, και στη συνέχεια με το Α΄ Πρόγραμμα, σε εκπομπές πολιτιστικού περιεχομένου. Συνεργάστηκε επίσης με την Κρατική Τηλεόραση (ΕΤ1), ως σεναριογράφος (Κοχλίας, Το κουτί της Πανδώρας, Η δική σου μέρα), ως συντονίστρια συζήτησης σε εκπομπή με αντικείμενο προβλήματα εφήβων και ενηλίκων (Μικροί Μεγάλοι) και ως σύμβουλος ενημερωτικής εκπομπής (Υμείς και ημείς). Ήταν υπεύθυνη βιβλιοπαρουσίασης στο περιοδικό Elle (1993 - 2000) και στο περιοδικό Θητεία. Δίδαξε Γαλλική γλώσσα στην Πανεπιστημιακή Λέσχη Αθηνών και Ελληνική γλώσσα και πολιτισμό σε Αμερικανούς φοιτητές στο Αρκαδικό Κέντρο Βαλκανικών και Μεσογειακών Σπουδών. Συνεργάστηκε με περιοδικά και εφημερίδες και υπήρξε μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του λογοτεχνικού περιοδικού Ρεύματα.

Είχε γράψει διηγήματα, νουβέλες, μυθιστορήματα (Οι αδερφές Ραζή, Του έρωτα και της τύχης, Ένα κομματάκι ουρανός κ.ά.) και είχε ασχοληθεί επίσης με την παιδική λογοτεχνία και τη μετάφραση.

Στο τελευταίο της βιβλίο, τις Ιστορίες Οικογενειακής Τρέλας, αναφερόμενη στην ασθένεια που την ταλαιπώρησε τα τελευταία χρόνια, γράφει: «Ο ορίζοντας στένεψε αποπνικτικά. Στράφηκα λοιπόν προς τα πίσω όπου τα γεγονότα ουκ απογίνονται. Πίσω, πιο πίσω, παρά πίσω έφτασα στα ξέγνοιαστα φωτεινά καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων. Προχώρησα στην εφηβεία, ως την ενηλικίωσή μου. Το βιβλίο αυτό ήταν για ένα μεγάλο διάστημα το παράθυρό μου στον κόσμο».

 Για περισσότερα εργοβιογραφικά στοιχεία:  http://www.authors.gr/members/view/author_88

Attachments area

Επιστροφή

Ανακοίνωση για τον θάνατο του Βασίλη Αλεξάκη

Με μεγάλη μας θλίψη πληροφορηθήκαμε τον θάνατο του διεθνώς αναγνωρισμένου και ιδιαίτερα αγαπητού, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γαλλία όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, συγγραφέα και μέλους της Εταιρείας Βασίλη Αλεξάκη. Ο πολυβραβευμένος συγγραφέας έγραφε στα ελληνικά και στα γαλλικά, ταξίδευε ανάμεσα στις δύο αυτές γλώσσες και τους δύο πολιτισμούς και ποτέ, όπως έχει πει ο ίδιος, «καμία από τις δύο γλώσσες δεν πρόδωσε και καμία δεν τον πρόδωσε».

Στους οικείους του εκφράζουμε θερμά συλλυπητήρια.

Ο Βασίλης Αλεξάκης γεννήθηκε το 1943 στην Αθήνα, ενώ σε ηλικία 17 ετών έφυγε με υποτροφία για την Λιλ της Γαλλίας, όπου σπούδασε δημοσιογραφία. Το 1968, λόγω της δικτατορίας των συνταγματαρχών, επέστρεψε στη Γαλλία όπου και εγκαταστάθηκε πλέον μόνιμα, εξασκώντας το επάγγελμα του δημοσιογράφου (συνεργαζόμενος με έντυπα όπως το La Croix και La Quinzaine littéraire, ενώ στο ραδιόφωνο με την France Culture), του κριτικού βιβλίου για την εφημερίδα Le Monde και του χρονογράφου.  

Ο Βασίλης Αλεξάκης έγραψε τα πρώτα του μυθιστορήματα (Το σάντουιτς, Τα κορίτσια του Σίτυ Μπουμ-Μπουμ κ.ά.) στα γαλλικά, ενώ το πρώτο μυθιστόρημα που έγραψε στη μητρική του γλώσσα, το «Τάλγκο» (1982), γνώρισε επίσης μεγάλη επιτυχία και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο. Συγγραφέας μεταξύ άλλων του «Κλαρινέτου», του «Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα», του «Οι ξένες λέξεις», του «Παρίσι-Αθήνα» και του «Γιατί κλαις;», συνέχισε όλη του τη ζωή να ταξιδεύει ανάμεσα στις δυο γλώσσες, καθώς, όπως έχει πει ο ίδιος, «καμία δεν πρόδωσε και καμία από τις δύο δεν τον είχε ποτέ προδώσει». Το έργο του αγαπήθηκε ιδιαίτερα σε Ελλάδα και Γαλλία, αλλά και σε πολλές ακόμα χώρες όπου μεταφράστηκε.

Πέρα από τη συγγραφή, ο Αλεξάκης είχε ασχοληθεί επίσης με το χιουμοριστικό σκίτσο και με τον κινηματογράφο. Είχε σκηνοθετήσει την ταινία μικρού μήκους Είμαι κουρασμένος (βραβείο Φεστιβάλ Τουρ και Γαλλικού Κέντρου Κινηματογράφου), τις τηλεταινίες Ο Νέστωρ Χαρμίδης περνά στην επίθεση και Το Τραπέζι και τη μεγάλου μήκους Αθηναίοι (Α΄ βραβείο διεθνούς φεστιβάλ ταινιών χιούμορ του CHAMROUSSE).

Για το συγγραφικό του έργο, ο Αλεξάκης είχε τιμηθεί με τα βραβεία Αλμπέρ Καμί, Αλεξάντρ Βαιλάτ, Σαρλ Εσμπραγιά, με το Βραβείο Medicis για το βιβλίο του «Η μητρική γλώσσα, με το Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας για το έργο του «μ.Χ.» και με το Μεγάλο Βραβείο της Γαλλικής Γλώσσας για το σύνολο του έργου του.

Το 2017 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας από το τμήμα Γαλλικής γλώσσας και φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

 

 

 

 

 

Attachments area

Επιστροφή

ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΝΗΣ


CODA


Πάντα εσύ θα νικάς στο τέλος
το ξέρω
ωστόσο εγώ πασχίζω
να παίξω μαζί σου στα ίσια
γευόμενος μέχρι το μεδούλι
την ηδονή απ’ τα μικρά μου τρόπαια
κι αν καταφέρω στο φινάλε 
λίγο προτού μ’ αποτελειώσεις
την τύχη μου να ιντριγκάρω
θα πάρω ακόμη μια βαθιάν ανάσα
και βγάζοντας απ’ το μανίκι μου τον άσο
θα σ΄ αναγκάσω σε παράταση


[από την ποιητική συλλογή: Στου κανενός τη χώρα, Μεταίχμιο 2020]

Επιστροφή

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ  Λογοτεχνία & μυστήριο  Ημερολόγιο 2021 της Εταιρείας Συγγραφέων

Λογοτεχνία & μυστήριο
Ημερολόγιο 2021 της Εταιρείας Συγγραφέων
με πρωτότυπα κείμενα μελών της Εταιρείας

Προοίμιο: Γιώργος Χουλιάρας
Επιμέλεια & εισαγωγή: Αγγελική Στρατηγοπούλου
Φωτογραφίες & εξώφυλλο: Μαρία Στέφωση
Σχεδιασμός έκδοσης: Indigo Graphics

Σχήμα:14x21, Σελίδες: 208
ISBN 978-960-606-161-5
Τιμή: 12,00€

Για παραγγελία: https://www.govostis.gr/product/6252/logotexnia-kai-mystirio.html

 

Με θέμα «Λογοτεχνία και μυστήριο» κυκλοφορεί το Ημερολόγιο 2021 της Εταιρείας Συγγραφέων από τις εκδόσεις Γκοβόστη, με πρωτότυπα κείμενα μελών της Εταιρείας και ευρηματικές αναφορές στα Ελευσίνια και άλλα μυστήρια. Το επιτραπέζιο εβδομαδιαίο Ημερολόγιο, που επιμελήθηκε η Γενική Γραμματέας της Εταιρείας Αγγελική Στρατηγοπούλου, κοσμούν φωτογραφίες και εξώφυλλο της φωτογράφου Μαρίας Στέφωση, ενώ ιδιαίτερες ευχαριστίες εκφράζονται στην Τράπεζα της Ελλάδος.

«Στην αμφίδρομη σχέση μεταξύ μυστηρίου και λογοτεχνίας, η επίλυση μυστηρίων ως συγκεκριμένο είδος ιστοριών καθιερώνεται μετά τον Έντγκαρ Άλλαν Πόε … Η αναζήτηση προδρόμων οδηγεί σε βιβλικές ιστορίες του Δανιήλ, στον Οιδίποδα, σε χίλιες και μία νύχτες και σε διαδραματιζόμενα σε παλαιές κινεζικές δυναστείες. Γενικά, κάθε αφήγηση συνιστά επίλυση ενός μυστηρίου», σημειώνει στο προοίμιό του ο Πρόεδρος της Εταιρείας Γιώργος Χουλιάρας.

«Σε αντίστροφη κατεύθυνση, απαραίτητη διάσταση κάθε μυστηρίου, ζωής και θανάτου, είναι ο λόγος που εκφέρεται ή σιωπά τελετουργικά», συνεχίζει. Στην Ελλάδα, «ως δημόσια τελετουργία αναδύθηκε το θέατρο, δηλαδή η εν κινήσει ποίηση. Είναι σύμπτωση ότι ο πρώτος μεγάλος τραγικός, ο Αισχύλος, προέρχεται από την Ελευσίνα, χώρο κορυφαίων αρχαίων μυστηρίων; Ένα δίδυμο μυστήριο συγγραφής και ανάγνωσης συγκροτείται … Τόπος και άφιξη είναι η Ελευσις, όπως θυμίζει ο χωρίς τόνο τίτλος συλλογής του Νίκου Εγγονόπουλου … Μυστήρια λέγονται μεσαιωνικά θεατρικά έργα με θρησκευτική υπόθεση … Σε ενενήντα συνέχειες δημοσιεύτηκε (1842-1843) το πιο δημοφιλές λαϊκό μυθιστόρημα, τα «Μυστήρια των Παρισίων» … Για τα «Μυστήρια της Κεφαλλονιάς» (1856) αφορίστηκε ο Ανδρέας Λασκαράτος … Ο Σωκράτης είχε αρνηθεί να μυηθεί στα Μυστήρια. Η μύηση θα του σφράγιζε το στόμα …»

«Σε μια εποχή όπου τα μυστήρια του κόσμου τούτου λύνονται το ένα κατόπιν του άλλου ή καταβάλλονται προσπάθειες για την επίλυσή τους, υπάρχουν κάποια που φαίνεται ότι δεν μπορούν ή δεν πρέπει να λυθούν ποτέ …» σημειώνει στην εισαγωγή στο Ημερολόγιο η Αγγελική Στρατηγοπούλου, που ευχαριστεί όσους ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση του Διοικητικού Συμβουλίου, τη Μαρία Στέφωση και τη Μαρίνα Κολιτσοπούλου. Το Ημερολόγιο 2021 της Εταιρείας Συγγραφέων αφιερώνεται «στους απανταχού μυστηριώδεις».

Για περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια, η Εταιρεία Συγγραφέων εκδίδει λογοτεχνικά θεματικά ημερολόγια με πρωτότυπα κείμενα μελών της, σε συνεργασία με εκδοτικούς οίκους, με εικονογράφηση από γνωστούς καλλιτέχνες και με τη στήριξη πολλών φορέων. Θέματα πρόσφατων ημερολογίων ήταν: «Οδυσσέας (ένας διεθνής ελληνικός μύθος)», με εικονογράφηση του Γιάννη Στεφανάκι, «Γέφυρες», με φωτογραφίες του Ανδρέα Σμαραγδή, «Φεγγάρι», με εξώφυλλο του Γιώργου Ρωμανού, «Πολλαπλές αρχαιότητες», με πρόλογο του Μανόλη Κορρέ και φωτογραφίες του Σωκράτη Μαυρομμάτη, «Διαβάζοντας την Αθήνα», με φωτογραφίες του Παναγιώτη Τραπάτσα – που κυκλοφόρησε έναν χρόνο πριν αναδειχθεί η Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα του Βιβλίου – και «Πώς φοριούνται οι λέξεις: Λογοτεχνία & ένδυση», εικονογραφημένο με σκηνικά και κοστούμια του Γιώργου Πάτσα. Προδρομικά κυκλοφόρησε πέρυσι το Ημερολόγιο της Εταιρείας Συγγραφέων με θέμα «Λογοτεχνία & επανάσταση (1821-2021)», με εξώφυλλο της Κατερίνας Μαμάη.Στο Ημερολόγιο 2021 της Εταιρείας Συγγραφέων, με θέμα «Λογοτεχνία και μυστήριο» και αφορμή την Ελευσίνα, σε σχέση με την ανάδειξη της οποίας σε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης οι εκδηλώσεις έχουν μετατεθεί λόγω της πανδημίας, συμμετέχουν με κείμενά τους τα εξής μέλη της Εταιρείας Συγγραφέων:

Hans Eideneier, Δημήτρης Αλεξίου, Μαριγώ Αλεξοπούλου, Διαμαντής Αξιώτης, Γιάννης Ατζακάς, Άννα Αφεντουλίδου, Γιώργος Βέης, Ιωσήφ Βεντούρας, Ηλίας Γκρης, Ανθούλα Δανιήλ, Γεράσιμος Δενδρινός, Γιάννης Δούκας, Λίλυ Εξαρχοπούλου, Ελένη Ηλιοπούλου-Ζαχαροπούλου, Κλείτος Ιωαννίδης, Γιάννης Καισαρίδης, Λεωνίδας Κακάρογλου, Τάσος Καπερνάρος, Βασίλης Καραγιάννης, Νίκος Κατσαλίδας, Ηλίας Κεφάλας, Νένα Κοκκινάκη, Σοφία Κολοτούρου, Μάνος Κοντολέων, Έλσα Κορνέτη, Θεώνη Κοτίνη, Χλόη Κουτσουμπέλη, Στάθης Κουτσούνης, Μαρία Λαγγουρέλη, Ελένη Λαδιά, Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου, Βάκης Λοϊζίδης, Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Αργυρώ Μαντόγλου, Θανάσης Μαρκόπουλος, Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη, Δημήτρης Μίγγας, Μάριος Μιχαηλίδης, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Παντελής Μπουκάλας, Χρήστος Μπουλώτης, Ηρώ Νικοπούλου, Έλενα Νούσια, Σωτήρης Παστάκας, Νάσα Παταπίου, Βασίλης Ρούβαλης, Χρήστος Σαμουηλίδης, Σωτήρης Σαράκης, Αγγελική Σιδηρά, Ντίνος Σιώτης, Μαρία Σκιαδαρέση, Αντώνης Δ. Σκιαθάς, Κώστας Σουέρεφ, Έρη Σταυροπούλου, Άρης Σφακιανάκης, Κλαίτη Σωτηριάδου, Δέσποινα Τομαζάνη, Ευρυδίκη Τρισόν, Κυριάκος Χαραλαμπίδης, Χρήστος Χαρτοματσίδης, Κώστας Χατζηαντωνίου, Λεία Χατζοπούλου-Καραβία, Γιώργος Χουλιάρας, Ελιάνα Χουρμουζιάδου, Δήμητρα Χριστοδούλου και Χάρης Ψαρράς.

Σχετικά με την Εταιρεία Συγγραφέων

Η Εταιρεία Συγγραφέων, μη κερδοσκοπικό σωματείο που ιδρύθηκε το 1981 με επίτιμο Πρόεδρο τον Οδυσσέα Ελύτη, αποτελεί μείζονα φορέα ποιητών, πεζογράφων, δοκιμιογράφων, μεταφραστών, κριτικών και άλλων ανθρώπων του λόγου που γράφουν στα ελληνικά, ενώ αντεπιστέλλοντα και επίτιμα μέλη της αποτελούν διακεκριμένοι νεοελληνιστές και επιφανείς ξένοι συγγραφείς. Στα εκλιπόντα μέλη της συγκαταλέγονται οι Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Μανόλης Αναγνωστάκης, Αλέξανδρος Αργυρίου, Γιάννης Δάλλας, Κική Δημουλά, Νίκος Εγγονόπουλος, Ουμπέρτο Έκο, Παύλος Ζάννας, Άλκη Ζέη, Νίκος Θέμελης, Μαρία Ιορδανίδου, Γιώργος Ιωάννου, Νικόλας Κάλας, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Παναγιώτης Κονδύλης, Αλέξανδρος Κοτζιάς, Εμμανουήλ Κριαράς, Ζακ Λακαριέρ, Τάσος Λειβαδίτης, Βύρων Λεοντάρης, Δημήτρης Μαρωνίτης, Άμος Οζ, Μάριος Πλωρίτης, Ζακλίν ντε Ρομιγί, Αντώνης Σαμαράκης, Μίλτος Σαχτούρης, Κώστας Ταχτσής, Πάτρικ Λι Φέρμορ, Δημήτρης Χατζής, Γιώργος Χειμωνάς, Σέιμους Χίνι και πολλοί άλλοι.

Η Εταιρεία Συγγραφέων αποτελεί φορέα προάσπισης της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης και των ηθικών και πνευματικών δικαιωμάτων των συγγραφέων, προαγωγής και εκπροσώπησης στο εξωτερικό της ελληνικής λογοτεχνίας και γλώσσας, αλληλεγγύης προς συγγραφείς και διοργάνωσης πολιτιστικών εκδηλώσεων εθνικής και διεθνούς εμβέλειας. Δεν υπάρχει πολιτιστικό γεγονός μείζονος σημασίας στην Ελλάδα ή μεγάλου ελληνικού ενδιαφέροντος στο εξωτερικό, στο οποίο να μη συμμετέχουν κατά τον έναν ή τον άλλον τρόπο μέλη της. Οι δράσεις της Εταιρείας προάγουν την πνευματική ζωή του τόπου και την ακτινοβολία της διεθνώς.

Κάθε χρόνο η Εταιρεία απονέμει τέσσερα βραβεία σε αναγνωρισμένους και πρωτοεμφανιζόμενους Έλληνες ή ξένους συγγραφείς που προάγουν τα ελληνικά γράμματα και τον πολιτισμό. Μετά από πρόταση της Εταιρείας καθιερώθηκε διεθνώς από την UNESCO η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Πληροφορίες για τη δράση της Εταιρείας Συγγραφέων και τα τακτικά, επίτιμα & αντεπιστέλλοντα μέλη της μπορούν να αναζητηθούν στον ιστότοπό της (www.authors.gr). Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου εκλέγονται από τη Γενική Συνέλευση και υπηρετούν αμισθί, συνεπικουρούμενα από εθελοντές. Με έργο αναγνωρισμένης λογοτεχνικής αξίας, υποψήφιοι για μέλη πρέπει να προταθούν από επτά ήδη μέλη της Εταιρείας και να υπερψηφιστούν με αυξημένη πλειοψηφία από τη Γενική Συνέλευση σε μυστική ψηφοφορία.

 

20ο Διοικητικό Συμβούλιο (5 Μαΐου 2019)

Γιώργος Χουλιάρας, Πρόεδρος
Ιωσήφ Βεντούρας, Αντιπρόεδρος
Αγγελική Στρατηγοπούλου, Γενική Γραμματέας
Μαρίζα Ντεκάστρο, Ταμίας
Μαρία Κούρση, Μέλος
Φαίδων Ταμβακάκης, Μέλος
Έλενα Χουζούρη, Μέλος
 

Επιστροφή

ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ/ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2021 ‘Λογοτεχνία & μυστήριο’

Αγαπητοί φίλοι,

Όπως σας ενημερώσαμε πρόσφατα, οι έκτακτες συνθήκες που επικρατούν φέτος μας αναγκάζουν να αναπροσαρμόσουμε και τις διαδικασίες σχετικά με το ετήσιο λογοτεχνικό μας ημερολόγιο. Έτσι, έχοντας εξ ανάγκης καταργήσει τις ταχυδρομικές αποστολές, η Εταιρεία δεν έχει τη δυνατότητα να ταχυδρομήσει αντίτυπα του ημερολογίου.

Ως εκ τούτου, καλεί τα μέλη και τους φίλους της να αγοράσουν, παραγγέλνοντάς -τα ηλεκτρονικά, αντίτυπα του Ημερολογίου μέσω της διεύθυνσης:
https://www.govostis.gr/product/6254/logotexnia-kai-mystirio.html

Τα μέλη που συμμετέχουν με κείμενό τους στο Ημερολόγιο 2021 ‘Λογοτεχνία & μυστήριο’ δικαιούνται από ένα δωρεάν αντίτυπο, και  μπορούν – καλύπτοντας τη δαπάνη αποστολής με κούριερ – να ζητήσουν να τους σταλεί το αντίτυπό τους από τις εκδόσεις Γκοβόστη (τηλ. 210 3822 251) μετά από τηλεφωνική επικοινωνία ή μπορούν να το παραλάβουν από τις εκδόσεις Γκοβόστη (Ζ. Πηγής 73), αν βρίσκονται στην Αθήνα.

Οι εκδόσεις Γκοβόστη θα ενημερώσουν την Εταιρεία για τα μέλη που έχουν παραλάβει το αντίτυπό τους σύμφωνα με τον εξής κατάλογο:

Hans Eideneier, Δημήτρης Αλεξίου, Μαριγώ Αλεξοπούλου, Διαμαντής Αξιώτης, Γιάννης Ατζακάς, Άννα Αφεντουλίδου, Γιώργος Βέης, Ιωσήφ Βεντούρας, Ηλίας Γκρης, Ανθούλα Δανιήλ, Γεράσιμος Δενδρινός, Γιάννης Δούκας, Λίλυ Εξαρχοπούλου, Ελένη Ηλιοπούλου-Ζαχαροπούλου, Κλείτος Ιωαννίδης, Γιάννης Καισαρίδης, Λεωνίδας Κακάρογλου, Τάσος Καπερνάρος, Βασίλης Καραγιάννης, Νίκος Κατσαλίδας, Ηλίας Κεφάλας, Νένα Κοκκινάκη, Σοφία Κολοτούρου, Μάνος Κοντολέων, Έλσα Κορνέτη, Θεώνη Κοτίνη, Χλόη Κουτσουμπέλη, Στάθης Κουτσούνης, Μαρία Λαγγουρέλη, Ελένη Λαδιά, Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου, Βάκης Λοϊζίδης, Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Αργυρώ Μαντόγλου, Θανάσης Μαρκόπουλος, Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη, Δημήτρης Μίγγας, Μάριος Μιχαηλίδης, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Παντελής Μπουκάλας, Χρήστος Μπουλώτης, Ηρώ Νικοπούλου, Έλενα Νούσια, Σωτήρης Παστάκας, Νάσα Παταπίου, Βασίλης Ρούβαλης, Χρήστος Σαμουηλίδης, Σωτήρης Σαράκης, Αγγελική Σιδηρά, Ντίνος Σιώτης, Μαρία Σκιαδαρέση, Αντώνης Δ. Σκιαθάς, Κώστας Σουέρεφ, Έρη Σταυροπούλου, Άρης Σφακιανάκης, Κλαίτη Σωτηριάδου, Δέσποινα Τομαζάνη, Ευρυδίκη Τρισόν, Κυριάκος Χαραλαμπίδης, Χρήστος Χαρτοματσίδης, Κώστας Χατζηαντωνίου, Λεία Χατζοπούλου-Καραβία, Γιώργος Χουλιάρας, Ελιάνα Χουρμουζιάδου, Δήμητρα Χριστοδούλου και Χάρης Ψαρράς.

Μέλη που συμμετέχουν στο ημερολόγιο και δεν θα έχουν παραλάβει το αντίτυπο που δικαιούνται θα μπορούν να το παραλάβουν για το αρχείο τους από τα γραφεία της Εταιρείας, όταν αυτά ανοίξουν. Υπενθυμίζεται ότι για την ώρα, τα γραφεία της Εταιρείας Συγγραφέων παραμένουν κλειστά λόγω των περιοριστικών μέτρων.

Επιστροφή

ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΕ ΕΝΕΔΡΑ

Ψάλτης στο χωριό εδώ και χρόνια ο πατέρας με γλυκιά αν και ασθενική φωνή κατά κοινή ομολογία επιστρέφει από την εκκλησία

Τραπέζι πρώτο του χρόνου εκείνος κι εκείνη τα παιδιά και τ’ αγγόνια τρώνε και πίνουν κρασί δικό του κι απάνω στο κέφι θυμάται τον παλιό σκοπό τραπέζι χρυσοτράπεζο και χρυσοκεντημένο δεν ήμουν νιος καμιά φορά δεν ήμουν παλικάρι και σπάζει η φωνή δακρύζει το μάτι σαν κλήμα

Τα ίδια παθαίνει κι ο Κλείτος δε φταίω εγώ που με παίρνουνε τώρα πιο συχνά τα δάκρυα που ένας λυγμός ενεδρεύει πάντα στην άκρη της φωνής μου

Η μάνα τον αποπαίρνει ο γιος ενθαρρύνει κι εκείνος σπίτι που καπνίζει στο χιόνι σιάζει τα μεγάλα του φρύδια ακουμπώντας με δέος το βλέμμα στο τραπέζι του άλλου καιρού

(Μικρές ανάσες, Μελάνι, 2010)

Επιστροφή

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2021 ‘Λογοτεχνία & μυστήριο’

Αγαπητοί φίλοι,

Όπως σας ενημερώσαμε πρόσφατα, οι έκτακτες συνθήκες που επικρατούν φέτος μας αναγκάζουν να αναπροσαρμόσουμε και τις διαδικασίες σχετικά με το ετήσιο λογοτεχνικό μας ημερολόγιο. Έτσι, έχοντας εξ ανάγκης καταργήσει τις ταχυδρομικές αποστολές, η Εταιρεία δεν έχει τη δυνατότητα να ταχυδρομήσει αντίτυπα του ημερολογίου.

Ως εκ τούτου, καλεί τα μέλη και τους φίλους της να αγοράσουν, παραγγέλνοντάς -τα ηλεκτρονικά, αντίτυπα του Ημερολογίου μέσω της διεύθυνσης:
https://www.govostis.gr/product/6254/logotexnia-kai-mystirio.html

Τα μέλη που συμμετέχουν με κείμενό τους στο Ημερολόγιο 2021 ‘Λογοτεχνία & μυστήριο’ δικαιούνται από ένα δωρεάν αντίτυπο, και  μπορούν – καλύπτοντας τη δαπάνη αποστολής με κούριερ – να ζητήσουν να τους σταλεί το αντίτυπό τους από τις εκδόσεις Γκοβόστη (τηλ. 210 3822 251) μετά από τηλεφωνική επικοινωνία ή μπορούν να το παραλάβουν από τις εκδόσεις Γκοβόστη (Ζ. Πηγής 73), αν βρίσκονται στην Αθήνα.

Οι εκδόσεις Γκοβόστη θα ενημερώσουν την Εταιρεία για τα μέλη που έχουν παραλάβει το αντίτυπό τους σύμφωνα με τον εξής κατάλογο:

Hans Eideneier, Δημήτρης Αλεξίου, Μαριγώ Αλεξοπούλου, Διαμαντής Αξιώτης, Γιάννης Ατζακάς, Άννα Αφεντουλίδου, Γιώργος Βέης, Ιωσήφ Βεντούρας, Ηλίας Γκρης, Ανθούλα Δανιήλ, Γεράσιμος Δενδρινός, Γιάννης Δούκας, Λίλυ Εξαρχοπούλου, Ελένη Ηλιοπούλου-Ζαχαροπούλου, Κλείτος Ιωαννίδης, Γιάννης Καισαρίδης, Λεωνίδας Κακάρογλου, Τάσος Καπερνάρος, Βασίλης Καραγιάννης, Νίκος Κατσαλίδας, Ηλίας Κεφάλας, Νένα Κοκκινάκη, Σοφία Κολοτούρου, Μάνος Κοντολέων, Έλσα Κορνέτη, Θεώνη Κοτίνη, Χλόη Κουτσουμπέλη, Στάθης Κουτσούνης, Μαρία Λαγγουρέλη, Ελένη Λαδιά, Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου, Βάκης Λοϊζίδης, Ευτυχία-Αλεξάνδρα Λουκίδου, Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Αργυρώ Μαντόγλου, Θανάσης Μαρκόπουλος, Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη, Δημήτρης Μίγγας, Μάριος Μιχαηλίδης, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Παντελής Μπουκάλας, Χρήστος Μπουλώτης, Ηρώ Νικοπούλου, Έλενα Νούσια, Σωτήρης Παστάκας, Νάσα Παταπίου, Βασίλης Ρούβαλης, Χρήστος Σαμουηλίδης, Σωτήρης Σαράκης, Αγγελική Σιδηρά, Ντίνος Σιώτης, Μαρία Σκιαδαρέση, Αντώνης Δ. Σκιαθάς, Κώστας Σουέρεφ, Έρη Σταυροπούλου, Άρης Σφακιανάκης, Κλαίτη Σωτηριάδου, Δέσποινα Τομαζάνη, Ευρυδίκη Τρισόν, Κυριάκος Χαραλαμπίδης, Χρήστος Χαρτοματσίδης, Κώστας Χατζηαντωνίου, Λεία Χατζοπούλου-Καραβία, Γιώργος Χουλιάρας, Ελιάνα Χουρμουζιάδου, Δήμητρα Χριστοδούλου και Χάρης Ψαρράς.

Μέλη που συμμετέχουν στο ημερολόγιο και δεν θα έχουν παραλάβει το αντίτυπο που δικαιούνται θα μπορούν να το παραλάβουν για το αρχείο τους από τα γραφεία της Εταιρείας, όταν αυτά ανοίξουν. Υπενθυμίζεται ότι για την ώρα, τα γραφεία της Εταιρείας Συγγραφέων παραμένουν κλειστά λόγω των περιοριστικών μέτρων.

Επιστροφή

ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

ΕΥΓΕΝΗΣ ΝΑΥΣΙΠΛΟΊ΄Α   
 

Ποιος έχει δύναμη να μας επιβάλει ποινή
Όταν φροντίζουμε την ψυχή μας μ’ αγάπη;
Δεν έχει ο θρήνος  θράσος αιωνιότητας.
Σβήνει κι αυτός με κουρασμένο στεναγμό. 
Μπορούμε, λέω, να απεκδυθούμε το σάβανο. 
Ανάρμοστο είναι σε παλλόμενο σώμα.
Περνάει πάντα ένα πλοιάριο στ’ ανοιχτά
Ακόμη και αν είναι η ανάμνησή του,
Τόσες εικόνες στοιβαγμένες στον χαμό,
Τόσο υπερούσιο το απόθεμα της σκέψης.
Μπορεί να φεύγει ακόμη κι απ’ το μνήμα του
Κάποιο μικρό ιστιοφόρο,
Κανένα φασματικό ψαροκάικο,
Κάποτε αυτό γοήτευσε το βλέμμα
Καθώς διέπλεε έναν κόκκινο ουρανό.
Ας του προσθέσουμε κάποιο χρόνο αθανασίας,
Απόψε η θάλασσα με την τιτάνια σιωπή της
Συνοψίζει το χάος σε φιλία.
Αναπνέει σαν στήθος μωρού
Που αποκοιμήθηκε μπροστά στ’ αρμυρίκια
Μπορεί ο ήλιος καθώς εξαντλείται
Να αποσβήσει κάθε εγκατάλειψη.
Πανάξια θα είναι η ναυτοσύνη
Που αποπλέει προσπερνώντας τον θάνατο.

Επιστροφή

Το βραβείο  Λάμπρου Πορφύρα της Ακαδημίας Αθηνών στην Τασούλα Καραγεωργίου

Με ιδιαίτερη χαρά ενημερωθήκαμε για την απονομή του βραβείου  Λάμπρου Πορφύρα της Ακαδημίας Αθηνών στην Τασούλα Καραγεωργίου για τη συλλογή της «Η πήλινη χορεύτρια» (Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2019). Την συγχαίρουμε για την τιμητική αυτή διάκριση.

Επιστροφή

ΛΙΑΝΑ ΣΑΚΕΛΛΙΟΥ

Η Γέννηση

Ακόμη με τη μνήμη του νερού 
τον σχεδιάζεις,  ολόφωτο
την πρώτη ανθρώπινη μέρα του
αμβλύνεις τον πρωτόγονο τρόμο 
βάζοντας πρώτα τον αμνό 

σαν φάντασμα εκείνη, ανεπαίσθητο
θρύψαλο ύλης
υψώνεται έως την έκσταση
οι άλλες με μύρο αλείφουν το μωρό
το αίμα κρύβουν στους χιτώνες 

Και να η απόλυτη στιγμή
και να η αιώνια παρόρμηση
διαλέγεις να μείνεις άσημος εσύ
μες τους αιώνες

Επιστροφή

ΙΩΣΗΦ ΒΕΝΤΟΥΡΑΣ

Ο Πέτρος Αλώβητος διαβάζει Άντερσεν
 

1.3.  Η μάνα και ο Χάρος*

                                                     Ξέρεις την εποχή που γεννιούνται οι αίγαγροι;
                                                      τις ελαφίνες πρόσεξες όταν κοιλοπονούνε;                   

                                                                           (Ιώβ 39.1)                         


Αρχή του τέλους πάλι αρχή.
Σ’  αγκίστρι σπαρταρά η Γη!
Κόπηκε ο ανθός, κείται στο παγωμένο χώμα.
Tο άρωμά του χάθηκε σ’ ασφόδελο λειμώνα.
Και το δεντρί που τ’ άνθισε, κορμός σκελετωμένος
Γέρνει στον πόνο του βοριά τον ήλιο στερημένος.

Τρέμει κλαίει ο λαός
Είναι ο βασιλιάς γυμνός.

 

*Το τρίτο μέρος του ποιήματος από τη συλλογή "ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΑΛΩΒΗΤΟΥ" Εκδόσεις ΝΙΚΑΣ.

Επιστροφή

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΙΓΓΑΣ

Η τρίπλα των ονείρων

Ο Μίμης Αρούκατος, ο επονομαζόμενος από φίλους και γνωστούς αέρινος, στο τέλος της ζωής του ζύγιζε εκατόν είκοσι κιλά, στα νιάτα του ωστόσο, όταν δεν ξεπερνούσε τα εβδομήντα, υπήρξε ποδοσφαιριστής –αριστερό εξτρέμ– στον Οδυσσέα Κορδελιού.

Μέχρι να πεθάνει, στα πενήντα από έμφραγμα, περιέγραφε στα καφενεία της συνοικίας μία, δικής του επινόησης, αέρινη τρίπλα όπως την χαρακτήριζε – εξ’ ου και το προσωνύμιο. Την είχε στο μυαλό από μικρός, μελέτησε κατά καιρούς όλες τις εκδοχές και την εμπλούτισε με αρκετές παραλλαγές, όμως σύμφωνα με μαρτυρίες συμπαιχτών του και φιλάθλων του Οδυσσέα ουδέποτε κατάφερε να την υλοποιήσει μες στα γήπεδα.

Έτσι όπως θα τον έκλειναν, λοιπόν, δυο αντίπαλοι κάνοντας τάκλιν, θα έσφιγγε το τόπι ανάμεσα στους αστραγάλους, θα το σήκωνε ψηλά μαζεύοντας τα πόδια και το σώμα –ένα κουβάρι– και θα ξέφευγε περνώντας ανάμεσά τους σαν αέρας.

Πάσχιζε στις προπονήσεις, παιδευόταν χρόνια, προσπάθησε σε επίσημους και φιλικούς αγώνες δίχως αποτέλεσμα. Μπέρδευε τα μπούτια του, έφαγε τα μούτρα του, έχασε τη θέση του στην ενδεκάδα, την εκτίμηση των φιλάθλων κι έγινε περίγελος της συνοικίας.

Η ποδοσφαιρική καριέρα του τελείωσε άδοξα και αποσύρθηκε πριν την ώρα του απ’ τα γήπεδα. Κανένας πια δεν ασχολήθηκε μ’ αυτόν κι η τρίπλα του ξεχάστηκε, αλλά εκείνος δε λησμόνησε.

Κι όταν ύστερα από χρόνια, στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του ’98, είδε στην τηλεόραση σε κάποιο γήπεδο της Γαλλίας τον Μπλάνκο της εθνικής ομάδας του Μεξικό να σηκώνει με τα πόδια την μπάλα και να φεύγει μαζί της ανάμεσα από δύο αντιπάλους, έμεινε ακίνητος με ένα ποτήρι τσίπουρο στο χέρι. Μετά τη δεύτερη επανάληψη της φάσης –την έδειχναν οι Γάλλοι συνεχώς– πετάχτηκε από την καρέκλα και έκανε το γύρο του θριάμβου μες στο μπαρ πανηγυρίζοντας με υψωμένες τις γροθιές, καταπώς συνήθιζε παλιά ύστερα από κάθε τέρμα που σημείωνε. Οι νεαροί θαμώνες κοίταζαν απορημένοι, κάποιοι ανάγωγοι γιουχάρισαν, όμως οι μεγαλύτεροι κατανοώντας την αιτία του ενθουσιασμού, χειροκροτούσαν. Ξανάπεσε λαχανιασμένος στην καρέκλα του ο Μίμης.

Τελικά ένας μικροκαμωμένος μεξικάνος πραγματοποίησε την τρίπλα των ονείρων του Αρούκατου.

Από τη συλλογή διηγημάτων Της Σαλονίκης μοναχά… Μεταίχμιο 2003

Επιστροφή

ΕΛΕΝΑ ΝΟΥΣΙΑ

Ξεστρατισμένη λέξη

Όλες οι λέξεις είναι χαιρετισμοί
Σε γνωστές κι άγνωστες κατευθύνσεις
Κάποτε με ακολούθησε ένα δέντρο 
Κάποτε ακολούθησα ένα δέντρο
Προσπαθούσα να μην ακούσει τα βήματά μου
Γιατί τότε θα έχανε τη φωνή του
Και τι θα γινόμουν, τι θα γινόμασταν
Έμαθα να προχωρώ χωρίς τον εαυτό μου
Άνεμος άρπαξε συθέμελα το σπίτι
Πού το μετέφερε κανείς δεν ήξερε
Ίσως μάθω, αν θυμηθώ τ’ όνομα ενός παιχνιδιού
Στην προέκταση μιας συνείδησης όλων και κανενός
Κι αυτό πάει να πει ξεστρατισμένη λέξη

Αδημοσίευτο ποίημα

Επιστροφή

ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ

ΚΤΕΛ ΑΘΗΝΩΝ-ΛΑΡΙΣΗΣ 

…δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω
Λάρισα πάω, για Λονδίνο…

Στο ΚΤΕΛ Αθηνών-Λαρίσης
τρία κορίτσια άγνωστα μεταξύ τους
κοιμούνται στην ίδια στάση του εμβρύου,
τ’ ακουστικά του κινητού στ’ αυτιά τους,
το πάσο το φοιτητικό στην ίδια θέση
μέσα στο πορτοφόλι τους. Ένα κορίτσι
που κοιμάται είναι  όλα τα γυναικεία
ονόματα από καταβολής παραδείσου. Τρία 
κορίτσια που κοιμούνται   σε διαδοχικές θέσεις
στο λεωφορείο, είναι το ιδρωμένο
πουκάμισο,  με το οποίο κατεβαίνω να συναντήσω
τους φίλους μου στο «Λούκουλο».
Γιατί, κάθε ταξίδι είναι μια επιστροφή
μέσα στα όνειρα των άλλων.
                                                Ψυχούλα άστεγη, χαϊδεμένη,
                                                ξενιτεμένη του κορμιού συντρόφισσα,
                                                          για πού μισεύεις;
                                                 Xλωμούλα, τρεμουλιάρα, ολόγυμνη,
                                                 μηδέ θα κάνης πια χαρές, σαν πρώτα.

                                                                  AΔPIANOΣ
                                                             Μετ. Τέλλος Άγρας

Animula, vagula, blandula
Hospes comesque corporis
Quae nunc abibis in loca
Pallidula, rigida, nudula,
Nec, ut soles, dabis iocos.
..

P. Aelius Hadrianus Imp.

 

Animula, vagula, blandula
στο ΚΤΕΛ της επιστροφής
άστατη τρυφερή μικρή ψυχή
υπό ψιλή βροχή
ψυχούλα τρεμουλιάρα, ολόγυμνη
κατά το μεγαλύτερο μέρος
ψυχούλα ξενιτεμένη, τρυφερούλα
της διαδρομής στην Εθνική μας Οδό
μικρή ψυχή περιπλανώμενη χλωμή
με ελάχιστο μποτιλιάρισμα
καρδιά μου μπαγαμπόντισσα ωχρή
σε σχέση με τα προβλεπόμενα
ψυχή μου άρρωστη γυμνή
τέσσερις ώρες μακριά η Αθήνα.
(από την «Τ.Θ.», υπό έκδοση, biblioteque)

Επιστροφή

ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ

(Μονόλογος νουθεσίας σύντομος) 

ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΥΧΑΙΑ ότι κάποτε αξίζει να λογίζεσαι τη ζωή γεμάτη, χωρίς μελόδραμα, συνήθειες και άδοξες επιθυμίες.

Το παράλογο είναι μια πόρτα ανοιχτή να μην τη σπρώχνεις, έναν καλό εαυτό σου να τον προσπερνάς ανείδωτο, μια λύση να μην επιλέγεις γιατί είναι άγνωστη μα εμφανώς η πιο ορθή.

-«Η μαύρη πηγή τέτοιο νερό θ’ αναβλύζει...».
-«Ο δικός σου ουρανός χωράει το νόημα των πραγμάτων...».

Επίλεξε μόνον την ουσία της τραγωδίας που θα ενσαρκώσεις: τη μεγάλη ιδέα της ευτυχίας.

Επιστροφή

ΛΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ-ΣΕΦΕΡΙΑΔΗ


                                                            ΚΑΛΩΔΙΑ-ΚΑΛΟΥΔΙΑ

 

Έμοιαζε σαν  να  ‘χε κάνει βουτιά μέσα στον κάδο της ανακύκλωσης. Αναδύθηκε μ’ ένα χαρτοκιβώτιο, που κάποτε περιείχε έναν εκτυπωτή. Έριξε μια ματιά στη φωτογραφία της συσκευής κι έπειτα το δίπλωσε με προσοχή, για να μην πιάνει χώρο. Φιλοδοξούσε να γυρίσει στο σπίτι του με γεμάτο το καρότσι του σούπερ μάρκετ.
 Καθώς τον πλησίασε ο Άργος μου, αποτραβήχτηκε λιγάκι φοβισμένος. Τον καθησύχασα μαζεύοντας το λουρί. 
Ήταν ένα παλικάρι 25-26 χρονών, ψηλόλιγνο, μελαψό και συμπαθητικό. Μου φάνηκε Πακιστανός, μα όχι.  Από το Μπανγκλαντές ήταν και τον λέγανε Αμπντούλ. Είχε έρθει παράνομα με τον αδελφό του λίγα χρόνια πριν. Ράφτες και οι δύο. Μέσω ενός συντοπίτη τους βρήκανε γρήγορα δουλειά σε μια  βιοτεχνία, όπου δουλεύανε αποκλειστικά λαθρομετανάστες από την Ασία. Ράβανε στολές για νοσοκομεία και για τα σώματα ασφαλείας μέσα σ’ ένα κτίριο χωρίς παράθυρα, με αυλή χορταριασμένη, που έδειχνε εγκαταλελειμμένο. 
Τα τυχερά αδέλφια δεν άργησαν να εξασφαλίσουνε και στέγη στο πλυσταριό μιας παλιάς πολυκατοικίας. Μόνο που, όσο προχωρούσε το καλοκαίρι, το «σπίτι»  ψηνόταν στον ήλιο και έβραζε. Αφήνανε ανοιχτά πόρτα και παράθυρο, κατέβρεχαν τους τοίχους με το λάστιχο, μα πάλι δεν αρκούσε. Τελικά έβγαλαν τα στρώματα έξω και κοιμούνταν μια χαρά κάτω από τ’ αστέρια. Στο βάθος μάλιστα, πίσω από κεραίες και σκουριασμένες σιδηροκατασκευές, μπορούσαν να διακρίνουν την Ακρόπολη, τον Παρθενώνα, το θαύμα των αιώνων…
 Ώσπου κάποια στιγμή η τύχη τούς γύρισε την πλάτη. Η ανθούσα βιοτεχνία πιάστηκε στα πράσα καθώς έκλεβε ρεύμα από την κολόνα της ΔΕΗ. Αποδείχτηκε καθ’ όλα παράνομη και έβαλε λουκέτο. Τα δυο αδέλφια  βρέθηκαν στον δρόμο. Τους φάγανε και τα τελευταία μεροκάματα.
Έκτοτε, χωρίς χαρτιά και μες στην κρίση, παρέμεναν άνεργοι. Τον τελευταίο καιρό στεγάζονταν,  μαζί με άλλους τρεις συντοπίτες τους, σ’ ένα κοντέινερ,  το οποίο νοικιάζανε από  έναν σεισμόπληκτο, που στο παρελθόν έμενε εκεί. Όλοι οι σεισμόπληκτοι είχαν πλέον αποκατασταθεί  και τα κοντέινερ του έκτακτου οικισμού έπρεπε από χρόνια να είχαν απομακρυνθεί, ώστε ο χώρος να διαμορφωθεί επιτέλους σε  πλατεία σύμφωνα με τα σχέδια του Δήμου και τις προσδοκίες των δημοτών. Ωστόσο οι ατσίδες που εισέπρατταν ενοίκια κατάφεραν επανειλημμένως να αποτρέψουν την απομάκρυνση. Η νομιμότητα όμως για άλλη μια φορά καραδοκούσε.
 Αρχικά οι υπηρεσίες κόψανε το ρεύμα και το νερό,  κάτι που τον Αμπντούλ δεν τον ένοιαξε καθόλου, αφού  τη νύχτα τα έβγαζαν πέρα με τους  φακούς. Όσο για  νερό, γεμίζανε μπιντόνια από τη δημόσια βρύση της γωνίας όπως ακριβώς  και στο χωριό του.
«Τη Δευτέρα αρχίζει η απομάκρυνση των κοντέινερ. Γιατί δεν γυρνάτε πίσω, να ράβετε στο Μπανγκλαντές;»
«Όχι, όχι Μπανγκλαντές. Εδώ καλά.»
 Σκάλισε μέσα στο καρότσι του σούπερ μάρκετ και τράβηξε ένα μαύρο καλώδιο, για να μου το επιδείξει με το πιο πλατύ χαμόγελο. Σήμερα ήταν η τυχερή του μέρα, μου είπε,  γιατί μόνο ετούτο το καλώδιο θα έπιανε δέκα ευρώ.
Τα κοντέινερ τελικά απομακρύνθηκαν. Μαζί τους κι ο Αμπντούλ με το καρότσι του. Ο χώρος διαμορφώθηκε σε πλατεία και παιδική χαρά. Οι μεγάλοι απολαμβάνουν τον φθινοπωρινό ήλιο στα παγκάκια. Τα παιδιά τρεχοβολούν, κάνουν ποδήλατο, πατίνι, κούνια και τραμπάλα. Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, ο Δήμος ετοιμάζεται να στολίσει την πλατεία με ηλεκτρικά αστέρια. Στο κέντρο της θα στήσει το σπήλαιο με τη φάτνη των αλόγων, το θείο βρέφος και τους κυνηγημένους γονιούς του.
Καλή σου ώρα, Αμπντούλ, όπου κι αν βρίσκεσαι.  Είθε το 2021 να σου φέρει πολλά καλώδια και εμάς, τα πρωτοκοσμικά αχώνια, να μας τραβήξει και τα δυο μας τα αυτιά.
                                                                                           
                                                                                                        

Επιστροφή

ΚΩΣΤΑΣ ΣΟΥΕΡΕΦ


ΠΑΛΙΜΨΗΣΤΟ ΠΥΡΟΣ


[…] και χάσηις σου τον Πρόδρομον, τον κάλλιστον ευχέτην. (Πρόδρ. Ι 274)


Πυρ και ύδωρ
Ποίημα και απουσία
Λέξεις με δύο α
Της στέρησης της αύξησης
Κενό
Παλίμψηστο γραφών
Πυρ απροσπέλαστο σε βυθό πραγμάτων
Ωσότου φάνηκε Απρόσωπος 
       φαντασία που χαϊδεύει περαστικά τα σώματα
ο μαϊστρος
σε απομεινάρια σκηνικού
με γλώσσα των εικόνων
Και το ύδωρ;
Φοινικόδεντρα σε χώματα με κακές συνήθειες
Επιθυμίες άκακων ιππόκαμπων στην παλάμη
Μη σβήνετε τη χαμηλόφωνη αρχική εγγραφή
Αποσταλάζει απόσταμα και αποσπόρι
Ευχή της μάνας

Επιστροφή

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

                                             Ο  ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΥΛΑΡΙ ΤΟΥ

 

Είναι μια μικρή ιστορία από τον Τσέχοφ, από εκείνες που ο Ρώσος συγγραφέας  θα χρησιμοποιούσε, υποθέτω, ως δυνητικό πυρήνα κάποιου διηγήματός του. Την κράτησα στη μνήμη μου εξαιτίας του  ζωτικού της χιούμορ. Θα σας  την πω με δικά μου λόγια –και με το ανάλογο αλάτι– κρατώντας βέβαια την εσωτερική της ψίχα. Ήταν, που λέτε, ένας φτωχός γεωργός που του κλέψανε τον γάιδαρο.  Απελπισμένος έβαλε μια κακομουτζουρωμένη αγγελία στην πλατεία του χωριού: «Εάν μέχρι αύριο, εκείνος που μου πήρε το μουλάρι δεν το γυρίσει πίσω, μα τον Θεό, θα κάνω ό,τι έκανε ο παππούς μου! Εύχομαι να μην βρεθώ σ’ αυτή την ανάγκη». Φαίνεται πως η ευχή και η υποβόσκουσα απειλή έπιασε τόπο, γιατί την άλλη μέρα ο γάιδαρός του γκάνιζε στην αυλή του. Ωστόσο  θ’ αναρωτηθείτε τι θα έκανε ο γεωργός, αν ο κλέφτης δεν  του επέστρεφε το μουλάρι. Και ποιο ήταν εκείνο που όντως έκανε σε ανάλογη  περίπτωση  ο παππούς του; Αυτό  ρωτούσαν και οι απορημένοι χωρικοί. Ο   γεωργός τους απάντησε:  «Αγόρασε άλλο μουλάρι!»

Αφού η αναφορά σε πράξη του παππού (που δεν ξέρουμε αν είναι υπαρκτός και αν έκανε τέτοια ευχή) έπιασε τόπο, τι  να πούμε για τον  νέο χρόνο και τι να  ευχηθούμε, ώστε  να μας επιστρέψει κι αυτός το μεγάλο ψέμα της λογοτεχνικής αλήθειας; Να πούμε στον χρόνο «Φέρε πίσω το μουλάρι, αλλιώς…» Τι αλλιώς;  Έχει μάτια για ν’ ακούει και αυτιά για να βλέπει ο χρόνος;  Υποπτεύεται καθόλου τι συμβαίνει γύρω του; Γνωρίζει πως σε λίγα χρόνια, το λεγόμενο «2021» δεν θα υπάρχει παρά ως ανάμνηση παλαιών και νέων ημιθέων; Πως η  μητέρα πατρίδα δεν έχει πια πολλά μουλάρια  και κινδυνεύει το είδος τους να μπει σε μουσείο;  Αν τα ήξερε αυτά, δεν θα έσπευδε ο χρόνος να επιστρέψει τα κλεμμένα; Να μας ξαλάφρωνε κι από το βάρος και την αγωνία να πάρουμε πίσω το μουλάρι μας με αγγελίες και φοβέρες; Εύχομαι το 2021 να ξαναβρεί τον δρόμο του και να μας αποδώσει το μουλάρι, αν όχι για τίποτε άλλο, τουλάχιστον για την συναισθηματική και την συλλεκτική αξία του αγαθότατου ζώου.

Επιστροφή

ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ 


                                                                                              Παραμονή των Χριστουγέννων
                                                                                                          σε κάποιο έρημο χωριό
                                                                                                                 Μάνος Ελευθερίου

Παραμονή των Χριστουγέννων 
κι εμείς στην πόλη-φυλακή 
όπου κανένας δεν μας ξέρει,
κανείς δεν πάει σ’ άλλα μέρη 
ούτε προσμένουμε να ’ρθει. 


Περνούν οι μέρες μας οι άδειες.
Ψεύτικα φώτα αστραφτερά 
σκίζουν της νύχτας το σκοτάδι,
βάλσαμο μέσα μας και χάδι,
π’ αναβοσβήνουν ρυθμικά. 


Η μοναξιά μας σαν ταινία
που έχει γυρίσει, παγερός 
σαν να τραβάει φωτογραφία 
ένας μυστήριος σκηνοθέτης, 
ένας τρελός δημιουργός. 


Οι δρόμοι τρέχουνε μπροστά μας, 
ανθρώποι φεύγουν βιαστικοί
για το ζεστό το σπιτικό τους, 
το φτωχικό κι αρχοντικό τους, 
που λίγη αγάπη κατοικεί. 


Άστεγους γέμισε το κέντρο, 
που ψάχνουν μάταια ζεστασιά
απ’ τα φωτάκια μες το δέντρο
και στης πλατείας μας τη φάτνη 
γεμάτη απ’ άχυρα χρυσά. 


Και τα παιδιά, τα τρίγωνά τους
κρατώντας, για να ξεχυθούν 
απ’ την απάνω γειτονιά τους 
έχουν αρχίσει την πορεία 
κι ακούγονται να τραγουδούν. 


Στα Village και στα Mall πηγαίνουν 
παππούδες και μικρά παιδιά, 
στο καρουζέλ και στ’ αλογάκια 
και σ’ αλυσίδες με τρενάκια 
να καβαλήσουν χαρωπά. 


Το βράδυ ακόμα οι πιο νέοι 
θα ξενυχτήσουν με ποτά
και θα περνιούνται για μοιραίοι,
μα θα γελούν οι πιο μεγάλοι 
που θα θυμούνται τα παλιά. 


Και το ξημέρωμα στο τζάκι 
θα καρτερούμε για να ’ρθει 
άγγελος, χόμπιτ ή στρουμφάκι
να μας προσφέρει τη μαγεία
μες στου Άη Βασίλη τη στολή. 


Θ’ αναβοσβήνουν τα λαμπιόνια. 
Το παραμύθι θα το βρει 
μόνο όποιος ψάχνει μες στα χρόνια 
για το παιδί εκείνο που ’χει 
μέσα του τόσο απαρνηθεί.

Επιστροφή

ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ

Αγαπημένοι φίλοι,

Εύχομαι, τώρα που η ανθρωπότητα πορεύεται εν μέσω σκιάς θανάτου, το Φως των Χριστουγέννων ν’ ανάψει τα μακρινά του φώτα να φανερώσει το τέλος της στοάς, να βγούμε αλώβητοι στην Άνοιξη. 
Για τον δρόμο διαβάζω νοερά  ̶  σαν προσευχή απίστου που φοβάται  ̶  ένα ποίημα από ανέκδοτη συλλογή. 
Σας φιλώ όλους με αγάπη
                                                                                                          ΕΥΤΥΧΙΑ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ

 

ECCE HOMO 

[…]
Ερχόταν κατά πάνω μου με βήματα αργά  
− όπως αιωνιότητα βαριεστημένη – 
ερχόταν απ’ την ύπαιθρο της λέξης 
κι οι φθόγγοι άδειαζαν σέπαλα και αγρυπνία θέρους. 

[Στοές των ορυχείων γυάλινες 
κάποτε εκεί συντελείται αναίμακτα 
η ανταλλαγή της βλάστησης 
με το άγγιγμα που σώζει.] 

Δεν γνωριζόμασταν. 
Ένα αγκάθι μάθαινε μες στα χέρια του 
την ιστορία της πληγής
̶  όχι αγκάθι μα καρφί  ̶ 

Με ξέρετε; τον ρώτησα. 
Μοιράσαμε ποτέ στα δυο μία χιονόμπαλα
ένα λάθος ή έστω 
τα διαλυτικά στο γιώτα τού «χαϊδεύω»; 
Κάποτε το απάτητο κυκλώνει την ομιλία με φως 
απ’ τον μεσημβρινό της άνοιξης διακεκομμένο.

Πλησίασε κι ήταν Αυτός η τελική απάντηση 
στο αίνιγμα που ήμασταν
η απαλή σοφή αρχή πριν τη λεηλασία
η πρώτη μάχη η κερδισμένη. 

Τον ξαναρώτησα: 
Προβλέπεται να κρατήσει πολύ ο πυρετός; 
Σεισμογενής ο αιώνας μας κι η αποστασία 

ένα προμήνυμα γιορτής διαρκώς αναβαλλόμενης 
μα κι οι νοσούντες την ίδια ομίχλη καταπίνουν 
με τους θεραπευτές
η ίδια φυσαλίδα διεκδικεί 
μαθητευόμενους και μύστες. 

Με κοίταξε με μιαν ιλιγγιώδη χαρακιά συγχώρεσης 
σαν ξαφνική αποτέφρωση του παιδικού εφιάλτη 
και ύστερα με βήματα φωσφορικά διέσχισε τα φυλλώματα. 
Επέστρεφε ή έφευγε 
ξεκάθαρο δεν ήταν.

Επιστροφή

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΚΑΡΟΓΛΟΥ

ΜΕΣΑ    ΣΕ   ΤΟΣΗ    ΝΥΧΤΑ
                            Στον  Ιωσήφ  Βεντούρα

 

Επιδημία  άγνωστη  σάρωσε  την  ζωή μας
Το αίμα  νεράκι γίνηκε
Και  στις  μνήμες μας
Μια νύχτα
Ο    περβολάρης   φύτεψε   την λησμονιά

Πέρασαν    χρόνια   
Κι    όταν   η   λησμονίτσα  άνθισε
Κι άρχισε  πάλι να θυμάται  τα   παλιά
Πλημμύρισε  υποσχέσεις
Ανεκπλήρωτων   επιθυμιών
Ζωών  που  έφυγαν  
Ζωών  που πια
Δεν  μας  θυμούνται
Μέσα    σε  τόση  νύχτα

Επιστροφή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ

                             Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ


Ήρθε ο καιρός να σου μιλήσω, εσένα
που απλώνεσαι όλο τ΄ απόγευμα σαν χάρτης στον ουρανό
διαφανείς ώρες μέσα στην άγνοια των ονομάτων
θα καρποφορήσω αόρατα
εκεί που αγριοπερίστερα ξεμαθαίνουν για πάντα το χώμα 
-έχω ξανακούσει αυτό το τοπίο και δεν το πίστεψα
μου λες ν΄ ανέβω ψηλά
να κατοικήσω στην άλλη άκρη του κόσμου
ν΄ ανοίξω βαθιά φλέβες και όνειρα
να πεταχτεί έξω δυνατά το αίμα και το φως
για έναν δικαιότερο τάφο να ΄ ρθω
η νύχτα θα λάμπει σαν γλώσσα.

Τα βρεμένα φύλλα γέμισαν φωνές
-δεν τα πατούν οι μέρες 
σχηματίζεται καθαρά εδώ το καλοκαιρινό σου σώμα
οι δεκοχτούρες, τα τρυποκάρυδα με συμβουλεύουν 
όλα είναι πια με το μέρος μου
αρκεί να φτάσω κοντά σου, ομορφιά, μια ώρα πιο γρήγορα
τώρα που σηκώθηκε το αεράκι των ιερών. 
                                            **************


(από τη συλλογή Γεωγραφία κινδύνων, ύψιλον/βιβλία, 1994)

Επιστροφή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ

                             Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ


Ήρθε ο καιρός να σου μιλήσω, εσένα
που απλώνεσαι όλο τ΄ απόγευμα σαν χάρτης στον ουρανό
διαφανείς ώρες μέσα στην άγνοια των ονομάτων
θα καρποφορήσω αόρατα
εκεί που αγριοπερίστερα ξεμαθαίνουν για πάντα το χώμα 
-έχω ξανακούσει αυτό το τοπίο και δεν το πίστεψα
μου λες ν΄ ανέβω ψηλά
να κατοικήσω στην άλλη άκρη του κόσμου
ν΄ ανοίξω βαθιά φλέβες και όνειρα
να πεταχτεί έξω δυνατά το αίμα και το φως
για έναν δικαιότερο τάφο να ΄ ρθω
η νύχτα θα λάμπει σαν γλώσσα.

Τα βρεμένα φύλλα γέμισαν φωνές
-δεν τα πατούν οι μέρες 
σχηματίζεται καθαρά εδώ το καλοκαιρινό σου σώμα
οι δεκοχτούρες, τα τρυποκάρυδα με συμβουλεύουν 
όλα είναι πια με το μέρος μου
αρκεί να φτάσω κοντά σου, ομορφιά, μια ώρα πιο γρήγορα
τώρα που σηκώθηκε το αεράκι των ιερών. 
                                            **************


(από τη συλλογή Γεωγραφία κινδύνων, ύψιλον/βιβλία, 1994)

Επιστροφή

ΜΑΡΙΓΩ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ

Μια ευχή για το 2021

Στο πανηγύρι και σε γιορτές,
μικρές συνάξεις χωρίς να κλαις
ψάξε και βρες την,
αυτήν την μία 
που φωσφορίζει μέχρι το τρία.

Είναι μικρή,
ξυπόλυτη
σαν την βροχή.

Αυτή είναι η ευχή μου
μην το ξεχνάς 
το 2021
δε θα χαθεί,
θα είναι παντού
θα έχει χεράκια
και θα μοιάζει 
σαν τα στρογγυλά τα ζυμαράκια. 

Σε μπαρ μην πας,
ούτε σε τρένο
μείνε στο σπίτι
μαζί με έναν ξένο, 
δες τον εαυτό σου, 
είσαι εσύ
κι αυτό θα πει
New Year's eve. 

Επιστροφή

ευχές, έκκληση για στήριξη, ευχαριστίες, ενημέρωση

ΕΥΧΕΣ

Αγαπητά μέλη της Εταιρείας Συγγραφέων,
Ευχόμαστε να είστε καλά στις συνθήκες που ζούμε. Ευχόμαστε σε εσάς και τους δικούς σας σωματική και ψυχική υγεία, δημιουργικότητα, καλές γιορτές και ένα πολύ καλύτερο επόμενο έτος, μετά το δίσεκτο 2020, όταν χάσαμε πολλά μέλη και φίλους.

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΣΤΗΡΙΞΗ

Η οικονομική κατάσταση της Εταιρείας Συγγραφέων παραμένει οριακή, σε σημείο να είναι αμφίβολο αν θα μπορεί να καλύψει τα πάγια έξοδά της τον επόμενο χρόνο. Το Δ.Σ. βρίσκεται σε διαρκή αναζήτηση χορηγιών, ατόμων και φορέων που θα μπορούσαν να στηρίξουν την Εταιρεία, ενώ προσέβλεπε στη συζήτηση των κρίσιμων αυτών θεμάτων στη Γενική Συνέλευση, που όμως δεν μπόρεσε να διεξαχθεί για υγειονομικούς λόγους. 
Το Δ.Σ. απευθύνει έκκληση στα μέλη και τους φίλους της Εταιρείας
α) Να εξοφλήσουν παλαιότερες οφειλές τους προς την Εταιρεία και τις συνδρομές για το 2020 και το 2021 στον τραπεζικό λογαριασμό της Εταιρείας Συγγραφέων 
Alpha Bank [αριθμός λογαριασμού: 81 300200 2000 324]
IBAN GR 5701 4081 3081 300200 2000 324
(με αιτιολογία το όνομά τους και ενημερώνοντας με email την Εταιρεία για την εξόφληση)

β) Να προχωρήσουν σε έκτακτη ενίσχυση ή δωρεά προς την Εταιρεία, συμβάλλοντας στην επίλυση του οξύτατου προβλήματος λειτουργίας που αντιμετωπίζει, με οποιοδήποτε ποσόν επιτρέπει η οικονομική δυνατότητά τους, στον τραπεζικό λογαριασμό της Εταιρείας  
Alpha Bank IBAN GR 5701 4081 3081 300200 2000 324
(με αιτιολογία το όνομά τους και ενημερώνοντας με email την Εταιρεία για τη δωρεά)
Σημειώνεται ότι δωρεές ενδέχεται να συνεπάγονται φορολογική έκπτωση.


ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

Η Εταιρεία Συγγραφέων θερμά ευχαριστεί τα μέλη που ήδη ευαισθητοποιήθηκαν. Μέχρι στιγμής έχουν συγκεντρωθεί συνολικά 6180 ευρώ από 19 μέλη, με ποσά που κατανέμονται ως εξής: 1200, 1000 Χ 3 (μέλη), 500 Χ 2, 300, 200, 120, 70 Χ 2, 60, 30  Χ 2 και 20 Χ 5. 


ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2021 

Η Εταιρεία Συγγραφέων ιδιαιτέρως ευχαριστεί για την έκδοση του Ημερολογίου 2021, με θέμα «Λογοτεχνία & μυστήριο» και αφορμή την Ελευσίνα, την Τράπεζα της Ελλάδος και τις εκδόσεις Γκοβόστη, σε συνεργασία με τις οποίες κυκλοφορεί.
Η Εταιρεία καλεί τα μέλη και τους φίλους της να αγοράσουν, παραγγέλνοντάς τα ηλεκτρονικά, αντίτυπα του Ημερολογίου, για το οποίο θα υπάρξει αναλυτικό δελτίο Τύπου, μέσω της διεύθυνσης:
https://www.govostis.gr/product/6252/logotexnia-kai-mystirio.html.
Έχοντας εξ ανάγκης καταργήσει τις ταχυδρομικές αποστολές, η Εταιρεία δεν έχει τη δυνατότητα να ταχυδρομήσει αντίτυπα του Ημερολογίου. Μέλη που συμμετέχουν με κείμενά τους στο Ημερολόγιο ή εξουσιοδοτημένοι αντιπρόσωποι τους θα μπορούν να παραλάβουν ένα αντίτυπο για το αρχείο τους από τα γραφεία, όταν επιτραπεί να ανοίξουν, ή σε εκδηλώσεις με φυσική παρουσία, όπως οι γενικές συνελεύσεις.

ΒΡΑΒΕΙΑ 2020 ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ
Η Εταιρεία Συγγραφέων ιδιαιτέρως ευχαριστεί το Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού για τη στήριξη, εν μέσω πανδημίας, της παρουσίασης των Βραβείων της Εταιρείας, που συνοδεύεται από έκδοση σχετικά με τα βραβεία και περιλαμβάνει συμπληρωμένη μεγάλη ανθολογία με κείμενα μελών της Εταιρείας Συγγραφέων.
Έχουν προβλεφθεί αντίτυπα της έκδοσης αυτής για τα μέλη της Εταιρείας, αλλά δεν υπάρχει δυνατότητα να ταχυδρομηθούν. Τα μέλη ή εξουσιοδοτημένοι αντιπρόσωποι τους θα μπορούν να παραλάβουν ένα αντίτυπο από τα γραφεία, αφού επιτραπεί να ανοίξουν, ή σε εκδηλώσεις με φυσική παρουσία, όπως οι γενικές συνελεύσεις.
Η παρουσίαση των βραβείων τελεί υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας, όπως αναλυτικά αναφέρεται σε δελτίο Τύπου, και προβλέπεται να γίνει διαδικτυακά στις αρχές του επόμενου έτους, σαράντα χρόνια από την ίδρυση της Εταιρείας Συγγραφέων και είκοσι χρόνια από τη θέσπιση των πρώτων βραβείων.

ΕΥΧΕΣ ’21 & ΑΛΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ
Εντός του Δεκεμβρίου αναμένεται να αναρτηθούν στον ιστότοπο της Εταιρείας «ευχές για το ‘21», με κείμενα μελών της Εταιρείας Συγγραφέων. Επόμενες ενημερώσεις θα αναφέρονται σε θέματα φιλαναγνωσίας και άλλες πρωτοβουλίες της Εταιρείας, η οποία τον Μάρτιο του 2021 διαδικτυακά θα παρουσιάσει εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, που καθιερώθηκε από την UNESCO μετά από πρόταση της Εταιρείας.

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ & ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ
Εγκαίρως θα υπάρξει ενημέρωση σχετικά με τη Γενική Συνέλευση, που κατ’ αρχάς – αναλόγως των υγειονομικών μέτρων, δηλαδή – έχει προσδιοριστεί για τις 11 Απριλίου, με διεξαγωγή την επόμενη Κυριακή, 18 Απριλίου, αν δεν υπάρξει απαρτία. Έχει δοθεί παράταση έως τις 15 Φεβρουαρίου για την υποβολή από μέλη προτάσεων για υποψήφια νέα μέλη της Εταιρείας για το 2021, σύμφωνα με όσα κατά τα άλλα προβλέπονται (http://www.authors.gr/acceptance).

Προσβλέπουμε σε προτάσεις για τη στήριξη και λειτουργία της Εταιρείας Συγγραφέων.

Το Διοικητικό Συμβούλιο 
 

Επιστροφή

ΚΟΥΛΑ ΑΔΑΛΟΓΛΟΥ

δεν γυρεύω πλέον τη φυγή

 

Νύχτα σημαδιακή.

Η άμμος υγρή

έβγαλε τα παπούτσια και περπάτησε, αναρρίγησε.

Στην προκυμαία βρήκε μια βάρκα φιλόξενη

μπήκε κι ανοίχτηκε, πέρα απ’ το μάτι.

Στο σπίτι εκείνος ανησύχησε

οι άλλοι στο μέσεντζερ περίμεναν το χαμόγελό της

σίγησαν οι ευχές  φωνές και τα τραγούδια.

Ο δρόμος του φεγγαριού στάθηκε βολικός

πάτησα πάνω του

τη βρήκα

γύρισα την πλώρη

την οδήγησα στον γιαλό

τη συνόδεψα ως την είσοδο.

Μέσα είχε ζέστη

αλλά το δέντρο είχε γύρει το κεφάλι του στη θλίψη.

Ωστόσο έξω αναβόσβηναν φωτάκια.

Έπηζε η αρμύρα στα μαλλιά και στο σώμα της.

Με κράτησε σφιχτά στην παγωμένη χούφτα της και μου ’πε

δεν γυρεύω πλέον τη φυγή

είναι καιρός να αναμετρηθώ με το δικό μου βάθος.

Επιστροφή

ΗΡΩ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ

Χριστούγεννα, χιόνι και βροχή

«Μα βροχή και χιόνι μαζί δεν πάνε» διαμαρτυρήθηκε άτονα το αγόρι κοιτώντας παρακλητικά την αδελφή του για ενίσχυση. Εκείνη του έγνεψε αόριστα, είχε κουραστεί, ότι και να έλεγε ο μικρός η μητρική εντολή ήταν ρητή, αφού υπήρχε η βροχή στην κούτα με τα πολυκαιρισμένα χριστουγεννιάτικα, θα την έβαζαν οπωσδήποτε. Η ανάσα του μουχλιασμένου κουτιού σύρθηκε σαν αναστεναγμός σ’ ολόκληρο το δωμάτιο.

Συνέχισε ανόρεχτα να στολίζει το δέντρο μόνη της, έριξε ένα ακόμη κρόσσι ασημένιας βροχής στο κλαρί ζουλώντας νευρικά το υπόλοιπο ματσάκι στην ιδρωμένη της παλάμη να το εξαφανίσει… Υποτίθεται πως έπρεπε να βάλει προσεκτικά πάνω στα κλαδιά όλες τις στραπατσαρισμένες γκριζωπές κλωστές μία προς μία χωρίς να μπερδευτούν με το κιτρινισμένο χιόνι. Ο θυμός τής έφερε ναυτία, διπλώθηκε στα δυο κι ακούμπησε πλάι στη φάτνη τα δύο πλαστικά προβατάκια, που αγαπούσε από μικρή, να χουχουλιάζουν το βρέφος.

Σε κάθε κίνηση την έπνιγε ο πυκνός καπνός Γκωλουάζ, που ξεφυσούσε με μανία η μάνα της ενάντια σε αόρατο εχθρό, στριφογυρνώντας ανάμεσα στα στολίδια επιβλέποντας, τάχα τη διακόσμηση. Το δωμάτιο βουλιάζει σε πηχτή πάχνη. Ωραίο είναι έτσι, ψέλλισε πάλι ο μικρός, τρεμοπαίζοντας τα δακρυσμένα απ’ τον καπνό μάτια του, μπορούμε να τον κρατήσουμε για σύννεφο, ε; Η φωνή του κρεμάστηκε στο πιο χαμηλό κλαράκι. Η Μ. δεν καταδέχτηκε ούτε βλεφάρισμα, είχε άλλα επείγοντα· τελικά προσπαθώντας να μην πέσει η στάχτη στο χαλί έσπασε με μια αδέξια κίνηση την πιο μεγάλη, την πιο όμορφη μπάλα. Κλώτσησε το ασημί κουφάρι. Άιι, το καλτσόν κοκκίνισε. Το πρόσωπο κιτρίνισε πανιασμένο. Αυτή, κλειδωμένη στο σπίτι με τα παιδιά, κι αυτός αλλού. Παγωμένη για δευτερόλεπτα εικόνα.

Η Ιφιγένεια σκορπίζει τώρα όλο και πιο βιαστικά τα βρώμικα ασημένια κρόσσια ανάμεσα στις μπάλες. Τα πετάει στην τύχη, σκεπάζει όλο το δέντρο. Η βροχή στο δωμάτιο δυναμώνει, πυκνώνει ανελέητα, γίνεται ραγδαία, σηκώνεται άνεμος ξαφνικός, γκρίζος, στροβιλίζονται, κουδουνίζουν τα κρεμασμένα τρίγωνα, ριγούν τάραντοι κι ελάφια, τα κλαδιά αναδεύονται, ξηλώνεται το μπαμπακένιο χιόνι, φεύγει προς το ταβάνι.

Η Μ. φέρνει τα χέρια πανικόβλητη στα κρεπαρισμένα της μαλλιά. «Πάω για τσιγάρα» φωνάζει μέσ’ στην κοσμοχαλασιά και κοπανάει πίσω της την πόρτα.

Στο δωμάτιο όλα ησυχάζουν.

Είδες τελικά πόσο καλή είναι η βροχή είπε η Ιφιγένεια κι έσφιξε το αγόρι στην αγκαλιά της. Για λίγη ώρα θα είναι ήσυχοι οι δυο τους. Στο περβάζι του παραθύρου το έχει ήδη στρώσει, στο βάθος η λεωφόρος λάμπει κάτασπρη.

[Δημοσίευση μιας πρώτης μορφής του διηγήματος στην (εφ. Αυγή 25.12.2028).]

Επιστροφή

ΕΛΕΜΑ ΧΟΥΖΟΥΡΗ

Επιστροφή

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ

 
                                    Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ


Ήρθε ο καιρός να σου μιλήσω, εσένα
που απλώνεσαι όλο τ΄ απόγευμα σαν χάρτης στον ουρανό
διαφανείς ώρες μέσα στην άγνοια των ονομάτων
θα καρποφορήσω αόρατα
εκεί που αγριοπερίστερα ξεμαθαίνουν για πάντα το χώμα 
-έχω ξανακούσει αυτό το τοπίο και δεν το πίστεψα
μου λες ν΄ ανέβω ψηλά
να κατοικήσω στην άλλη άκρη του κόσμου
ν΄ ανοίξω βαθιά φλέβες και όνειρα
να πεταχτεί έξω δυνατά το αίμα και το φως
για έναν δικαιότερο τάφο να ΄ ρθω
η νύχτα θα λάμπει σαν γλώσσα.

Τα βρεμένα φύλλα γέμισαν φωνές
-δεν τα πατούν οι μέρες 
σχηματίζεται καθαρά εδώ το καλοκαιρινό σου σώμα
οι δεκοχτούρες, τα τρυποκάρυδα με συμβουλεύουν 
όλα είναι πια με το μέρος μου
αρκεί να φτάσω κοντά σου, ομορφιά, μια ώρα πιο γρήγορα
τώρα που σηκώθηκε το αεράκι των ιερών. 
                                            **************
(από τη συλλογή Γεωγραφία κινδύνων, ύψιλον/βιβλία, 1994)

Επιστροφή

ΝΑΣΑ ΠΑΤΑΠΙΟΥ

             Ελισάβετ –Ελοῒσια*
                         Ή 
             Οδός  Ξάνθης Ξενιέρου


‘Ανοιξε το παράθυρο η Ελισάβετ- Ελοῒσια
κι αγνάντεψε τον Βόσπορο.
Απ’ την Ακραία Καρπασία 
την αντίκρισα  και τη χαιρέτησα
κι κείνη μου κλείσε το μάτι.
Δε μασούσε δάφνη
ωστόσο έμοιαζε σαν να προφήτευε.     
«Θα γεννήσω», είπε, «έναν ποιητή
στην πόλη των ονείρων  
και θα τον μάθω ν΄αγαπά τις ρίζες του
τους λαϊκούς χορούς της Σμύρνης 
όλους τους θρύλους 
για τη  ρήγαινα της Κύπρου
και όσα  γράφτηκαν 
για την επτάλοφη.
Στην πόλη  όμως  του φωτός 
εκεί   στο βάθος βλέπω 
να κυοφορείται  ο πόθος μου
να υφαίνεται 
το ένδυμα της λύτρωσης
για το ανάδελφο έθνος».
Κι έκλεισε τα μάτια της  και η έμπνευση 
ως όραμα της υπαγόρευσε
να δώσει σάρκα και οστά στη λέξη:      
Φ.  Ε. Δ. Α.
Κι ακούστηκε από τον Σηκουάνα 
έφθασε στη Μαύρη θάλασσα 
εκεί στην Οδησσό
και στην Εγγύς Ανατολή
και ένα μαύρο σύννεφο εκτινάχτηκε
και σκέπασε αρχικά  τη γη του Πέλοπα.
Η Ελισάβετ -Ελοῒσια
πριν κλείσει το παράθυρο 
που έβλεπε στον  Βόσπορο
έκανε το σημείο του σταυρού
κι αίφνης οι θύρες άνοιξαν 
και φάνηκε η Αγιά Σοφιά κατάφωτη.
Κοίταξε τότε προς την Ανατολή
και μου’ δειξε το αχανές γαλάζιο του ουρανού 
 «Φιλίας Ελληνικής Δεσμός Άλυτος»
έγραφε εκεί ψηλά 
με φωτεινή κι αιμάτινη γραφή.
Γύρισα τότε πίσω
κι αγνάντεψα την άβυσσο αιώνων
και προσευχήθηκα
στο νέο φως που χάραζε μπροστά μου…


  *Σημ. Η Ελισάβετ Μαμάκη (Λουμάκα ή Σάντη) Chenier(1729-1808), κυπριακής καταγωγής, υπήρξε μια από τις πρώτες Ελληνίδες λογίες. Θεωρείται η εμπνεύστρια της ίδρυσης του «Ελληνόγλωσσου Ξενοδοχείου»  στο Παρίσι  με σκοπό την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού στην Ελλάδα. Ας σημειωθεί ότι το Ελληνόγλωσσο Ξενοδοχείο ήταν ο πρόδρομος της Φιλικής Εταιρείας. Η Ελισάβετ Μαμάκη ή Σάντη Chenier ήταν μητέρα του ποιητή Ανδρέα Chenier, τον οποίο γαλούχησε με τις αξίες του ελληνισμού. Στην εντός των τειχών πόλη της  Λευκωσίας ένας δρόμος είναι αφιερωμένος στην σπουδαία αυτή γυναικεία προσωπικότητα, αλλά  με το επίθετό της παρεφθαρμένο ως  οδός Ξάνθης(Σάντη) Ξενιέρου(Chenier).  

                                             
                                     


   

 

 

 

 

 


                               
                               
                              

 
             
 
                              
                    

Επιστροφή

ΘΕΜΗΣ ΛΙΒΕΡΙΑΔΗΣ

Εύχομαι για το 2021  

Όλα τα κανάλια της τηλεόρασης να έχουν το εικοσιτετράωρο μόνο 3 δελτία ειδήσεων διάρκειας το πολύ 15΄λεπτών το κάθε ένα.
Ο ‘αγγελικά’ πλασμένος κόσμος  μας να συμπεριφέρεται και να εκφράζεται με βαθειά συνείδηση πως η ελευθερία του Ενός δεν πρέπει να περιορίζει την ελευθερία του Άλλου.

Θέμης  Λιβεριάδης

Επιστροφή

ΜΑΡΙΑ ΛΑΓΓΟΥΡΕΛΗ

Τώρα που έπεσε ΧΙ σε αγκαλιά

ΧΙ στα φιλιά

 ας μπει το ΧΙ της ΕυΧής μου

 στην αρΧή μιας νέας επαφής 

το 2021  

Μαρία Λαγγουρέλη                                     

Επιστροφή

ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Παραμονή των Χριστουγέννων
σε κάποιο έρημο χωριό
                   Μάνος Ελευθερίου

 

Παραμονή των Χριστουγέννων
κι εμείς στην πόλη-φυλακή
όπου κανένας δεν μας ξέρει,
κανείς δεν πάει σ’ άλλα μέρη
ούτε προσμένουμε να ’ρθει.

Περνούν οι μέρες μας οι άδειες.
Ψεύτικα φώτα αστραφτερά
σκίζουν της νύχτας το σκοτάδι,
βάλσαμο μέσα μας και χάδι,
π’ αναβοσβήνουν ρυθμικά.

Η μοναξιά μας σαν ταινία
που έχει γυρίσει, παγερός
σαν να τραβάει φωτογραφία
ένας μυστήριος σκηνοθέτης,
ένας τρελός δημιουργός.

Οι δρόμοι τρέχουνε μπροστά μας,
ανθρώποι φεύγουν βιαστικοί
για το ζεστό το σπιτικό τους,
το φτωχικό κι αρχοντικό τους,
που λίγη αγάπη κατοικεί.

Άστεγους γέμισε το κέντρο,
που ψάχνουν μάταια ζεστασιά
απ’ τα φωτάκια μες το δέντρο
και στης πλατείας μας τη φάτνη
γεμάτη απ’ άχυρα χρυσά.

Και τα παιδιά, τα τρίγωνά τους
κρατώντας, για να ξεχυθούν
απ’ την απάνω γειτονιά τους
έχουν αρχίσει την πορεία
κι ακούγονται να τραγουδούν.

Στα Village και στα Mall πηγαίνουν
παππούδες και μικρά παιδιά,
στο καρουζέλ και στ’ αλογάκια
και σ’ αλυσίδες με τρενάκια
να καβαλήσουν χαρωπά.

Το βράδυ ακόμα οι πιο νέοι
θα ξενυχτήσουν με ποτά
και θα περνιούνται για μοιραίοι,
μα θα γελούν οι πιο μεγάλοι
που θα θυμούνται τα παλιά.

Και το ξημέρωμα στο τζάκι
θα καρτερούμε για να ’ρθει
άγγελος, χόμπιτ ή στρουμφάκι
να μας προσφέρει τη μαγεία
μες στου Άη Βασίλη τη στολή.

Θ’ αναβοσβήνουν τα λαμπιόνια.
Το παραμύθι θα το βρει
μόνο όποιος ψάχνει μες στα χρόνια
για το παιδί εκείνο που ’χει
μέσα του τόσο απαρνηθεί.

Επιστροφή

ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΛΕΥΚΟ ΠΥΡΓΟ

Ο Λευκός Πύργος έμοιαζε με γκρίζο ελέφαντα. Η θάλασσα ξέβραζε κύματα ομίχλης που ολοένα πύκνωναν και έκαναν θολή την εικόνα τους.

-Κάνε μία ευχή, του είπε και σήκωσε απορημένη το ένα της χέρι μπροστά στο πρόσωπό της, όμως για κάποιο λόγο δεν μπορούσε να το δει.

-Εσύ πρώτη, χαμογέλασε αυτός και μετακίνησε το ένα του πόδι μπροστά, μόνο για να αντιληφτεί ότι δεν υπήρχε.

Αυτή έκλεισε τα μάτια.

-Εύχομαι να μπορέσουμε να θυμόμαστε αυτή τη στιγμή, είπε σοβαρά. Σειρά σου τώρα.

Έβγαλε ένα καθρεφτάκι από την τσέπη της και κοιτάχτηκε μέσα. Το δεξί μισό του προσώπου της είχε εξαφανιστεί. Έβλεπε τη μισή μόνο μύτη και χαμογελούσε με ένα απόσπασμα μόνο των χειλιών της.

-Εγώ αντίθετα εύχομαι να μπορέσουμε να ξεχάσουμε αυτή τη στιγμή, είπε αυτός βλοσυρά. Αλλιώς θα μείνουμε για πάντα κλειδωμένοι μέσα της και κάποιος θα έχει πετάξει το κλειδί.

Δεν μπορούσε να διακρίνει τα δάχτυλα των χεριών του, η βέρα του μόνο φαινόταν να αιωρείται στο κενό.

-Το ξέρεις ότι όλο αυτό είναι ψευδαίσθηση; τον ρώτησε.

-Μερικοί θα το αποκαλούσαν έρωτα, απάντησε αυτός.

-Και άλλοι θάνατο, αντέτεινε αυτή.

Τον έβλεπε να διαλύεται σιγά σιγά εμπρός της. Και το δικό της σώμα όμως έχανε βαθμιαία την υλική του υπόσταση και αραίωνε. Τα μέλη της εξαφανίζονταν.

-Κάνε μία ευχή, είπε αυτός και η φωνή του ακούστηκε από πολύ μακριά. Μία αληθινή όμως. Ευχή.

-Να βρεθούμε κάποτε ξανά, φώναξε αυτή με όλη τη δύναμη που της είχε απομείνει, να βρεθούμε ξανά και αυτή τη φορά να είμαστε ολόκληροι.

ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ

Επιστροφή

ΖΩΗ ΣΑΜΑΡΑ

Ψάχνω 21 ουσιαστικά, με ένα σακίδιο στην εικονική του πλάτη το καθένα, γεμάτο ουσία, να γράψω σε μια μαγική κάρτα ένα λεξικό με ευχές.

Ελευθερία [όπως λέμε Αναπνοή]

Αγαλλίαση  Αλληλεγγύη Αναγέννηση

Αξιοκρατία [Άραγε σε ποιο λεξικό τη βρήκαμε;]

Αξιοπρέπεια Αυτογνωσία

Γενναιοδωρία

Δημοκρατία Δικαιοσύνη

Ειρήνη  Έμπνευση

Θάρρος

Καλοτυχία

Λατρεία

Ξεφάντωμα [ας μην είναι όλα γένους θηλυκού]

Ομόνοια

Πάθος Πίστη  

Φιλία

[και γιατί όχι]

Ευδαιμονία.

Στοχαστική και συνεσταλμένη μπροστά στην Πανδημία, θα μπορούσα να γράψω το πιο ουσιαστικό των ουσιαστικών ΥΓΕΙΑ 21 φορές και πάλι θα ήταν λίγες. Εξάλλου, το 21 παραπέμπει στη λευτεριά και την αξιοπρέπεια που διεκδικήσαμε εμείς οι ραγιάδες, με γιγάντειες αυτοθυσίες. Μας ξαναδίνει τόλμη μπροστά στον αιώνιο εχθρό, που δεν ξεχνά την ήττα του 200 χρόνια τώρα. Στέλνω λοιπόν σε όλους και όλες ένα τρίπτυχο ευχών, ΑΓΑΠΗ-ΥΓΕΙΑ-ΧΑΡΑ, που τα διεκδικεί και τα περικλείει όλα.

                                                                                                            Ζωή Σαμαρά

Επιστροφή

Γιώργος Χουλιάρας

ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΞΟΡΚΙ ΘΥΜΑΜΑΙ

21 ευχές δεν φτάνουν, όταν 200 χρόνια θα έχουν συμπληρωθεί.
Περισσότεροι από 21 φίλοι χάθηκαν αυτό το δίσεκτο έτος.
Δεν είναι εμβόλιο το βόλι που το σημάδι στην καρδιά προσκαλεί.                                                                                                                

Δεν είναι υπερβολή το τραύμα που αφήνει κάθε βολή.
Οι ευχές αναδρομικά θέλουν να μεταλλάξουν το μέλλον.
Διατηρούν τις μαγικές ιδιότητες της εκφοράς του λόγου.
Ακόμη και σε κοινότοπες εκδοχές τους εμφανίζονται γενναιόδωρες.
Όλο και πιο μακριά εκτείνουν τη θεραπευτική τους ακτινοβολία.
Οι ευχές εκλύουν το πικρό μετάξι της γλώσσας από το κουκούλι
της απομόνωσης σε συνθήκες πανδημίας και εγκλεισμού.
 

ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΞΟΡΚΙ ΘΥΜΑΜΑΙ

Δεν είναι βάλσαμο η αρετή για τη ναυτία
δεν βελτιώνει τον καιρό
δεν συμμαζεύει το στομάχι
μονάχα ίσως τα γλυκάδια των ματιών
κρατά ανέπαφα όταν ολόκληρο 
κορμί βροντά στην άρμη

Επιστροφή
© Copyright 2015 Εταιρεία Συγγραφέων - Κοδριγκτώνος 8. 11257 Αθήνα. Τηλ.: 210.8231890, Fax: 210.8232543